Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Św. Antoni z Padwy jednym z najbardziej przyzywanych świętych

Spośród wszystkich świętych czczonych przez Kościół katolicki św. Antoni Padewski jest najbardziej wzywany i obecny wszędzie: jest naprawdę świętym całego świata. Cechy pobożności wobec niego są w istocie te same w każdym narodzie, we wszystkich częściach świata. Są wyrazem ufnego zaufania, przyjaźni niejako instynktownej, podstawowego zmysłu przeżywanej pobożności ewangelicznej, rozumianej jako synowski stosunek do Boga, Ojca naszego, który jest w niebie.

Fenomen świętego Antoniego

Do wielkiego Świętego z Padwy, co w swym życiu ziemskim doświadczył cierpienia i choroby, co poznał i umiał leczyć nawet najsroższe rany serca i duszy, wzruszony tłum przychodzi i otwiera najbardziej sekretne radości, intymne bóle, najskrytsze troski. Trwanie w milczącej modlitwie u grobu Świętego stanowi jeden z najpiękniejszych i uderzających momentów nawiedzenia bazyliki padewskiej. W tym spotkaniu z Bogiem przez św. Antoniego liczne osoby znajdują radość i pokój.

Do wielu osób, które kochają Świętego i uciekają się do niego w sposób jak najbardziej naturalny i z poufalą prostotą, nie trzeba chyba długiego wywodu o tej ich czci i o jej motywach. Dla nich to fakt naturalny, który zawiera się spontanicznie i intuicyjnie w ich życiu chrześcijańskim.

Ale są także tacy, którzy patrzą nieufnie na cześć dla św. Antoniego, jak zresztą na cześć oddawaną innym świętym. Twierdzą, że ta cześć jest jakimś uszczerbkiem prawdziwej religijności chrześcijańskiej. Myślą, że ta cześć dla Świętego może być przeszkodą w zbliżeniu się do Boga, tworzyć pewien rodzaj namiastki Boga i Jezusa Chrystusa...

Łatwo stwierdzić, że miliony osób w całym świecie, w Europie, Ameryce, w młodych kościołach Afryki i Azji, wykazuje przywiązanie do św. Antoniego, głęboką pobożność. Chodzi o osoby wszelkiego pokroju społecznego. Nie zawsze są to wierzący i nie zawsze sposobni do łatwego entuzjazmu.

Wobec tego "fenomenu antoniańskiego", który trwa od wieków, trzeba nam zapytać: czy wszystkie te miliony osób błądzą? Czy są to chrześcijanie powierzchowni?

Nie zapominajmy zasady kościelnej, że Lud Boży jest pod wpływem Ducha Świętego; że istnieje "mądrość chrześcijańska", której nie można zmierzyć metrem mądrości ludzkiej Z owoców poznaje się drzewo. Jeśli więc cześć dla św. Antoniego prowadzi do wzmożenia życia chrześcijańskiego, wiary, nadziei i miłości, to nie wolno gorszyć się z dróg Bożych.

- Pobożność antoniańska, nasycona poufałą i naiwną prośbą o łaski, dotyczące życia na co dzień, małych i wielkich spraw każdej egzystencji, jest wymowną proklamacją oczekiwania od Boga zbawienia, które dotyczy nie tylko duszy, ale całego człowieka. Jest wyznaniem wiary w Jezusa Chrystusa - Zbawiciela, który sprzymierzył się z ubogimi, pokornymi, chorymi, jak mówi Ewangelia.

- Pośrednictwo św. Antoniego w drodze do Boga przywołuje drugą prawdę podstawową, iż Kościół jest Ciałem żywym, które obejmuje przeszłość, teraźniejszość i przyszłość ziemską i eschatologiczną, w którym jest nadprzyrodzona solidarność między członkami, wzajemne odniesienia i żywa wspólnota - świętych obcowanie!

- Trzeci aspekt, jaki możemy wydobyć z objawów czci dla św. Antoniego, jest ten, że nasze życie chrześcijańskie jest darem Bożym, łaską, która nas przenika i przemienia. Stąd postawa uznania i adoracji względem dobroci Boga. Święty jest przecież darem Boga dla nas!

- Wreszcie, w spontanicznej i szlachetnej prostocie, z jaką czciciele Świętego zbliżają się do niego, słuchają jego pouczenia i przyjmują jego ducha, znajdujemy wzniosły przykład wrażliwości i otwarcia na rzeczywistość nadprzyrodzoną, którą pojumuje się czystym sercem i gotowością właściwą ludziom ubogim i pokornym...

Zapewne nie będzie zbytecznym podanie niektórych objawów czci dla św. Antoniego, tym bardziej, że objawy te wskazują także na treść. Wielka ich część jest wspólna z innymi objawami pobożności, ale są też niektóre, jak "Chleb św. Antoniego", które wydają się jakby wyłączne dla kultu antoniańskiego.

Bardzo dużo osób posiada wizerunki Świętego: szukają ich, strzegą we własnych domach, noszą je przy sobie... Można powiedzieć, że prawie nie ma kościoła czy kaplicy bez ołtarza, figury lub obrazu Świętego. Sztuka, a także literatura, zawsze usiłowała odtworzyć duchową postać św. Antoniego.

W praktyce "Chleba św. Antoniego" chodzi o konkretne naśladowanie jego aktywności ewangelicznej i okazywanie miłości bliźniego w sposób faktyczny i skuteczny. Poprzez ofiarę daną na "Chleb św. Antoniego", nie zamierza się w żaden sposób "zmusić" Świętego, a także nie ma się na myśli kontraktu "dać - otrzymać". Jest tu uczucie głębsze... W ofierze tej zbiegają się zapewne różne motywy, ale często podstawowym jest pragnienie stania się lepszym i w pewien sposób bardziej ubogim i gotowym do służenia potrzebującym.

Bez wątpienia "fenomen antoniański" jest także wyrazem tzw. religijności ludowej. Bywa ona przez "oświeconych" widziana jako ciemnota, irracjonalność i błąd.. Ale religijność jest rzeczywistością zbyt bogatą, osobową i głęboko ludzką; nie sprowadza się ani do ciała, ani do ducha, ale jest wolnością wcieloną w osobę otwartą na innych, a szczególnie na tego Innego! - Boga, Pana i Ojca!

Papież Paweł VI w adhortacji Evangelii nuntiandi (nr 48) pisze: "Trzeba przyznać, że ludowa religijność, jeśli zamyka się w pewnych ciasnych granicach (...), może skłaniać do tworzenia się sekt i stronnictw, co zagraża wspólnocie Kościoła. Ale, jeśli jest należycie kierowana, to obfituje w wiele dobrego. Nosi bowiem w sobie głód Boga, jaki jedynie ludzie prości i ubodzy duchem mogą odczuwać; udziela ludziom mocy do poświęcenia się i ofiarności aż do heroizmu, gdy chodzi o wyznanie wiary. Daje wyostrzony zmysł pojmowania niewymownych przymiotów Boga: ojcostwa, opatrzności, obecności i dobroczynnej miłości. Rodzi w wewnętrznym człowieku takie sprawności, jakie gdzie indziej rzadko w takim stopniu można spotkać: cierpliwość, świadomość niesienia krzyża w codziennym życiu, wyrzeczenie się, życzliwość dla innych, szacunek. Ze względu na te przymioty zwiemy ją raczej ludową pobożnością albo religią ludu, aniżeli religijnością".

Zapewne pobożność ludowa antoniańska zawiera wszystkie te pozytywne przymioty.

O. Cecylian Niezgoda OFMConv

Zobacz więcej


   

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.



Autor

Treść

Nowości

Czy ty musisz kraść?Czy ty musisz kraść?

Katecheza papieska o Dziesięciu Przykazaniach BożychKatecheza papieska o Dziesięciu Przykazaniach Bożych

Jezus Dobry PasterzJezus Dobry Pasterz

Ja jestem krzewem winnym, wylatoroślamiJa jestem krzewem winnym, wylatoroślami

Miłość bez zobowiązań?Miłość bez zobowiązań?

Najbardziej popularne

Litania do Najświętszej Maryi PannyLitania do Najświętszej Maryi Panny

Modlitwy do św. RityModlitwy do św. Rity

Litania do św. JózefaLitania do św. Józefa

Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się JezusowiJezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi

Modlitwa o CudModlitwa o Cud

Poprzednia[ Powrót ]Następna
 
[ Strona główna ]

Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty |

Polityka Prywatności | Kontakt

© 2001-2021 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej