Dziecko nieśmiałe

Dziecko nieśmiałe ucieka przed światem, który wydaje mu się obcy i groźny. Z nieśmiałością każdy z nas ma inne doświadczenia. Są tacy, którzy nigdy jej nie odczuwali, ale są też tacy, którym paraliżowała normalne życie. Zaliczam się do tych, których jest najwięcej: z trudem, ale przełamywałam własną nieśmiałość. Nieobcy mi jest ucisk żołądka, gdy poznaję kogoś nowego, doskonale pamiętam sytuacje z dzieciństwa, kiedy godzinami "czaiłam" się, żeby podejść do kogoś i zagadać. Wiem, że niektórych zawodów nie mogłabym wykonywać, natomiast bardzo odpowiada mi praca w samotności. Nawet dzisiaj trudno mi nawiązać relację z kimś, kogo dobrze nie znam. Są dzieci, dla których świat zewnętrzny jest oddalony i niezbyt przyjazny, więc zamykają się w sobie bardzo skutecznie. Zamknięte w sobie Mówi się o nim często, że jest grzeczne. Nie sprawia nikomu kłopotów, bo nie domaga się bez przerwy uwagi otoczenia. Potrafi cały dzień zajmować się sobą. Początkowo rodzice się cieszą, że nie muszą mieć ani oczu dookoła głowy, ani zatyczek w uszach. Szybko się okazuje, że nawet nie trzeba kupować nowych zabawek, bo naszemu maluchowi wystarczają stare. Nie trzeba też uczyć się wciąż nowych kołysanek i czytać przeróżnych książeczek - najczęściej wystarczy jedna i wciąż ta sama. Awantury w sklepie są sprawą zupełnie nieznaną. Wydaje się, że taki maluch ze stoickim spokojem przyjmuje to, co niesie życie. Rodzice chociaż są bardzo zadowoleni, z czasem zauważą, że dwulatek nie jest spokojny, bo chce i lubi poznawać nowe rzeczy. Okazuje się bowiem, że to, co wygodne dla dorosłych, dla samego dziecka stanowi poważny problem. Jest nieśmiałe i zamknięte w sobie nie dlatego, że mu z tym dobrze. Ono w ten sposób ucieka przed światem. Takie dziecko rzadko się śmieje, trudno mu przekazać to, co myśli i czuje, nie obchodzą go rówieśnicy, nie okazuje intensywnych uczuć, nie inicjuje zabawy. Kiedy inne dzieci szaleją razem, nieśmialek siedzi z boku i bawi się sam. Zaszywa się w kąciku z tą samą zabawką i odgrywa wciąż te same sceny, w których nie dzieje się nic szczególnego. Największą przyjemność może sprawić mu fantazjowanie: wymyślanie świata, który rządzi się swymi prawami, wymyślanie przyjaciela, z którym można godzinami rozmawiać. Dlaczego jest nieśmiałe? Do dziś nie stwierdzono jednoznacznie, dlaczego niektórzy ludzie są aż tak nieśmiali. Pewien badacz z Harvardu twierdzi, że nieśmiałość u wielu dzieci jest cechą wrodzoną. Takie częściej płaczą, są przewrażliwione, lękliwe. Połowa z nich potem, w dorosłym życiu, pozostaje nieśmiała, ale połowa przezwycięża swoją słabość. Natomiast słynny amerykański psycholog Philip G. Zimbardo jest zdania, że większość ludzi uczy się nieśmiałości od swoich nieśmiałych rodziców. Obojętnie, jak by nie było, dzieci od urodzenia mało przebojowe, a do tego wychowane w niesprzyjających warunkach muszą wyrosnąć na ludzi nieśmiałych. Na geny nie mamy wpływu, ale na wychowanie tak. Spójrzmy na swoje dziecko i sprawdźmy, jakie są przyczyny jego nieśmiałości: obawa przed negatywną oceną (może zbyt wysoko umieściliście poprzeczkę wymagań: dziecko chce odnieść sukces, ale boi się porażki, więc woli się wycofać); lęk przed odrzuceniem przez grupę (np. z powodu słabego wzroku, otyłości, niesprawności); brak wiary w siebie; przyzwyczajenie do samotności; brak umiejętności nawiązywania kontaktów. Zaakceptuj Większość rodziców ma wizję swojego dziecka: ma być wesołe, twórcze, towarzyskie i samodzielne. W pewnym momencie ta jego "grzeczność" może zacznie ci przeszkadzać, wolałabyś, żeby wreszcie trochę narozrabiał, okazał jakieś emocje, zezłościł się, zniecierpliwił. Jest ci przykro, gdy na podwórku albo w przedszkolu stoi z boku i traci okazje do zabawy. Może'myślisz o jego przyszłości i boisz się, że zostanie na zawsze samotnikiem i nie poradzi sobie w życiu? Możesz się irytować i chcieć naciskać na dziecko, żeby jednak pobawiło się z resztą, ale czujesz się zupełnie bezradna. Musisz zaakceptować dziecko takie, jakie jest. Pogódź się z tym, że jest nieśmiałe, że boi się obcych i potrzebuje więcej czasu, żeby oswoić się ze wszystkim, co nowe. Wtedy łatwiej będzie mu pokonywać wewnętrzne ograniczenia. Jak pomóc Nie rób nic na siłę: nie wywieraj presji, nie zmuszaj do tego, na co dziecko nie ma ochoty. Nie przyklejaj dziecku etykietki: "moja nieśmiała córeczka", nie namawiaj do brania udziału w przedszkolnych przedstawieniach, występach, imieninach kolegi. Ale też nie wybawiaj dziecka z każdej opresji, nie rozwiązuj za nie wszystkich problemów - uwierz w jego siły! Możesz zapisać go na zajęcia sportowe, ale takie, w których nie ma rywalizacji i możliwe są indywidualne zajęcia z trenerem. Jeśli malec nie chodzi do przedszkola, to stwarzaj mu jak najwięcej okazji do przebywania z rówieśnikami. Najlepiej zorganizuj jakieś spotkania u siebie, zawsze łatwiej na bezpiecznym gruncie, jakim jest własny dom. Nieśmiałe dzieci często popadają w uzależnienie od telewizji lub komputera (gry i pogawędki w Internecie). Dbaj o to, by dziecko miało okazję zmierzyć się z sytuacjami, w których może stosunkowo łatwo osiągnąć sukces - najlepiej rób to w porozumieniu z nauczycielem. Jeżeli dziecko boi się podejmowania działania, wolałoby zostać wiecznym obserwatorem, warto zachęcać je do ryzyka, oczywiście na miarę jego możliwości. NATALIA BUDZYŃSKA Wasze komentarze: Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy. Autor Treść Nowości Modlitwa do bł. ks. Bronisława Markiewicza Litania do bł. ks. Bronisława Markiewicza Modlitwa do św. Hiacynty Mariscotti Modlitwa do bł. ks. Zygmunta Pisarskiego Modlitwa do św. Teofila Modlitwa do św. Martyny Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna

[ Strona główna ]

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt