Jezus powołuje

Nie ma "łatwych" powołań. I dawniej i dziś zawsze istnieli rodzice, przyjaciele i znajomi, którzy zniechęcali do decyzji poświęcenia Bogu, podważali jego sens. W naszych czasach mamy do czynienia dodatkowo z konsumpcjonistyczną, panseksualistyczną kulturą i brakiem głębokiej formacji religijnej, co utrudnia dojrzewanie do podejmowania takich wyborów. Nie bez znaczenia pozostaje także dość rozpowszechniona postawa indywidualistyczna. Jest jednak i druga strona - wydaje się, że coraz więcej ludzi odkrywa powołanie do życia konsekrowanego w samotności, do jakiejś formy współczesnego pustelnictwa. Wiele z tzw. nowych form życia konsekrowanego (czyli powstałych współcześnie, często wręcz w ostatnich latach czy dziesięcioleciach - różnego typu wspólnot i instytutów) nie prowadzi życia wspólnego lub jedynie w bardzo ograniczonym zakresie.

Przez tysiąclecia niezmieniony pozostaje sam fakt powołania. Ludzie doświadczają go w bardzo różny sposób. Czasami jest to jednorazowe przeżycie duchowe, czasami wynik długiego procesu rozważania różnych możliwości. Dla jednych jest to ukoronowanie pewnego etapu rozwoju życia duchowego, dla innych - jego właściwy początek. Jezus powoływał od momentu rozpoczęcia swojej publicznej działalności. Potrzebował tych, którzy zostawią wszystko by służyć niosąc Dobrą Nowinę. Kiedy się patrzy na tak liczne rzesze samotnych, młodych ludzi nasuwa się pytanie czy przypadkiem czegoś w życiu nie stracili.

Wśród wielu osób pokutuje jeszcze ciągle bardzo statyczne rozumienie powołania. Traktuje się je jako rodzaj prawdy, którą należy odkryć, określony plan, który należy zrealizować. Tymczasem powołanie jak pisze Merton jest dziełem dwóch, a nie jednej woli. Rodzi się w dialogu. Powołanie nie jest jakimś fatalistycznym przeznaczeniem. Jego pojęcie i ukształtowanie osoby do jego przyjęcia to proces, który musi długo trwać.

W tym procesie niezwykle cenne może być kierownictwo bądź towarzyszenie duchowe. Dobrze jest mieć kogoś, komu można opowiedzieć o swoich przemyśleniach i odczuciach. Kogoś kto z zewnątrz życzliwie przypatrzy się naszym sprawom duchowym, kto pomoże ułożyć plan życia, pomoże w rozeznawaniu. Formacja duchowa osób dorosłych czy też wkraczających w dorosłość ma pewne szczególne wymagania. Osoby takie potrzebują indywidualnego traktowania, zwłaszcza w momentach podejmowania szczególnie ważnych, kluczowych decyzji życiowych. Ten rodzaj duszpasterstwa nie jest nasza mocną stroną, ale też i wierni często nie wiedzą, że taki właśnie rodzaj posługi w Kościele może im być potrzebny, nie zdają sobie sprawy jak znacząco mógłby im pomóc. Kierownik duchowy służy wsparciem przy rozeznawaniu poruszeń duchowych i znaków jakie dusza otrzymuje od Boga. Może również dodać jej odwagi w momentach podejmowania decyzji.

Nie ma autentycznego życia chrześcijańskiego bez zaparcia się siebie i zgody na trud i cierpienie. Chrześcijaństwo jest religią Krzyża. Wejście na drogę powołania oznacza jego przyjęcie. Naturalne jest, że ludzie doświadczają obaw związanych z wyborem życia konsekrowanego, że boją się jego wymogów, ofiar jakich wymaga, że przeraża ich surowość niektórych jego reguł. O.Cheneviere radził: Nie mierz ciężaru swego krzyża: zabrakłoby ci odwagi. Zaufaj Temu, który z miłości bierze cię takim, jakim jesteś. Dojrzewanie do wyboru, to także dojrzewanie do autentycznego i pełnego zawierzenia Bogu. Tylko przy spełnieniu tego warunku ta decyzja ma sens. Tylko Bóg nadaje sens tej formie życia.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości Modlitwa do św. Jana Bosko Do piekła i z powrotem - wizje św. Jana Bosko Drogi św Jana Bosko i ks Bronisława Markiewicza oraz niezwykły szary pies Modlitwa do św. Franciszka Bianchi Święty który zatrzymał lawę. Niezwykła historia Franciszka Bianchiego Modlitwa do bł. Ludwiki Albertoni

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna