Jesienny różaniec

Szedł Pan Jezus drogą, a Jesień układała Mu pod nogi dywan z liści czerwonych, zielonych, złotem nakrapianych, żółtych, brązowych, słońcem malowanych. Szumiały, szeleściły, szeptały coś te liście i całowały Jezusa po bosych stopach, a mgły jesienne biegły przez łąki, by otulić Mu szyję swoimi szalami, bo był już chłodny październik. Szedł Pan Jezus drżący trochę i zasłuchany w te pożegnalne szepty i poświsty, gdy nagle usłyszał coś, co Go w miejscu zatrzymało... Odwrócił się i zobaczył coś niespotykanego: chyba z pięćdziesiąt albo i więcej róż biegło za Nim, tuptając złamanymi łodyżkami... - "Gdzież to tak pędzicie, siostry różyczki?" - zapytał Jezus zdziwiony, ale trochę tak na niby, bo On już wiedział wszystko, ale chciał pozwolić różom, żeby się wygadały. - "Co zrobicie bez korzeni? Pomrzecie, biedule!" - "Uciekamy przed dziwnymi pieszczotami Października! - wyszeptały zdyszane. - Raz nas przytula do słońca, a raz ściska mrozkiem-przymrozkiem. Nie chcemy ginąć w jego uściskach. Ratuj nas! - prosiły. - Przecież nas znasz. Byłyśmy zawsze blisko Ciebie i Maryi. Weź nas ze sobą do nieba, do Niej..." Przyjrzał im się Jezus. - Tak, ta niebieska była wplątana w kaptur Anioła Gabriela zwiastującego; tą żółtą przyniósł pastuszek do stajenki; tę białą dał Józef Maryi; ta czerwona, to od krwi w Ogrójcu; ta złota chciała Go zatrzymać swoim kolcem przed Wniebowstąpieniem; o a ta czarna, to ściemniała w ciemnościach grobu; a ta zwykła, herbaciana, zgubiona została przez Maryję, gdy porwali Ją Aniołowie... Ulitował się Jezus i przytulił je wszystkie do Siebie, a że były akurat wtedy październikowe imieniny Maryi, zaniósł Jej ten bukiet, rozsypał pod nogi i powiedział: - "Weź je i zrób z nimi coś, bo to są kwiatowe wspomnienia naszych cudownych chwil na ziemi. Ileż w nich naszych i człowieczych smutków, uśmiechów i spotkań serdecznych..." Maryja spojrzała na te róże, a one w jednej chwili pogubiły swoje kolce i obsiadły Jej stopy, tuląc się jak do wiosennego słońca. Maryja brała je do rąk, a one szeptały, jak kiedyś Anioł Gabriel: "Zdrowaś Mario ..." Potem schyliła się ku ziemi, chwyciła jedną, najbardziej złotą nić babiego lata i nią zaczęła wiązać te róże-chwil- -pamiątki. A że nie przestawała się modlić, to co dziesięć róż kolorowych, wplątała różę srebrzystą z szeptem "Ojczenasz..." I tak powstało coś, jakby naszyjnik żywy i rozmodlony. A kiedy Jezus go zobaczył, pomyślał, że czegoś tu brakuje i zawiesił na nim swój krzyżyk. Nazwał go RÓŻAŃCEM i długo patrzył na niego, widząc drogę po ziemi, którą przeszedł razem z Maryją. - "Wiesz - powiedział do Maryi - pokaż go ludziom, niech po tej dróżce różami przetykanej, z krzyżykiem ciężkim, niosą do nieba swoje prośby. Przecież ja po to po ziemi chodziłem i tę drogę na krzyżu skończyłem, by oni mieli którędy dojść do nieba." Uśmiechnęła się Maryja, w ręce klasnęła i pobiegła z Różańcem na ziemię, pokazać go dzieciom. A Październik, choć róż już nie miał, sypnął pestkami, żołędziami, ziarenkami i babie lato rozsnuł, aby ludzie mieli z czego wiązać różańce i żeby nieśli na nich swoje prośby, drepcząc po śladach Jezusa i Maryi. Autor nieznany Wasze komentarze: Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy. Autor Treść Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzedni [ Powrót ] Następny

[ Strona główna ]

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt