św. Piotr z Werony

4 czerwca - Wspomnienie liturgiczne (rocznica przeniesienia relikwii) św. Piotra Męczennika (Piotra z Werony), dominikanina, papieskiego inkwizytora Lombardii, męczennika. Zginął 6 kwietnia 1252 w miejscowości Brianza opodal Medy, w lesie Farga, z rąk najemnych zabójców, wynajętych przez tajne sprzysiężenie katarów. Wraz z nim poniósł męczeńską śmierć Rainier Sacconi, inkwizytor Pawii.

Urodził się pod koniec XII wieku w Weronie (Lombardia) we Włoszech w sekcie albigensów, która do Kościoła katolickiego odnosila się z nienawiścią, często zbrojnie napadając na kościoły i klasztory. Jako chłopiec zetknął się z nauką katolicką, uczęszczając do katolickiej szkoły. I pomimo gróźb stryja, który był jego opiekunem, bohatersko mu się przeciwstawiał i szczerze przylgnął do katolików.

Po ukończeniu szkół średnich opiekunowie oddali go na studia wyższe do Bolonii. Tam Piotr poznał św. Dominika, wstąpił do jego zakonu i z jego rąk przyjął habit w 1221. Po ukończeniu studiów zakonnych pełnił różne obowiązki jako kaznodzieja w Wenecji, Perugii, Como, Vercelli, Rzymie i we Florencji, gdzie zetknął się z Siedmioma Założycielami Serwitów i przez pewien czas był ich kierownikiem duchownym, pełniąc także obowiązki przeora klasztoru w Asti i w Piacenza.

Piotr był założycielem bractwa Miłosierdzia, które początkowo miało wspierać i podtrzymywać na duchu skazanych na śmierć. Zakapturzeni mnisi pozostając anonimowi, towarzyszyli skazańcowi do szubienicy, czuwając, aby nie znęcano się nad nim dodatkowo, na co przyzwalało ówczesne prawo. Dziś są popularni w całych Włoszech, mają własne ambulanse i cmentarze.

Najowocniejszą działalność rozwinął Piotr w Mediolanie wśród ludności zarażonej błędami albigenisów. Ponieważ sam był kiedyś ich członkiem, potrafił wskazać jej słabe strony, dlatego miał dobre efekty, doczekał się wielu nawróceń. Kiedy pap. Innocenty IV w porozumieniu z ces. Fryderykiem I ustanowił inkwizycję w celu rozprawienia się z katarami, inkwizytorem całej Lombardii został Piotr z Werony, który oddał się tej misji z ogromnym zapałem, prowadząc z albigensami liczne dyskusje publiczne, wykazując przy tym ich błędy. Wobec opornych stosował kary aresztu, nic więc dziwnego, że poprzysięgli mu zemstę. Piotr wiedział o tych pogróżkach, nawet w jednym kazaniu, wygłoszonym w Niedzielę Palmową, to przepowiedział.

Zginął wracając z Mediolanu do Como 6 kwietnia 1252, napadnięty i zabity uderzeniem noża w głowę i serce. Podanie głosi, że umierając, leżał na ziemi i palcem maczanym we własnej krwi pisał na drodze wyznanie wiary, na znak, że z nią umiera i w niej chce trwać do końca.

Zwłoki Piotra przewieziono do Mediolanu, by złożyć je w kościele św. Eustorgiusza. Na wiadomość o śmierci dominikanina tłumy mieszkańców wyległy na ulice, by uroczyście pożegnać swego inkwizytora. Przy grobie Piotra wkrótce zaczęły dziać się cuda. To tutaj nawrócił się kacerski "biskup" Daniel z Giussano, który wstąpił potem w szeregi dominikanów.

Przysłana przez pap. Innocentego IV specjalna komisja wydała werdykt, na podstawie którego 9 marca 1253 inkwizytor Lombardii uznany został za męczennika i ogłoszony świętym na placu przed kościołem dominikanów w Perugii. Dzięki protekcji wysoko postawionych osobistości, skrycie wspierających spiskowców, Carino uszedł świeckiemu wymiarowi sprawiedliwości. Nie potrafił jednak uciec przed dręczącymi go wyrzutami sumienia. Z czasem nawrócił się. Wstąpił do zakonu dominikanów, stając się w ten sposób współbratem swej ofiary. W klasztornych murach kajał się za przelaną kiedyś niewinną krew. Zakończył żywot w dominikańskim habicie, pojednany z Bogiem, po wielu latach pełnej wyrzeczeń, gorliwej służby Kościołowi. Było to ostatnie zwycięstwo świętego inkwizytora. Dziś dawnego zabójcę czci się jako błogosławionego (bł. Piotr z Balsamo, zwany Carino).

Do dziś relikwie św. Piotra z Werony można oglądać w bogatej kaplicy kościoła dominikańskiego w Perugii. Grobowiec Świętego wykonany został później na wzór mauzoleum św. Dominika z Bolonii przez rzeźbiarza z Pizy Jana Balduccio. Natomiast czaszka Świętego znajduje się w osobnym złotym relikwiarzu wykonanym przez Pigello Portionari. Miasto Werona wystawiło swemu ziomkowi najpiękniejszą świątynię.

Piotr z Werony był patronem niektórych cechów: szewców, tkaczy, browarników. W Rieti podczas jego święta organizowano biegi po "palio". Tego dnia relikwią Świętego udzielano błogosławieństwa, co miało chronić wiernych przed chorobami; błogosławiono nią także gałęzie drzew oliwnych i palm przeciw piorunom i burzom. Na jednym z obrazów Piotr z Werony przedstawiony jest, gdy dokonuje jeden z przypisywanych mu cudów: spłoszony koń omal co nie stratował wiernych słuchajacych kazania, ale Święty odegnał go, czyniąc znak krzyża.

W Polsce Piotr z Werony jest zupełnie nieznany. Jego obrazy i ołtarze są spotykane rzadko, jedynie w kościołach dominikańskich.

Modlitwy do św. Piotra z Werony

Modlitwa do św. Piotra z Werony

Zobacz więcej

Z jego ust popłynęło wyznanie wiary: "Credo in unum Deum..."

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna