Cattedrale metropolitana della Risurrezione di Nostro Signore Gesu Cristo

Z pierwotnej świątyni pozostają w środkowym portyku zewnętrznym dwie kolumny z różowego granitu, dwie kolumny z żyłkowanego marmuru greckiego z bramy głównej oraz krypta odkryta przypadkowo w roku 1864, a pochodząca z X wieku. Dzwonnica budowana w trzech różnych okresach pochodzi z X wieku.

Katedra zbudowana jest w kształcie krzyża łacińskiego o trzech nawach, z dwunastoma kolumnami po każdej stronie, bogata w szlachetne marmury, rzeźby, freski oraz malowidła pochodzące głównie z XVII i XVIII wieku. Owalna kopuła, pierwotnie ośmiokątna, jest dziełem architekta z Faenzy Giuseppe Pistocchiego.

Na szczególną uwagę zasługują w transepcie po lewej stronie: Kaplica Najświętszego Sakramentu zdobiona między innymi freskami autorstwa Guido Reniego oraz Kaplica Matki Boskiej Trudzącej wraz z malowidłami autorstwa Andra i Giambattisty Barbianiego, która znajduje się po prawej stronie świątyni. W tej ostatniej kaplicy w dwóch niszach znajdują się wyjątkowe egzemplarze sarkofagów chrześcijańskich pochodzących z V wieku.

Pod trzecim łukiem nawy centralnej znajduje się ambona wykonana z greckiego marmuru pochodząca ze starej Bazyliki Ursjańskiej datowanej na VI wiek. W roku 1913 została poskładana z przykryw monumentalnych sarkofagów na zlecenie prawdopodobnie biskupa Angello. Ambona posiada kształt wieży ozdobionej rybami, pawiami, kaczkami, jagniętami, jeleniami i gołębiami.

Przy wyjściu znajduje się trzeci ołtarz prawej nawy z paliuszem uformowanym z sarkofagu z pierwszej połowy V wieku, pochodzącego z nieistniejącego już kościoła św. Franciszkaśw. Agnieszki.

Warto wiedzieć!

• W kaplicy Matki Boskiej Trudzącej po prawej stronie znajduje się sarkofag św. Barbaziano, pochodzący ze wspaniałej, lecz zniszczonej bazyliki św Lorenzo w Cesarei. Św. Barbaziano, Syryjczyk z pochodzenia, był lekarzem, powiernikiem i przyjacielem Galii Placidii przez prawie 20 lat. Zaś po lewej stronie znajduje się sarkofag, w którym w roku 1321 umieszczone zostały szczątki św. Rinaldo z Concoreggio. Warto zatrzymać się przy tych dwóch sarkofagach, bowiem reprezentują one w antycznej rzeźbie oryginalną tradycję raweńską. Podczas gdy sarkofagi rzymskie rzeźbione są z trzech stron (z jednej strony przylegały do ściany), oraz przykryte są płaską przykrywą, to sarkofagi raweńskie rzeźbione są z czterech stron i przykryte spadzistą lub kolebkową pokrywą. Jest to dowód dużych wpływów, jakie wywarły regularne kontakty Rawenny ze Wschodem, a w szczególności z Egiptem i Syrią.