Przykład św. Elżbiety uczy, że mimo władzy i dostatku można pozostać wrażliwym na ludzką krzywdę

17 listopada 1231 - W Marburgu w Turyngii zmarła Elżbieta Węgierska (Elżbieta z Turyngii), małżonka sł. Bożego Ludwika IV, landgrafa Turyngii, matka trojga dzieci, wdowa, tercjarka franciszkańska, patronka dzieł miłosierdzia i bractw, święta.

Wyniesiona na ołtarze Elżbieta Węgierska, nie miała nigdy świadomości, że tworzy historię, ale ludzie, którzy ją znali, byli przekonani, że nie żyła daremnie. Świętość bowiem nie zacieśnia się jedynie do stanu kapłańskiego czy zakonnego, ale obejmuje też stan małżeński - macierzyństwo, ojcostwo i wdowieństwo. Świętość nie jest zależna od wykształcenia i pracy zawodowej. Do świętości potrzebny jest charakter. Problem świętości, tak naprawdę jest problemem osobistym, który każdy odkrywa w sobie.

Urodziła się 7 lipca 1207 w Bratysławie jako trzecie dziecko Andrzeja II, króla Węgier i Gertrudy von Andechs-Meran, siostry św. Jadwigi Śląskiej. W 1211 przybyła do Wartburga, gdzie została zaręczona z Hermanem II, synem landgrafa Turyngii. Po śmierci Hermana została przeznaczona jego bratu, Ludwikowi IV landgrafowi Turyngii. Ślub ich odbył się w 1221. Miała z nim troje dzieci (Herman, Zofia i Gertruda). Najmłodszego dziecka Ludwik nie zobaczył, ponieważ zmarł na febrę w 1227 w czasie wyprawy krzyżowej w Otranto, zanim brzemienna Elżbieta przyjechała do niego. Wkrótce Elżbieta opuściła Wartburg i zamieszkała z dziećmi w Eisenach.

Nie uczyniła tego pod przymusem, jak podają jej dawne biografie, ale zrobiła to zgodnie z prawem frankońskim, dotyczącym wdów. Na ręce spowiednika złożyła ślub wyrzeczenia się świata. Po powrocie z krucjaty wasali zmarłego, którzy przywieźli ze sobą jego relikwie, na podstawie umowy rodzinnej korzystała z dóbr Wartburga, dokąd się przeniosła z dziećmi. Następnie przeniosła się do Marburga, gdzie ufundowała szpital pw. św. Franciszka z Asyżu. W 1228 przywdziała tam habit franciszkańskiej tercjarki. Ostatnie lata spędziła w wyrzeczeniu i ubóstwie, bez reszty oddana posłudze chorych i biednych.

Elżbieta zmarła w nocy 17 listopada 1231, mając zaledwie 24 lata. Pochowano ją w kościele w Marburgu. W 1249 relikwie św. Elżbiety zostały złożone w trumnie ozdobionej perłami i drogimi kamieniami, będącej jednym z najbogatszych zabytków rzeźby średniowiecznej.

Cztery lata po śmierci, 27 maja 1235, została kanonizowana przez pap. Grzegorza IX, co najlepiej świadczy o jej życiu duchowym i szeroko zakrojonym wpływie. Jej życie było pasmem miłości w różnych odmianach: kochała Boga, rodziców, męża, dzieci i potrzebujących, całym swoim młodym czystym sercem.

W mszale franciszkańskim znajdujemy prefację z jej uroczystości, która streszcza to krótkie, a bogate życie następująco: "Ty (Boże) podarowałeś jej wielką miłość. Swojego męża kochała całym żarem swego serca. Gdy go utraciła przez śmierć, poszła za głosem Ewangelii. Sprzedała, co posiadała i rozdała wszystko radośnie biednym, którzy ją czcili jak matkę. W nich poznała Chrystusa, Jemu chciała służyć, służąc najbiedniejszym z biednych. Radosna w cierpieniu, zniosła pogardę i niesprawiedliwość. Wcześnie osiągnąwszy doskonałość przeszła do chwały niebios".

Św. Elżbieta przedstawiana jest z chlebem i pieniędzmi, które nosiła ubogim, z różańcem i krzyżem ognistym nad głową; malarze ukazywali ją jak układa trędowatego do swego łoża małżeńskiego, jak zamienia pożywienie w róże. To ostatnie przedstawienie wzięło się stąd, jak mówi legenda, że oskarżano ją przed mężem o zbytnią szczodrobliwość. Gdy pewnego zimowego dnia wychodziła z zamku do swoich biednych, mąż zatrzymał ją, aby sprawdzić, co niesie w fartuchu. Uchyliła więc rąbka i oboje ujrzeli róże. Poruszony tym cudem mąż nie bronił już nigdy Elżbiecie pełnienia uczynków miłosierdzia.

Elżbieta jest patronką wdów, piekarzy, pracowników szpitalnych, Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego, elżbietanek (zgromadzenia założonego w Nysie w 1842), elżbietanek cieszyńskich, Niemiec i Węgier, chorujących na trąd i grzybicę.

Grób Elżbiety sprofanował w 1539 jej potomek - landgraf Filip, luteranin. Dziś relikwie Elżbiety znajdują się w Wiedniu, Brukseli i Cambrai.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna