"Przychodzę do was, aby być waszą służebnicą; zapomnijcie o tym, kim byłam przedtem i uważajcie mnie za pokorną zakonnicę"

24 lipca 1292 - W Starym Sączu zmarła Kinga, księżna krakowska, dziewica, małżonka Bolesława Wstydliwego, klaryska, święta.

Kinga przyszła na świat 5 marca 1234 jako trzecia córka króla Węgier Beli IV i Marii, córki cesarza bizantyjskiego Teodora I Laskarisa, prawdopodobnie w Ostrzyhomiu. W 1239 jako piętnastoletnia dziewczyna przybyła do Polski, aby poślubić księcia krakowsko-sandomierskiego Bolesława Wstydliwego. Małżeństwo to było podyktowane przede wszystkim względami politycznymi, chodziło o zespolenie sił państw Europy Wschodniej przeciw Tatarom. Kinga wyraziła zgodę na decyzję rodziców oraz prośbę polskich możnowładców i w 1246 poślubiła Bolesława. W sercu zaś żywiła wielkie pragnienie złożenia Bogu ślubu dozgonnej czystości. Mąż zgodził się, by w małżeństwie zachowała dziewictwo.

Kinga była dla księcia Bolesława oddaną towarzyszką życia i jako poniekąd współrządczyni księstwa dbała o poddanych. Jej bystrość, inteligencja, prawość, zdecydowanie, energia wywierały wpływ, często decydujący, na wiele spraw. Czuwała, aby książę Bolesław w stosunku do poddanych kierował się zrozumieniem i sprawiedliwością. Oboje gorąco popierali sprawę kanonizacji św. Stanisława biskupa i męczennika, zamordowanego 11 kwietnia 1079, i istotnie kanonizowanego 17 września 1253 przez papieża Innocentego IV w bazylice św. Franciszka w Asyżu.

W 1279 zmarł książę Bolesław. Nalegano, by Kinga objęła władzę książęcą, ale ona opuściła dwór i przeniosła się do Starego Sącza, do ufundowanego przez siebie klasztoru, aby bez reszty oddać się Bogu. Właściwie to całe jej życie należało całkowicie do Boga i do ludzi. W klasztorze przeżyła 13 lat. Wyrozumiała i kochająca wobec współsióstr, posłuszna, spełniała wszystkie pokorne posługi, wspierała chorych i biednych. Do klarysek miała powiedzieć: "Przychodzę do was, aby być waszą służebnicą; zapomnijcie o tym, kim byłam przedtem i uważajcie mnie za pokorną zakonnicę". Modlitwa, umartwienie, rozważanie Męki naszego Zbawiciela to przedmiot jej nabożeństwa.

Kiedy w 1287 Tatarzy najechali na Polskę, Kinga z siostrami ze Starego Sącza schroniła się w zamku w Pieninach. A gdy i tam dotarli, przerażone siostry rzuciły się do stóp swej matki Kingi i tu powtórzył się cud asyski św. Klary z Saracenami.

Życie i duchowość Kingi były ściśle związane z ruchem franciszkańskim. Żyła ideałami, które światu przypomnieli św. Franciszek i św. Klara. Żyć Ewangelią – to jej program życiowy. Pozostała mu wierna aż do śmierci 24 lipca 1292.

Papież Aleksander VIII potwierdził jej kult 11 czerwca 1690 jako błogosławionej, Klemens XI w 1715 ogłosił ją Patronką Polski, a Jan Paweł II dokonał jej kanonizacji w Starym Sączu 16 czerwca 1999.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna