Spadło na mnie "wielkie nieszczęście" - zostawił mnie mężczyzna

Od kilku dopiero lat jestem ponownie wierzącą katoliczką, a mam już 46 lat. Bardzo wcześnie, bo już w wieku 15 lat, przestałam chodzić na lekcje religii, a do kościoła zaglądałam tylko sporadycznie przy okazji i raczej dla fantazji. Nic mnie do kościoła ani do modlitwy nie ciągnęło, po prostu nic o Bogu nie wiedziałam, a nabożeństwa, odprawiane wtedy po łacinie, nudziły mnie. Ślub wzięłam w kościele, ale tylko dlatego, że tak wypadało i żeby nie robić przykrości mamusi. Ale właściwie już od 15-16 roku życia żyłam tak, jak mi było wygodnie, tak jak gdyby Boga w ogóle nie było, bo nie było Go dla mnie naprawdę. Całe moje życie aż do roku 1978 było jednym wielkim bagnem. Wtedy właśnie spadło na mnie "wielkie nieszczęście" - zostawił mnie mężczyzna, którego bardzo kochałam. Do tego stopnia zwariowałam, że pomimo dzieci, które miałam (wtedy jeszcze małe), nie widziałam żadnego sensu życia i myślałam intensywnie o samobójstwie. Ale uratowała mnie Matka Boża - teraz to wiem na pewno - może ze względu na fakt, że jako kilkuletnia dziewczynka bardzo lubiłam nabożeństwa różańcowe, na które biegałam sama w październiku do Ojców Kapucynów w Łomży (tam wtedy mieszkałam). W okresie największej rozpaczy wpadła mi w ręce niewielka książeczka o objawieniach s. Faustyny i o Miłosierdziu Bożym. Po przeczytaniu tej książeczki przekonałam się, że jest dla mnie szansa powrotu do Boga. W tej sytuacji, gdy nie wiedziałam jeszcze, jak mam wrócić i co mam zrobić ze sobą, nadarzyła się sposobność wyjazdu do Częstochowy. Nie umiałam się modlić - zapomniałam wszystko - ale prosiłam Matkę Bożą o pomoc i o radę, co mam robić. Wtedy usłyszałam wyraźne polecenie: "Módl się za niego". Zaczęłam się uczyć o Bogu, poznając katechizm razem z synem, który przygotowywał się do Pierwszej Komunii św. (chodziłam nawet na lekcje religii). Poznając naukę Chrystusa coraz bardziej brzydziłam się siebie, swego życia i coraz bardziej śmieszyło mnie moje "nieszczęście". Od dwóch lat jestem wdową - mąż mój zmarł pogodzony ze mną - wychowuję syna (16 lat) i córkę (14 lat). Od 1978 roku jesteśmy - troje - związani bardzo z Kościołem, nosimy "Cudowny Medalik", a od roku należymy do Kółka Różańcowego im. ks. J. Popiełuszki. Nie ma dla mnie nic ważniejszego i droższego od Chrystusa i Jego Matki. Od lat zawsze staramy się być u Komunii św. w Pierwszy Piątek i Pierwszą Sobotę. Od kilku lat także "Rycerz Niepokalanej" pomaga nam w rozwiązywaniu wielu problemów. Jeszcze bardzo dużo brakuje mi do tego, żeby nazwać się prawdziwym dzieckiem Maryi - ciąle odzywają się dawne przyzwyczajenia - ale wiem, że Matka Boża czuwa nad nami i że z Jej pomocą zwyciężę wszystkie trudności. Dlatego pomimo wielu niepowodzeń nie martwię się i patrzę w przyszłość z ufnością. J. N. Wasze komentarze: Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy. Autor Treść Nowości Modlitwa do bł. ks. Bronisława Markiewicza Litania do bł. ks. Bronisława Markiewicza Modlitwa do św. Hiacynty Mariscotti Modlitwa do bł. ks. Zygmunta Pisarskiego Modlitwa do św. Teofila Modlitwa do św. Martyny Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna

[ Strona główna ]

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt