"Przychodzę do was, aby być waszą służebnicą; zapomnijcie o tym, kim byłam przedtem i uważajcie mnie za pokorną zakonnicę"

24 lipca 1292 - W Starym Sączu zmarła Kinga, księżna krakowska, dziewica, małżonka Bolesława Wstydliwego, klaryska, święta.

Kinga przyszła na świat 5 marca 1234 jako trzecia córka króla Węgier Beli IV i Marii, córki cesarza bizantyjskiego Teodora I Laskarisa, prawdopodobnie w Ostrzyhomiu. W 1239 jako piętnastoletnia dziewczyna przybyła do Polski, aby poślubić księcia krakowsko-sandomierskiego Bolesława Wstydliwego. Małżeństwo to było podyktowane przede wszystkim względami politycznymi, chodziło o zespolenie sił państw Europy Wschodniej przeciw Tatarom. Kinga wyraziła zgodę na decyzję rodziców oraz prośbę polskich możnowładców i w 1246 poślubiła Bolesława. W sercu zaś żywiła wielkie pragnienie złożenia Bogu ślubu dozgonnej czystości. Mąż zgodził się, by w małżeństwie zachowała dziewictwo.

Kinga była dla księcia Bolesława oddaną towarzyszką życia i jako poniekąd współrządczyni księstwa dbała o poddanych. Jej bystrość, inteligencja, prawość, zdecydowanie, energia wywierały wpływ, często decydujący, na wiele spraw. Czuwała, aby książę Bolesław w stosunku do poddanych kierował się zrozumieniem i sprawiedliwością. Oboje gorąco popierali sprawę kanonizacji św. Stanisława biskupa i męczennika, zamordowanego 11 kwietnia 1079, i istotnie kanonizowanego 17 września 1253 przez papieża Innocentego IV w bazylice św. Franciszka w Asyżu.

W 1279 zmarł książę Bolesław. Nalegano, by Kinga objęła władzę książęcą, ale ona opuściła dwór i przeniosła się do Starego Sącza, do ufundowanego przez siebie klasztoru, aby bez reszty oddać się Bogu. Właściwie to całe jej życie należało całkowicie do Boga i do ludzi. W klasztorze przeżyła 13 lat. Wyrozumiała i kochająca wobec współsióstr, posłuszna, spełniała wszystkie pokorne posługi, wspierała chorych i biednych. Do klarysek miała powiedzieć: "Przychodzę do was, aby być waszą służebnicą; zapomnijcie o tym, kim byłam przedtem i uważajcie mnie za pokorną zakonnicę". Modlitwa, umartwienie, rozważanie Męki naszego Zbawiciela to przedmiot jej nabożeństwa.

Kiedy w 1287 Tatarzy najechali na Polskę, Kinga z siostrami ze Starego Sącza schroniła się w zamku w Pieninach. A gdy i tam dotarli, przerażone siostry rzuciły się do stóp swej matki Kingi i tu powtórzył się cud asyski św. Klary z Saracenami.

Życie i duchowość Kingi były ściśle związane z ruchem franciszkańskim. Żyła ideałami, które światu przypomnieli św. Franciszek i św. Klara. Żyć Ewangelią – to jej program życiowy. Pozostała mu wierna aż do śmierci 24 lipca 1292.

Papież Aleksander VIII potwierdził jej kult 11 czerwca 1690 jako błogosławionej, Klemens XI w 1715 ogłosił ją Patronką Polski, a Jan Paweł II dokonał jej kanonizacji w Starym Sączu 16 czerwca 1999.

Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy!

Autor:

Treść:

Nowości Nowenna do św. Antoniego z Padwy - dzień 3 Modlitwa do św. Norberta Modlitwa do bł. Marii Karłowskiej Litania do bł. Marii Karłowskiej Test wiedzy o bł. Marii Karłowskiej Modlitwa do św. Marcelina Champagnata

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna