As Salam Alejkum Sudan

Jest godzina 22.00 i gdyby nie to, że działają i coolery i wiatraki to chyba bym się rozpłynęła... Patrzę z niedowierzaniem na termometr i o każdej porze dnia pokazuje 30°C... I tak jest już o niebo lepiej, bo jeszcze miesiąc temu temperatura sięgała 50°C. Nadchodzi ochłodzenie i pora deszczowa, która przynajmniej tutaj w Chartumie wygląda dość nieregularnie nie wiadomo, kiedy pada i czy mało czy dużo... Przed chwilą odśpiewano wieczorne modły z sąsiednich meczetów. Aneta Ignatowicz pochodzi z Warszawy. Wcześniej przez rok (2004/2005) pracowała jako wolontariuszka MWDB w Ivato na Madagaskarze. W lipcu br. udała się do Sudanu celem zapoznania się z nowymi projektami realizowanymi przez salezjanów i salezjanki. Jaki jest Sudan, czy nawet sam Chartum, trudno mi jeszcze powiedzieć... W mieście na razie spokojnie... Dziś po raz pierwszy oglądałam szkołę sióstr salezjanek i przysłuchiwałam się lekcjom. Sam budynek jest mały i ciasny, by pomieścić wszystkie dzieciaki. Jest ich około 180, od najmłodszych bąblów do nieco starszych, którzy nadrabiają tutaj zaległości, by pójść potem do państwowej szkoły. Przysłuchiwałam się zajęciom najmłodszych z przedszkola, które przez 3 godziny uczyły się liter A,B,C,D... Nauczyciel zaczął od sprawdzania listy... a ponieważ nie zna jeszcze dzieci, wyczytywał nazwisko po parę razy i próbował namierzyć dzieciaka. Głównie to pomocni koledzy zawsze pokazywali ofiarę... niektórzy dowcipni podawali się za innych i tak sprawdzanie listy trwało około godziny. Większość uczniów to uchodźcy z Południa, z różnych plemion. Siostry mają ciekawe programy na uczenie ich tolerancji i tego, że każdy ma swoje miejsce na tym świecie. Bóg każdemu z nas wybrał specjalne miejsce na ziemi... Nie jest to łatwa nauka, bo ludzie ci wiele wycierpieli. Widać to na ich twarzach. W czasie niedzielnej Mszy obserwowałam ich... Sprawiają wrażenie nieufnych, zalęknionych, smutnych, ale po historiach, które słyszałam i opisach, które właśnie czytam nie dziwię się wcale. To, co się tutaj dzieje przechodzi ludzkie pojecie. Od momentu odzyskania niepodległości w 1955 r. z małymi przerwami trwa tutaj prawdziwa wojna. Największe prześladowania zaczęły się w 1983 r., kiedy to ustanowiono szariat jako prawo państwowe. Choć było ono adresowane głównie do muzułmańskiej Północy objęło wszystkich, łącznie z chrześcijańskim Południem. Podziwiam odwagę misjonarzy tu pracujących, którzy nie wiedzą czy następnego dnia coś nie wybuchnie. Są dla mnie wzorem pokoju i radości. Śmierć jest naturalnym etapem ich życia i czy przyjdzie tutaj, czy na ulicy w Warszawie to to samo. Pozdrawiam gorąco z upalnej ziemi... już słyszę modły w meczecie obok, to znak, że mamy kolację. Jak zapadnie noc wyjdę jeszcze na taras i będę oglądać okolice z góry, modląc się do Boga o pokój dla tych wszystkich ludzi. Aneta Ignatowicz MWDB Chartum, 23 lipca 2008 Tekst pochodzi z Pisma Przyjaciół i Sympatyków Misji wrzesień-październik 2008 Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy! Autor: Treść: Nowości Modlitwa do św. Kamila de Lellis Litania do św. Kamila de Lellis Modlitwa do Świętego Kamila za chorych Modlitwa do św. Franciszka Solano Modlitwa do bł. Jakuba de Voragine Modlitwa do bł. Angeliny Marsciano Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna

[ Strona główna ]

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt