Ta, której moc wysoko nad ziemią

"... wśród jazdy bezładnej nadęta latała PYCHA na koniu bez uzdy, lwią skórą okrytym;

Sama zaś barki swe silne obciążyła sierścią, By tak nadęta w zwierzęcych grzywach tym zuchwałej,

Patrząc na szyki z pogardą, mogła podjąć atak.

Głowę czupryną jak wieża z kręconego włosa

Rozbudowała do góry, by stos ten powiększał

Sztuczne kędziory i czoło sztub niosło wysoki.

Płaszcz muślinowy od góry schodził się z ramienia

W fałdy zebrane nad piersią w okrągłą kokardę,

Z tyłu zaś strój ten spływając delikatnym tiulem

We wzdęte fałdy tkaniny chwyta wiatr przeciwny.

Podobnie dumny jej rumak miota się zuchwale,

Nierad, że pysk mu okiełza mokra uzda kolcem.

Rżąc rzuca zadem to w jedną, to znów w drugą stronę,

Nie mogąc pędzić, z zadartym łbem trzymanym w lejcach.

W tym stroju się pokazując butna wojowniczka,

Między szykami nad inne widoczna, rumaka

W rzędzie ozdobnym obraca, spojrzeniem i słowem

Grożąc spogląda na szereg przeciwny nielicznych

Żołnierzy z bronią ubogą, zebranych na wojnę

Przez SKROMNOŚĆ. Królowa ona, lecz potrzebująca

Pomocy innych; bo niedość jest pewna sił własnych.

Ma towarzyszkę w NADZIEI, której moc wysoko

Nad ziemi niskość się wznosi w bogatym

królestwie. Spojrzawszy zatem na Skromność i widząc,

w jak lichą Broń uzbrojona bez żadnej stoi wystawności,

Pycha obłędna przykrymi wybucha słowy: "Nie wstyd wam, nędzni, żołnierzom plebejskim zaczepiać

Wodzów tak sławnych, żelazem drażnić ludzi grupę

Znaną z tytułów, z dzielności wojennej i bogactw,

Przez nią zdobytych od dawna i przez nią mających

Władzę na wzgórzach trawiastych? I dziś goły przybysz

Przepędzić starych próbuje, jeśli wolno, władców! (...)

My przecież wszyscy w narodzin chwili, śmieszny tłumie,

Bierzem w swe ręce całego człowieka, ciepłego

Jeszcze od matki, swej władzy moc na noworodka

Członki rzucamy, już w drobnych panujemy kostkach! (...)"

Z takimi słowy butnymi rączego rumaka

Spiąwszy ostrogą z lejcami wolno puszczonymi

Pędzi zuchwale, chcąc wroga skromnego kłaść piersią

Konia w rozpędzie, kładzonych tratować kopytem.

Wpada jednakże do rowu! (...)

Na kark rumaka w rozpędzie schylony się stacza

I piersią jego zgnieciona w kopyt splot się zsuwa.

Tu Cnota, pełna umiaru, widząc tak zmiażdżone

To nierozważne straszydło śmiercią zagrożone,

Przyspiesza kroku powoli, głowę też oszczędnie

Podniósłszy radość swą lekkim miarkuje uśmiechem.

Do tak niespiesznej podbiega wierna towarzyszka

Nadzieja. Miecz jej karzący podaje, do chwały

Zachęca. Ta więc skrwawioną przeciwniczkę ciągnąc

Za włosy twarz jej odwraca lewą ręką w górę,

Zgina jej kark, próśb nie słucha i głowę uciąwszy

W górę podnosi u włosów wiszących skrwawionych. (...)

Wzbiła się szybko do nieba. Patrzą na Nadzieję Cnoty

Z podziwem, w duszy pragnienie żywiąc pójścia razem,

Gdyby ich, wodzów, na ziemi nie zatrzymywały

Wojny. Z wadami więc walcząc nagród swych czekają..."

Aureliusz Prudencjusz Klemens Walka duszy, 178-211. 216-219. 253-257. 272-284. 306-309, tłum. Mieczysław Brożek, Wyd. ATK, Warszawa 1987.

Ponadto warto przeczytać o nadziei: Wstęp z Listu Barnaby (ok. 130 r. n.e.) oraz wiersz W Chrystusie zbawienie poety Kommodiana z V w.

wybrał kl. Adam Langhammer SP

Kwartalnik Katolicki
ESPE, nr 50

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna