Rita1234/Wikipedia | CC BY-SA 3.0

Gdy jednak w tym czasie przeczytała książkę Katarzyny Emmerich Życie Matki Bożej (która na podstawie swych widzeń twierdziła, że Maryja zakończyła swe życie ziemskie w Efezie, i opisywała szczegółowo to miejsce), zachęciła lazarystów, kapelanów szpitala, by zorganizowali tam wyprawę. 29 lipca 1891 r. o. Jung i o. Vervault docierają na koniach do płaskowyżu, na którym pracowały kobiety przy uprawie tytoniu.

Spragnieni, pytają o wodę, a te wskazują im pobliskie źródło przy "monasterze". Odkrywają ruiny kaplicy, nazywanej "Meryem Ana Evi" (Dom naszej Matki Maryi), a dawniej "Panaya Kapulu" (Dom Całej Świętej), gdzie chrześcijanie z pobliskiej wioski Sirince czcili od wieków Matkę Bożą. Wgrudniu 1892 r. ankieta diecezjalna uznała oficjalnie te ruiny jako "resztki domu, gdzie mieszkała Najświętsza Panna".

Badania archeologiczne wykazały, że kaplica pochodzi z XIII wieku, ale jej fundamenty są dużo starsze (fragmenty ceramki wskazują nawet na I i II wiek). Pius XII wyraził w 1950 r. życzenie co do tego obiektu: "Ten święty dom winien być ośrodkiem kultu maryjnego jedynego w świecie, gdzie wierzący chrześcijanie i muzułmanie wszystkich obrządków i narodowości mogą się spotkać, aby czcić Matkę Jezusa".

Faktycznie, przybywają tu liczni pielgrzymi, tak chrześcijańscy, jak muzułmańscy, ostatnio co roku ponad 200 tysięcy. W 1967 r. nawiedził to miejsce Paweł VI, a w 1979 r. Jan Paweł II.