Kościół św. Agaty

Kościół został poważnie uszkodzony w czasie trzęsienia ziemi, które nawiedziło miasto 11 kwietnia 1688 roku. W wyniku wstrząsów jedna z jego ścian tak się przechyliła, że dwie jej kolumny trzeba było wzmocnić przyporami. Rok 1944 przyniósł świątyni następne poważne zniszczenia, bowiem podczas bombardowań została uszkodzona apsyda oraz lewa nawa kościoła.

Rekonstrukcja świątyni, odbywająca się w różnych epokach, dała rezultat nieco eklektyczny. Taki efekt sprawiają budowle dwudziestu kolumn odzyskanych z zaginionych pomników wykonanych z granitu, marmuru greckiego lub marmuru szarego z kapitelami epoki rzymskiej, bizantyjskiej oraz renesansowej. Szlachetność budowli świątyni zaznacza się przede wszystkim w oryginalnych pasmach dekoracji mozaikowych z liśćmi oliwnymi ozdabiającymi mur pięciu okien apsydy.

Dekoracja mozaikowa z VI wieku, przedstawiająca na złotym tle Chrystusa siedzącego na tronie, a po bokach mającego dwóch Archaniołów pierwotnie pokrywała całą niszę apsydy.

W trzeciej nawie pomiędzy piątą a szóstą kolumną zauważyć można ambonę z VI wieku z rowkowanego marmuru z poziomymi żyłkami, którą uważa się za odzyskaną z wielkiej kolumny; na krawędzi wyższej widnieje dekoracja z jajeczkami i liśćmi o wzorze klasycznym.

Płyta ołtarza znajduje się na sarkofagu, który zawiera szczątki biskupa Agnello z VI wieku oraz męczennika Sergio.

Przy wejściu oraz na zewnątrz kościoła rozproszone są pozostałości z antycznych sarkofagów pogańskich. Zostały one znalezione podczas prac wykopaliskowych z końca XIX wieku oraz w latach 1914/1918 na obszarze przeciwległym do świątyni, gdzie z pewnością istniał kwadratowy portyk oraz stary cmentarz.

Znajduje się tutaj także sarkofag, typowe dzieło grobowe popularne w starej Rawennie, wykonany 5 z wapienia dalmatyńskiego, używanego od końca e V wieku aż do początków wieku VII z powodów praktycznych i ekonomicznych. Wapień skutecznie wyparł 5 używany przy wyrobie sarkofagów marmur grecki.

Warto wiedzieć!

• Początki Rawenny są prawie nieznane. Dionisio z Alicarnasso twierdzi, iż sięgają one czasów ludów Tyrreni, a Strabone, że sięgają one czasów ludów Tesalii i sukcesywnie czasów ludów Umbrii. Pod uwagę bierze się również także ludy wędrowne pochodzące z obszaru wschodnio-śródziemnomorskiego, których obecność spowodowana była przepływami migracyjnymi mającymi miejsce między trzecim a pierwszym tysiącleciem przed Chrystusem.
• Rawenna za panowania Galii Placidii cieszyła się okresem spokoju i niezwykłego rozwoju kulturalnego. Za czasów jej panowania powstały między innymi: bazylika św. Jana Ewangelisty, Babtysterium Neoniań- skie oraz Mauzoleum Galii Placidii.
• Patronami Rawenny są święci Wit i Apolinary. Święty Wit ukazany jest jako żołnierz, w hełmie i z piką. Posąg ten jest dziełem Clemente Meli.