św. Piotr z Werony

4 czerwca - Wspomnienie liturgiczne (rocznica przeniesienia relikwii) św. Piotra Męczennika (Piotra z Werony), dominikanina, papieskiego inkwizytora Lombardii, męczennika. Zginął 6 kwietnia 1252 w miejscowości Brianza opodal Medy, w lesie Farga, z rąk najemnych zabójców, wynajętych przez tajne sprzysiężenie katarów. Wraz z nim poniósł męczeńską śmierć Rainier Sacconi, inkwizytor Pawii.

Urodził się pod koniec XII wieku w Weronie (Lombardia) we Włoszech w sekcie albigensów, która do Kościoła katolickiego odnosila się z nienawiścią, często zbrojnie napadając na kościoły i klasztory. Jako chłopiec zetknął się z nauką katolicką, uczęszczając do katolickiej szkoły. I pomimo gróźb stryja, który był jego opiekunem, bohatersko mu się przeciwstawiał i szczerze przylgnął do katolików.

Po ukończeniu szkół średnich opiekunowie oddali go na studia wyższe do Bolonii. Tam Piotr poznał św. Dominika, wstąpił do jego zakonu i z jego rąk przyjął habit w 1221. Po ukończeniu studiów zakonnych pełnił różne obowiązki jako kaznodzieja w Wenecji, Perugii, Como, Vercelli, Rzymie i we Florencji, gdzie zetknął się z Siedmioma Założycielami Serwitów i przez pewien czas był ich kierownikiem duchownym, pełniąc także obowiązki przeora klasztoru w Asti i w Piacenza.

Piotr był założycielem bractwa Miłosierdzia, które początkowo miało wspierać i podtrzymywać na duchu skazanych na śmierć. Zakapturzeni mnisi pozostając anonimowi, towarzyszyli skazańcowi do szubienicy, czuwając, aby nie znęcano się nad nim dodatkowo, na co przyzwalało ówczesne prawo. Dziś są popularni w całych Włoszech, mają własne ambulanse i cmentarze.

Najowocniejszą działalność rozwinął Piotr w Mediolanie wśród ludności zarażonej błędami albigenisów. Ponieważ sam był kiedyś ich członkiem, potrafił wskazać jej słabe strony, dlatego miał dobre efekty, doczekał się wielu nawróceń. Kiedy pap. Innocenty IV w porozumieniu z ces. Fryderykiem I ustanowił inkwizycję w celu rozprawienia się z katarami, inkwizytorem całej Lombardii został Piotr z Werony, który oddał się tej misji z ogromnym zapałem, prowadząc z albigensami liczne dyskusje publiczne, wykazując przy tym ich błędy. Wobec opornych stosował kary aresztu, nic więc dziwnego, że poprzysięgli mu zemstę. Piotr wiedział o tych pogróżkach, nawet w jednym kazaniu, wygłoszonym w Niedzielę Palmową, to przepowiedział.

Zginął wracając z Mediolanu do Como 6 kwietnia 1252, napadnięty i zabity uderzeniem noża w głowę i serce. Podanie głosi, że umierając, leżał na ziemi i palcem maczanym we własnej krwi pisał na drodze wyznanie wiary, na znak, że z nią umiera i w niej chce trwać do końca.

Zwłoki Piotra przewieziono do Mediolanu, by złożyć je w kościele św. Eustorgiusza. Na wiadomość o śmierci dominikanina tłumy mieszkańców wyległy na ulice, by uroczyście pożegnać swego inkwizytora. Przy grobie Piotra wkrótce zaczęły dziać się cuda. To tutaj nawrócił się kacerski "biskup" Daniel z Giussano, który wstąpił potem w szeregi dominikanów.

Przysłana przez pap. Innocentego IV specjalna komisja wydała werdykt, na podstawie którego 9 marca 1253 inkwizytor Lombardii uznany został za męczennika i ogłoszony świętym na placu przed kościołem dominikanów w Perugii. Dzięki protekcji wysoko postawionych osobistości, skrycie wspierających spiskowców, Carino uszedł świeckiemu wymiarowi sprawiedliwości. Nie potrafił jednak uciec przed dręczącymi go wyrzutami sumienia. Z czasem nawrócił się. Wstąpił do zakonu dominikanów, stając się w ten sposób współbratem swej ofiary. W klasztornych murach kajał się za przelaną kiedyś niewinną krew. Zakończył żywot w dominikańskim habicie, pojednany z Bogiem, po wielu latach pełnej wyrzeczeń, gorliwej służby Kościołowi. Było to ostatnie zwycięstwo świętego inkwizytora. Dziś dawnego zabójcę czci się jako błogosławionego (bł. Piotr z Balsamo, zwany Carino).

Do dziś relikwie św. Piotra z Werony można oglądać w bogatej kaplicy kościoła dominikańskiego w Perugii. Grobowiec Świętego wykonany został później na wzór mauzoleum św. Dominika z Bolonii przez rzeźbiarza z Pizy Jana Balduccio. Natomiast czaszka Świętego znajduje się w osobnym złotym relikwiarzu wykonanym przez Pigello Portionari. Miasto Werona wystawiło swemu ziomkowi najpiękniejszą świątynię.

Piotr z Werony był patronem niektórych cechów: szewców, tkaczy, browarników. W Rieti podczas jego święta organizowano biegi po "palio". Tego dnia relikwią Świętego udzielano błogosławieństwa, co miało chronić wiernych przed chorobami; błogosławiono nią także gałęzie drzew oliwnych i palm przeciw piorunom i burzom. Na jednym z obrazów Piotr z Werony przedstawiony jest, gdy dokonuje jeden z przypisywanych mu cudów: spłoszony koń omal co nie stratował wiernych słuchajacych kazania, ale Święty odegnał go, czyniąc znak krzyża.

W Polsce Piotr z Werony jest zupełnie nieznany. Jego obrazy i ołtarze są spotykane rzadko, jedynie w kościołach dominikańskich.

Modlitwy do św. Piotra z Werony

Modlitwa do św. Piotra z Werony

Zobacz więcej

Z jego ust popłynęło wyznanie wiary: "Credo in unum Deum..."

Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy!

Autor:

Treść:

Nowości Nowenna do św. Antoniego z Padwy - dzień 3 Modlitwa do św. Norberta Modlitwa do bł. Marii Karłowskiej Litania do bł. Marii Karłowskiej Test wiedzy o bł. Marii Karłowskiej Modlitwa do św. Marcelina Champagnata

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna