Bazylika św. Franciszka

Stara posadzka znajduje się na głębokości ponad trzy i pół metra.

W XVII i pod koniec XVIII wieku świątynia została przerobiona. Niestety, przeróbki dokonane w XVIII wieku poczyniły w świątyni straszne spustoszenie.

Obecne wezwanie bazyliki pochodzi z 1261 roku, kiedy arcybiskup Fontana przekazał ją franciszkanom.

Zniknął między innymi ciąg portyków przystający frontem do fasady, który w kościołach chrześcijańskich poprzedzał wejście. Pozostał tylko po nich ślad po prawej stronie w części zwanej Quadrarco Bracio forte.

Dopiero w roku 1921 w 600. rocznicę śmierci Dantego Alighieri kościół został odrestaurowany i przywrócony do swojego pierwotnego wyglądu. Wnętrze świątyni jest niezwykle surowe, złożone z trzech naw z dwudziestoma czterema kolumnami wykonanymi z greckiego marmuru. Istnieje duże prawdopodobieństwo, iż kolumny te są pozostałościami po pogańskiej świątyni Neptuna. Drewniany sufit pochodzi z XIV wieku ma kształt kilu przewróconego okrętu.

Płyta ołtarza głównego opiera się na sarkofagu z końca IV wieku z figurami apostołów i Chrystusa. Sugestywna krypta z X wieku ciągle podtapiana przez warstwę wodonośną posiada posadzkę mozaikową z dwoma mozaikowymi epigrafami w języku greckim i łacińskim wykonaną z wielobarwnego marmuru.

Przy wyjściu świątyni znajduje się płyta kamienna z XV wieku poświęcona Enrico Alfieri sprawującemu urząd kościelny w zakonie franciszkanów. Widoczna jest również kamienna płyta wykonana z czerwonego marmuru pochodząca z Werony, poświęcona umarłemu w XIV wieku Ostasio Da Polenta.

Warto wiedzieć!

• Niedaleko wyjścia z kościoła św. Franciszka znajduje się pogański sarkofag z końca IV wieku z lwimi łapami wykończony rzeźbą wypukłą. Na jej przodzie widnieje pięć nisz ze spiralnymi kolumnami. W niszy środkowej ukazany jest Chrystus. Nad sarkofagiem wznosi się ostry łuk Kaplicy Polentani, którzy byli panami Rawenny od końca XIII do połowy XV wieku.
• Podczas prac wykopaliskowych przeprowadzonych w roku 1879 w bazylice św. Franciszka odnaleziony został grób z cennego greckiego marmuru oraz pozostałości bogatego diademu ze złota i pereł, skradzionego później wraz z tzw. Zbroją Teo- doryka z Muzeum Narodowego.
• Dante Alighieri często przychodził do bazyliki św. Franciszka, aby się pomodlić. W roku 1321 w tej świątyni miały miejsce jego uroczystości pogrzebowe.