Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Nieśmiałe dziecko. Jak mu pomóc?

Kto z nas nie zna nieśmiałych dzieci? Takich, które wolą spokój i samotne zabawy, których nie cieszy towarzystwo innych dzieci, i dla których przeżyciem nie do pokonania jest występ z okazji Dnia Matki w przedszkolu.

Nieśmiałe dziecko. Jak mu pomóc?

Inna sprawa, że takie dzieci prawdopodobnie nigdy nie polubią przedszkola. Prawdę mówiąc od razu muszę zaznaczyć, że nie mam dużych doświadczeń z dziećmi nieśmiałymi: sama do nich nie należałam, a i moją córkę trudno do nich zaliczyć. Jest wręcz przeciwnie - nazbyt śmiała. Bo rzeczywiście takich cichutkich dzieci nie jest dużo. Jest ich mniej i dlatego od razu rzuca się w oczy ich inność, dlatego ich rodzice często zamartwiają się takim stanem. Podczas gdy inne dzieci biegają i bawią się z sobą, nieśmiałe wolą usiąść w kąciku i tak potrafią godzinami nie odzywać się do nikogo. Faktycznie: są nietuzinkowe. Czasem ich zachowanie jest dla zmartwionych rodziców kłopotliwe. Ale tak naprawdę okazuje się, że nie ma się czym martwić.

Nieśmiałość sytuacyjna

"No, nie wstydź się" - ile razy słyszał takie zdanie każdy z nas od rodziców, i ile razy sami je do swoich dzieci mówiliśmy. To normalne, że nowe sytuacje powodują strach - nawet w przypadku dorosłych, a co dopiero mówić o maluchu, którego wyobrażenie o rzeczywistości jest niewielkie. Uczucie niepewności i zawstydzenia jest instynktowne. Wszystko, co pierwsze i jeszcze nieznane powoduje, że dziecko może zamknąć się w sobie, nawet jeśli zwykle jego zachowanie bywało zgoła odmienne. Najgorsze, co w takiej sytuacji możemy zrobić, to powiedzieć: "Zobacz, inne dzieci się nie wstydzą". A przecież to nie o inne dzieci nam chodzi, tylko o to, że nasze dziecko ma problem. Jeśli za wszelką cenę będziemy chcieli dziecko ośmielić, wysuwając m.in. takie argumenty, to nic nie zyskamy, a tylko zwiększymy jego lęk. Ważne jest, aby wystrzegać się nadawania ról dziecku, które czasami bywa nieśmiałe. Gdy będzie od nas wciąż słyszało, że jest nieśmiałe, to taka przejściowa nieśmiałość może przerodzić się w nawyk. A więc mówiąc komuś o naszym maluchu, który zamiast się wylewnie przywitać chowa się za naszą spódnicę: "On jest taki nieśmiały" możemy sprawić, że sam w to uwierzy.

Śmieją się ze mnie

Nie tylko nowe, jednorazowe sytuacje mogą spowodować chwilowe zawstydzenie. Istnieją doświadczenia poważniejsze, przez które nasze dziecko może się radykalnie zmienić: kłótnie czy rozwód rodziców, ciągła krytyka, a także zawstydzanie czy ośmieszanie. Są dzieci, które naśmiewają się z innych, i są takie, które są ośmieszane. Dlaczego? Czasem różnią się od reszty: są zbyt grube albo za chude, mają odstające uszy, albo zeza, może seplenią lub jąkają się, a może są mniej sprawne ruchowo. Każdemu wiadomo, że drwina potrafi głęboko zranić. Trzeba też pamiętać, że trzy- czy pięciolatek nie ma jeszcze takiej pewności siebie, a jego opinia na swój temat zależy głównie od tego, co powiedzą inni. A więc powinniśmy zadbać o to, by nasz maluch miał dobre zdanie o sobie, aby polubił siebie. Musi czuć się kochany i akceptowany. Jeśli będzie czuł się akceptowany taki jaki jest, jeśli uwierzy w swoje zdolności i umiejętności, to na pewno poradzi sobie z krytyką ze strony innych. Bardzo wiele zależy w tym przypadku od rodziców, przede wszystkim nie powinniśmy szczędzić mu pochwał, nawet za drobne osiągnięcia. Nie bójmy się, że wychowamy w ten sposób dziecko zapatrzone tylko w siebie. Konstruktywna krytyka też ma swoje dobre strony, no i nie jest ośmieszaniem. Zdarza się, że to sami rodzice ośmieszają dziecko, a prawda jest taka, że im więcej słów wypowiedzianych przez rodziców, tym większe poczucie bezpieczeństwa dziecka. Nie można też dziecka chować pod przysłowiowym "kloszem". Wyposażone przez rodziców w dobre mniemanie poradzi sobie, choć nie znaczy to, że nie będzie mu przykro. Dzieci są okrutne - taka jest prawda. Wiele razy będziesz świadkiem, że inne dziecko wyśmiewa się z twojego. Jeśli więc słyszysz, że twoje dziecko wyśmiewa się z innego musisz zareagować, nie możesz na to pozwolić. Zwróć też uwagę na to czy sama nie szydzisz z osób, które inaczej wyglądają, czy inaczej myślą.

Czy nieśmiałość może być wrodzona?

Okazuje się, że wasze dziecko może mieć po prostu taki temperament już "od urodzenia". Obserwując obawiamy się, że ma ono pewne zahamowania, zaburzenia psychologiczne, a ono ma po prostu takie cechy. Na przykład okazuje się, że nowe doświadczenia wcale go nie cieszą, tylko napawają lękiem. Często niemowlak nie jest ciekawy niczego, co nowe, bo wydaje mu się to niebezpieczne. Im jest starsze, tym łatwiej widać, że nie ufa światu. Najczęściej jest tak, że w domu, wśród braci i sióstr jest normalnym, wesołym dzieckiem, ale kiedy tylko wyjdzie poza swoje znajome otoczenie, lub gdy ktoś "obcy" (nawet ciocia) wtargnie w znajome otoczenie - całkowicie się zmienia. Nie uśmiechnie się, nie odpowie na pytanie, nie przywita się i nie odstępuje mamy na krok. U podłoża takiego zachowania leży lęk: obawa bierze górę nad ciekawością. Takie dziecko to przeciwieństwo dzieci, które nie mogą usiedzieć na miejscu, bo wciąż szukają nowych wrażeń. Akurat ich układ nerwowy nie potrzebuje aż tylu bodźców - i to właśnie jest dziedziczne. Psychologia nazywa to wrażliwością, bo często łączy się z dużym wyczuleniem na smaki, zapachy i barwy oraz z mniejszą odporno ścią na porażki (nieśmiałe dzieci przejawiają niechęć do rywalizacji).

Jak im pomóc?

Przede wszystkim nie należy wywierać żadnych presji i nie porównywać z innymi "śmiałymi" dziećmi. Nie powinno się zmuszać dziecka do zabawy i stawiać w sytuacjach, które je przerastają - bywa wtedy jeszcze gorzej. Ale nadopiekuńczość też nie jest dobrym pomysłem - dziecko musi się w końcu oswoić ze światem, a rodzice powinni mu w tym pomóc. Czyli przede wszystkim należy zacząć od "dawkowania stresu", nie wrzucać od razu na głęboką wodę. Nie od razu duża grupa dzieci w piaskownicy, tylko jedno dziecko, które najpierw zapraszamy do domu, a później w innym otoczeniu. Dopiero następnym krokiem może być zabawa w większej, choć wciąż niewielkiej grupce dzieci. A jeśli przedszkole to jak najbardziej kameralne. Pewnie zauważyłaś, że twojemu dziecku trudno przestawić się z jednej czynności na drugą, więc uprzedzaj je o swoich zamiarach, aby miało czas oswoić się z nową sytuacją, np. "Za chwilę wyjdziemy na podwórko, a tymczasem może twoje misie pójdą spać?". Wszystkich krewnych i znajomych poproś, aby nie starali się być zbyt wylewni w stosunku do twojego dziecka, bo to wzbudza w nim lęk. Wytłumacz babci, żeby nie namawiała dziecka do zabawy z innymi dziećmi na podwórku, a pani w przedszkolu, żeby nie zmuszała do solowych występów. Nieśmiałe dziecko pragnie dodawania odwagi i wsparcia, że nie ono jedyne boi się np. poprosić panią w sklepie o soczek. Możesz mu opowiedzieć, o że też to przeżywałaś, i że przeżywa to wiele dzieci, a poza tym, że pierwszy raz jest najtrudniejszy. Przede wszystkim spędzaj z nim dużo czasu, tak, aby poczuł się potrzebny jako towarzysz, kompan. Dużo rozmawiajcie i nie tylko o głupstwach, a o tym, co czuje, co go trapi i czego się boi.

Umiem wiele innych rzeczy!

Pamiętaj, że nieśmiałość to nie jedyna cecha twojego dziecka. Może jesteś tym tak przejęta, zaaferowana i przede wszystkim - wystraszona, że nie zauważasz wielu zalet, jakie twoje dziecko bez wątpienia posiada. Czy nie zauważyłaś np., że twoje dziecko nigdy się nie nudzi? W bezpiecznym otoczeniu, w swoim domu jest wciąż zajęte atrakcyjną, wymyśloną przez siebie zabawą. Jeśli już uda mu się z kimś zaprzyjaźnić, to jest to związek bardzo głęboki i trwały. Nie wdaje się w bójki, nie dąży do "pokazywania się" i popisów, nie ulega presji rówieśników, ma własne zdanie. Kiedy jest starsze potrafi trafnie ocenić sytuację zanim się w nią zaangażuje, umie słuchać, co czyni z niego dobrego przyjaciela. Poza tym jest bardziej taktowny i delikatny w kontaktach z innymi ludźmi. Może też przejawiać bardzo wyraźne zainteresowania.

 
[ Strona główna ]

Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty |

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt

© 2001-2022 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej