O Miłości i Szaleństwie - Opowiadania o miłości

Intryga, niezmiernie zaintrygowana, uniosła tylko lekko brwi, a Ciekawość, nie mogąc się powstrzymać, spytała z typowym dla siebie zainteresowaniem:

- To zabawa - wyjaśniło żywo Szaleństwo - polegająca na tym, iż ja zakryję sobie oczy i powolutku zacznę liczyć do miliona. W międzyczasie wy wszyscy dobrze się schowacie, a gdy skończę liczyć, moim zadaniem będzie was odnaleźć. Pierwsze z was, na którego kryjówkę trafię, zajmie moje miejsce w następnej kolejce. Podekscytowany Entuzjazm zaczął tańczyć w towarzystwie Euforii, Radość podskakiwała tak wesolutko, iż udało się jej przekonać do gry Wątpliwość, a nawet Apatię, której nigdy niczym nie dało się zainteresować. Jednakże nie wszyscy chcieli się przyłączyć. Prawda wolała się nie chować, w końcu i tak zawsze ją odkrywano. Duma stwierdziła, że zabawa jest głupia, ale tak naprawdę w głębi duszy gryzło ją, iż pomysł wyszedł od kogo innego. Tchórzostwo z kolei nie chciało ryzykować.

Najszybciej schowało się Lenistwo, osuwając się za pierwszy lepszy napotkany kamień. Wiara pofrunęła do nieba, a Zazdrość ukryła się w cieniu Triumfu, który z kolei wspiął się o własnych siłach hen, na sam szczyt najwyższego drzewa. Wspaniałomyślność długo nie mogła znaleźć dla siebie odpowiedniego miejsca, gdyż wszystkie kryjówki wydawały się jej idealne dla przyjaciół:

- Krystalicznie czyste jezioro było wymarzonym miejscem dla Piękności, dziupla - w sam raz dla Nieśmiałości, motyle skrzydła stworzono dla Zmysłowości, powiew wiatru okazał się natomiast najlepszy dla Wolności. W końcu Wspaniałomyślność schowała się za promyczkiem słońca. Z kolei Egoizm znalazł sobie, jak sądził, wspaniałe miejsce: wygodne i przewiewne, a co najważniejsze - przeznaczone tylko, tylko dla niego. Kłamstwo schowało się na dnie oceanów, a może skłamało i tak naprawdę ukryło się za tęczą? Pasja i Pożądanie w porywie gorących uczuć wskoczyli w sam środek wulkanu. Niestety wyleciało mi z pamięci, gdzie skryło się Zapomnienie, lecz to przecież mało ważne. Gdy Szaleństwo liczyło dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć Miłość jeszcze nie zdołała znaleźć sobie odpowiedniego miejsca.

W ostatniej chwili odkryła jednak zagajnik dzikich róż i schowała się wśród ich krzaczków.

- Milion - krzyknęło na końcu Szaleństwo i dziarsko zabrało się do szukania.

Od razu, rzecz jasna, odnalazło schowane parę kroków dalej Lenistwo. Chwilę potem usłyszało Wiarę rozmawiającą w niebie z Panem Bogiem. W ryku wulkanów wyczuło natomiast obecność Pasji i Pożądania. Następnie, przez przypadek, odnalazło Zazdrość, co szybko doprowadziło je do kryjówki Triumfu. Egoizmu nie trzeba było wcale szukać, gdyż jak z procy wyleciał ze swej kryjówki, kiedy okazało się, iż wpakował się w sam środek gniazda dzikich os. Trochę zmęczone szukaniem Szaleństwo przysiadło na chwilę nad stawkiem w ten sposób znalazło Piękność. Jeszcze łatwiejsze okazało się odnalezienie Wątpliwości, która, niestety, nie potrafiła się zdecydować, z której strony płotu najlepiej się ukryć. W ten sposób wszyscy zostali znalezieni: talent wśród świeżych ziół, Smutek - w przepastnej jaskini, a Zapomnienie... cóż, już dawno zapomniało, iż bawi się w chowanego. Do znalezienia pozostała tylko Miłość. Szaleństwo zaglądało za każde drzewko, sprawdzało w każdym strumyczku, a nawet na szczytach gór i już, już miało się poddać, gdy odkryło niewielki różany zagajnik. Patykiem zaczęło odgarniać gałązki... Wtem wszyscy usłyszeli przeraźliwy okrzyk bólu. Stało się prawdziwe nieszczęście! Różane kolce zraniły Miłość w oczy. Szaleństwu zrobiło się niezmiernie przykro, zaczęło prosić, błagać o przebaczenie, aż w końcu poprzysięgło zostać przewodnikiem ślepej z jego winy przyjaciółki.

I to właśnie od tamtej pory, od czasu, gdy po raz pierwszy bawiono się na Ziemi w chowanego, Miłość jest ślepa i zawsze towarzyszy jej Szaleństwo.

Karolina Wójtowicz Opowiadanie nadesłał Krzyś - Dziękuje :) Wasze komentarze: anonimek: 26.11.2007, 23:18 Znajdę Cie maupko:-) karolina.: 12.10.2007, 17:17 bardzo ciekawe i piękne! Kinga: 02.10.2007, 14:16 Śliczne opowiadanie. Należą się burze oklasków dla autora. Zmusza do refleksji. Cudowne. Pozdrawiam Kinga. PauliNka ;**: 16.09.2007, 16:06 krótko mówiąc-piękne.. ;* polka- paulina: 02.09.2007, 19:50 Wow.. robi wrażenie.. :) Bardzo miło się to czytało.. :):) Gratuluję autorowi takiej weny twórczej.. ;) Pozdrawiam.. :* bober: 20.08.2007, 22:54 super niesamowiet eopowiadanie Arktik: 13.07.2007, 14:04 Super. Miłość powinna być szalona, bo wtedy nie była by tak cudowna : ) ślepa: 04.07.2007, 21:58 niech będzie ślepa, musi być ślepa ze wzajemnością Kia-oko: 30.06.2007, 21:01 Nareszcie coś z czym mogę sie zgodzić. jestem zakochana:) szaleństwo mi towarzyszy i czasem moja miłość była slepa, ale stram się jej oczęta otwierać:) arkitekto.blog.interia.pl Wiola: 18.06.2007, 08:12 Wspaniale napisane opowiadanie, przeczytałam je uczniom i bardzo im się spodobało! Kunszt słowa. Dziekuję Krzysiu za taką możliwość :) ja: 19.05.2007, 15:25 najlepszy jest moRAL, ALE POWIADANIE JEST PIEKNE Villidael: 15.05.2007, 18:47 Bardzo podobało mi się to opowiadanie, przepieknie napisane, duży kunszt:) Przeczytałam je swoim uczniom, byli zachwyceni! beatka: 14.05.2007, 17:50 nom fajneeeee:)))))))) madzia: 09.05.2007, 01:04 cudowne to opowiadanie o miłości :) dorotka: 29.04.2007, 21:42 śliczne opowiadanko:) 1 2 3 4 5 6 7 Autor: Treść: Poprzedni [ Powrót ] Następny