Rozważania Miło¶ć Modlitwy Czytelnia ¬ródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Pamiętnik ułożony w wózku

Tym, co przeżywaj± rado¶ć i troskę rodzicielstwa - w podzięce; tym, co będ± je przeżywać - na zachętę przedstawiamy niniejsze opowiadanie.

Nie mogę się w pełni przedstawić. Jeszcze nie wiem, jak się nazywam. Mamusia i Tatu¶ na pewno wybieraj± dla mnie imię. Może im podpowiedzieć. To, które mi dadz±, będzie najpiękniejsze. Jeszcze nie było moich urodzin. Jeszcze nie mogę ogl±dać słońca, bloków, hu¶tawki, samochodów. Robi to za mnie Mama. Mamusia, gdy je, gdy oddycha, robi to i za mnie, i dla mnie. Chodzi ze mn± do sklepu, a gdy spotka dobrych ludzi, to pozwol± Jej kupić bez kolejki.

Czuję, jak serce Mamy bije. Jest blisko. Mamusia i Tatu¶ nie wiedz±, czy jestem dziewczynk± czy chłopczykiem, a ja już wiem. Nie powiem im, bo to ma być niespodzianka.

Dzi¶ przychodzę na ¶wiat. Już wiedz±. Jestem dziewczynk±. Dużo twarzy i r±k dookoła. Już oddycham. Sama. Jak wygl±da moja Mamusia? Już wiem. U¶miecha się. To Ona. Chce mi się je¶ć. To Ona da mi je¶ć, jak zawsze. Chcę spać. Jest mi dobrze.

Jestem już w domu. Tatusia łatwo rozpoznać. Ma dobre oczy. Zobaczyłam wiele innych twarzy. S± dobre. Dużo jest dobrych twarzy, które patrz± na mnie. Ciesz± się. Na pewno ciesz± się.

Gdy rozmawiaj± ze mn±, wołaj±: "Gosiu". To jest chyba moje imię. Spróbuję się u¶miechn±ć, gdy do mnie tak się zwróc±. Podoba mi się takie imię.

Jest mi niedobrze, ale jak to powiedzieć. Mamusia dzisiaj też się u¶miecha do mnie, chociaż widzę, że jakie¶ krople przykleiły się do Jej twarzy. Oczy ma mokre. Tatu¶ jest smutny. Chodz± powoli po mieszkaniu. Wiedz±, że jest mi niedobrze.

Przyszedł biały pan. Patrzył na mnie. Badał.

Mamusia ubrała mnie cieplej, bo jest mi zimno. Z Tatusiem zawiozła mnie do szpitala. Słyszę słowa: "zapalenie płuc", "gronkowiec".

Mamusia i Tatu¶ przyprowadzili pana, który powiedział do mnie: "Małgorzato, ja ciebie chrzczę..." - i na moj± główkę polał trochę wody. Więc nazywam się Małgorzata.

Dzi¶ s± moje urodziny. Jest mi niedobrze. Czuję to i często widzę, że Mama albo Tatu¶ s± przy mnie. Próbuj± się u¶miechać swoimi smutnymi oczyma. Widzę, jak poruszaj± ustami. Może mówi± co¶ do mnie. Może rozmawiaj± z kim¶. Często białe panie i biali panowie przychodz± do mnie, patrz± na mnie, dotykaj±, badaj±.

Dzi¶ s± moje urodziny. Jest mi niedobrze. Jestem w innym szpitalu. W pokoju jest wiele dzieci. Też jest im niedobrze. Biała pani mówi, że będzie operacja...

Już po operacji. Jest mi lepiej, chociaż boli...

Dzi¶ s± moje urodziny. Mam trzy miesi±ce. Jest mi dobrze. Wracam do domu. Tatu¶, gdy zobaczył mój bok, mówi, że wygl±dam, jakbym z wojny wróciła, jakby jaki¶ ułan szabl± mój bok przekroił.

Co to jest wojna?

Mama naprawdę u¶miecha się, ¶piewa, chodzi szybko po mieszkaniu. Tatu¶ też.

Jest mi dobrze w domu.

Bardzo lubię być w wózku, jeĽdzić wind±, zwłaszcza do góry.

Dzi¶ z Mam± byłam w sklepie. Dużo ludzi. Same mamusie.

Bardzo lubię spacery. Zobaczyłam słońce. Zajrzało do mego wózka, pogłaskało mnie, ogrzało. Gdy spacerujemy z Mam±, to czasami widzę słońce, czasami bloki, czasami hu¶tawki. Gdy patrzę na słońce, to muszę mrużyć oczy. Mama zawsze patrzy na mnie, gdy spacerujemy. Jest jak słońce. Jest lepsza od słońca, bo zawsze J± widzę i nie muszę mrużyć oczu. Może moja Mama ma na imię Słońce.

Jest mi tak dobrze.

Gdy będę mogła mówić, powiem Jej tak:

Jest takie słońce, co ¶wieci
na bloki, hu¶tawki, dzieci.
Ale jest także
takie słońce - wiem to sama -
które ma na imię Mama.

Potem, potem, kiedy¶ powiem
blokom, hu¶tawkom i ludziom.
Powiem wszędzie, me w ukryciu,
o dwóch słońcach w moim życiu.

M. Oszkiel


   

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.



Autor

Tre¶ć



Poprzedni[ Powrót ]Następny
 
[ Strona główna ]


Modlitwy | Opowiadania | Zagadki | Polityka Prywatno¶ci | Kontakt

© 2001-2020 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej