Historia Święta Matki Bożej Siewnej

"Kiedy krewni św. Anny składali jej życzenia z powodu narodzin córeczki - jak gisal ks. W. Hozakowski w "Żywotach Świętych Pańskich", Poznań 1908 - pytali ze zdziwieniem, patrząc na Jej piękność niezwyczajną: "Co też będzie z tego dziecka?": Przeczuwali bez wątpienia, że to śliczne dziecię będzie miało szczególne jakieś zadanie do spełnienia, ale nie przeczuwali nadprzyrodzonej chwały i wielkości, do jakiej Pan Wszechmocny dziewicę był powołał...". Bóg postanowił bowiem "rzucić" na Ziemię, Wszechświat, siew największy.

Święto Narodzin Maryi obchodzono najwcześniej w Jerozolimie, dopiero potem - od VII w. - w Rzymie, skąd rozprzestrzeniło się po Europie Zachodniej i krajach słowiańskich. Nie wiemy dokładnie od kiedy świętowano Urodziny Najświętszej Panienki w Polsce, ale przypuszczalnie zwyczaj "przybył" wraz z chrześcijaństwem, czyli od dziesięciu już wieków.

Nieprzypadkowo dzień ten szczególnie upodobał sobie lud wiejski, trudno o lepszą Patronkę i Opiekunkę, która "od samego początku" dodawała "ciepła i otuchy" na progu jesieni. Maryja przyszła na świat w okresie siejby i kiełkowania oziminy, dlatego musi "gwarantować" - jak mawiają sędziwi "ludzie ziemi" - plony stokrotne i owoce pomnożenia wiary. Warto pamiętać, że to proste, a jakże wymowne rozumowanie łączy od stuleci siew na roli z zasiewem duchowym (Jezus przyrównywał siebie do siewcy; przypowieści z Ewangelii także "mówią" o ziarnie, glebie, pielęgnacji i czasie wzrostu).

Wierni tradycji ojców rolnicy przynoszą więc ziarno do poświęcenia. Kapłan, za wstawiennictwem Matki Bożej, prosi Boga, aby dal ziarnu moc wydania plonu. Ze słów modlitwy obrzędowej wynika, że Słowo Boże ma w nas przynieść bogate żniwo i któż, jeśli nie Maryja, może w tym dopomóc? Jeszcze niedawno gospodarze nawet jeśli - z różnych powodów - nie zaczynali siejby, to 8 września wychodzili w pole z garścią poświęconego ziarna, wyłuskanego z wieńca Matki Bożej Zielnej (por. E. Ferenc, "Polskie tradycje świąteczne", Księgarnia św. Wojciecha, Poznań 1997). Na Matkę Bożą Śiewną, trzeba było obsiać choćby skrawek pola, a wówczas. Najświętsza Panienka najlepiej zaopiekuje się oziminą i zagonami do kolejnych żniw.

Śtara ludowa mądrość przechowała też porzekadła i przysłowia, które "upiększają" ten dzień. Oto niektóre. "Gdy na Siewną jest błękitnie, wtedy pięknie wrzos zakwitnie" (i rzeczywiście pełnymi garściami sypie zbliżająca się jesień i wrzosem, i dojrzewającymi owocami, i przysychającami ziołami, i maryjnym błękitem); "Panna się rodzi, jaskółka odchodzi" (1860 r.); "W narodzenie Panny Marii pogodnie, będzie tak cztery tygodnie"; "Siew na Matkę Boską Siewną oziminę da przedziwną"; "W Narodzenie Panny pluta, w zimie zedrzesz buta" (1856 r.); "Przed Bogurodzicą żyto przed pszenicą, po Bogurodzicy chwyć się pszenicy" (wg S. Świrko, Rok płaci - rok traci. Kalendarz przysłów i prognostyków rolniczych, Wydawnictwo Poznańskie 1990).

Dorzućmy jeszcze słowa św. Maksymiliana Kolbe, które napominają do codziennego pielęgnowania zasianego w nas ziarna. "...Trzeba kwiaty zasiać, aby zakwitły. Do rozwoju ich potrzebne jest jednak słońce i rosa. Gdy słońca i rosy nie będzie, żaden kwiat nie urośnie. Z duszą naszą jest tak samo. Żeby mogła wzrastać duchowo, musi ją ogrzewać słońce i musi posiadać rosę łaski. Tym słońcem i rosą nie jest nikt inny tylko Niepokalana" (1937 r.).

Ostatnia aktualizacja: 28.11.2024

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna