Wiersze Karola Wojtyły

Miłość mi wszystko wyjaśniła...
Miłość mi wszystko wyjaśniła, 
Miłość wszystko rozwiązała - 
dlatego uwielbiam tę Miłość, 
gdziekolwiek by przebywała. 
A że się stałem równiną dla
cichego otwartą przepływu, 
w którym nie ma nic 
z fali huczącej, nie opartej 
o tęczowe pnie, 
ale wiele jest z fali kojącej, 
która światło w głębinach odkrywa 
i tą światłością po liściach 
nie osrebrzonych tchnie. 

Więc w tej ciszy ukryty ja - liść, 
oswobodzony od wiatru, 
już się nie troskam o żaden z upadających dni, 
gdy wiem, że wszystkie upadną.

To Przyjaciel...
To Przyjaciel. 
Ciągle wracasz pamięcią 
do tego poranka zimą. 
Tyle lat już wierzyłeś, 
wiedziałeś na pewno, 
a jednak nie możesz 
wyjść z podziwu. 
Pochylony nad lampą,
 w snopie światła wysoko związanym, 
nie podnosząc swej
 twarzy, bo po co - 
- i już nie wiesz, 
czy tam, tam daleko widziany, 
czy tu w głębi zamkniętych oczu - 

Jest tam. A tutaj 
nie ma nic prócz drżenia, 
oprócz słów 
odszukanych z nicości - 
ach, zostaje ci 
jeszcze cząstka tego zdziwienia, 
które będzie całą 
treścią wieczności.

Uwielbiam cię...
Uwielbiam cię, siano wonne, 
bo nie znajduję w tobie 
dumy dojrzałych kłosów. 
Uwielbiam cię, siano wonne, 
któreś tuliło w sobie 
Dziecinę bosą. 
Uwielbiam cię, 
drzewo surowe, 
bo nie znajduję skargi 
w twoich opadłych liściach. 
Uwielbiam cię, 
drzewo surowe, 
boś kryło Jego barki 
w krwawych okiściach. 

Uwielbiam cię, 
blade światło 
pszennego chleba, 
w którym wieczność 
na chwilę zamieszka, 
podpływając do 
naszego brzegu 
tajemną ścieżką.

Z wolna słowom odbieram blask...
Z wolna słowom odbieram blask, 
spędzam myśli jak 
gromadę cieni, 
- z wolna wszystko 
napełniam nicością, 
która czeka na 
dzień stworzenia. 
To dlatego, 
by otworzyć przestrzeń 
dla wyciągniętych 
Twych rąk, to dlatego, 
by przybliżyć wieczność, 
w którą byś tchnął. 

Nie nasycony jednym 
dniem stworzenia, 
coraz większej 
pożądam nicości, 
aby serce nakłonić 
do tchnienia 
Twojej Miłości.

Za tę chwilę...
Za tę chwilę pełną
śmierci dziwnej, 
która w wieczność
niezmierną opływa, 
za dotknięcie 
dalekiego żaru, 
w którym ogród 
głęboki omdlewa. 
Zmieszały się chwila 
i wieczność, 
kropla morze objęła - 
opada cisza słoneczna 
w głębinę tego zalewu. 

Czyż życie jest falą podziwu, 
falą wyższą niż śmierć? 
Dno ciszy, zatoka zalewu 
- samotna ludzka pierś. 
Stamtąd żeglując w niebo 
kiedy wychylisz się z lodu, 
miesza się szczebiot 
dziecięcy - i podziw.

Pieśń o słońcu niewyczerpanym
O Panie, przebacz mej myśli,
że nie dość jeszcze miłuje,
Przebacz miłości mej, Panie, 
że tak strasznie
przykuta do myśli -
Że chłodnym myślom, 
jak nurt, Ciebie odejmuje
I nie ogarnia płonącym ogniskiem

Ale przyjmij, Panie, 
ten podziw, który 
się w sercu zrywa,
Jak zrywa się potok 
w swym źródle -
- znak, że stamtąd
przypłynie żar -
i nie odtrącaj, Panie, 
nawet tego chłodnego podziwu,
który nasycisz kiedyś 
kamieniem płonącym u warg -

i nie odtrącaj, Panie, 
mojego podziwu,
który jest niczym dla 
Ciebie, bo Cały 
jesteś w Sobie,
ale dla mnie teraz 
jest wszystkim,
strumieniem, 
co brzegi rozrywa,
nim oceanom niezmiernym 
tęsknotę swoją wypowie.

Mysterium Meum Mihi
Pan, gdy się w sercu przyjmie, 
jest jak kwiat,
Spragniony ciepła słonecznego.
Więc przypłyń, 
o światło z głębin 
niepojętego dnia
I oprzyj się na mym brzegu.

Płoń nie za blisko nieba
I nie za daleko
Zapamiętaj, serce, 
to spojrzenie.
W którym wieczność 
cała ciebie czeka.

Schyl się, serce, schyl się, 
słońce przybrzeżne,
Zamglone w głębinach ócz,
Nad kwiatem niedosiężnym,
nad jedną z róż.

Aż dotąd doszedł Bóg i 
zatrzymał się krok 
od nicości,
Tak blisko naszych oczu.
Zdawało się sercom otwartym, 
zdawało się sercom prostym,
Że zniknął w cieniu kłosów.

A kiedy uczniowie 
łaknący łuskali 
ziarna pszenicy,
Jeszcze głębiej 
zanurzył się w łan.
- uczcie się, proszę, 
najmilsi, ode mnie 
tego ukrycia.
Ja, gdzie ukryłem się, 
trwam.

Powiedzcie, kłosy wyniosłe,
czy wy nie wiecie,
Gdzie się zataił?
Gdzie Go szukać 
- kłosy, powiedzcie,
Gdzie go szukać 
w tym urodzaju?

Wasze komentarze:

ania: 20.01.2011, 19:52  zawsze bedziesz w naszych sercach  w: 12.01.2011, 20:41  te wiersze sa takie sliczne***  AgUlKa :P: 22.11.2010, 18:15  Myśle że gdy Jan Paweł pisal te wiersze, to pisał je z radością. Te wiersze uczą nas żeby dalej iść i się nie podawadź, żeby kazdemu przebaczać tak jak to on. Te wiersze są wzruszające jak i zarazem radosne.Najbardziej podobał mi się wiersz " Miłość mi wszystko wyjaśniła ...." Ten wiersz uczy nas o miłości do Pana Boga, do rodziców, rodzeństwa, babci, dziadków ., i tak dalej. Dlatego pamiętajmy o tym że przyjaciół poznaje się w biedzie, bo wiersze Jana Pawla II uczą nas dobra. ,. :*  amnaidaziulka****_: 04.11.2010, 14:24  Te wiersze są bardzo pięknie napisane przez Jana Pawła II  paula: 26.10.2010, 08:16  te wierze bardzo mnie wzruszają  jam rolnik: 21.10.2010, 12:52  pszydal mi sie ten pierwszy naprawde wszystkie sa spoko  Człowiek: 20.10.2010, 18:10  te wiersze śliczne  alka70: 18.10.2010, 10:10  czy może ktoś zauważył, czy w jakimś wierszu jest jakaś wzmianka o zmartwychwstaniu jeśli tak to proszę o informacje alasam1@tlen.pl  Bocian !!!!!: 01.10.2010, 12:17  Był wzorem dla wszystkich naprawde wielki człowiek  Kamcia :): 30.09.2010, 20:21  Jan Paweł II, człowiek który na zawsze pozostał w naszych sercach  Laurka: 28.09.2010, 20:09  za tydzień i dwa dni mam konkurs recytatorski w którym recytujemy tylko wiersze napisane przez Jana Pawła ll lub wiersze o Nim.Mysterium Meum Mihi-ten wiersz właśnie recytuję.a czy zna ktoś jakąś stronę z innymi wierszami Karola Wojtyły??? ten wiersz wybrała mi pani z kółka teatralnego a ja chciałabym wygrać ten konkurs i wyrecytować bardzo ładny wiersz jak tylko najlepiej mogę!więc bardzo proszę by ktoś napisał tu jakąś stronę z Jego wierszami.PILNE!!!  julAAA: 28.09.2010, 15:30  ok to ja przepisze niektóre  monia: 15.09.2010, 13:34  wielkie pozdrowienia dla autora strony  patryk: 26.08.2010, 19:41  bardzo ładne są te wiersze  Ralph: 09.06.2010, 01:27  przepraszam,ze nie wierzyłem ,ze nie suchałem.Przepraszam ,ze przepraszam w takim momencie,Ale chyle ptzed Toba czoła i dziekuje,ze byłeś i jestes wsrud Nas!!! Jestes Wielkim Człowiekiem bo wytrwac do konca w wierze to nie lada zadanie.Jestes wyjatkowy!tylko na tyle mnie stac ,tylko na słowa,,Prosze Cie Bym mogł Was prawdziwie pokochac i byc blisko Was.Z wami dla innych :) ale tak szczerze tak prawdziwie jak małe dziecko :) ps.pozdrawiam wszystkich .ps.chciałbym moc prawdziwie szczerze powiedziec ,ze kocham :)  Paulu$: 05.06.2010, 18:51  Potrzebuję jakiegoś wiersza na j. polski, łatwego do zinterpretowania i ąby analiza była łatwa, nie mogę się zdecydować bo wszystkie są piękne...  Kamil: 25.05.2010, 21:49  To największy człowiek jaki był!  fifty snet: 23.05.2010, 20:03  Myśląc ojczyzna Ojczyzna - kiedy myślę - wówczas wyrażam siebie i zakorzeniam, Mówi mi o tym serce, jakby ukryta granica, Która ze mnie przebiega ku innym, Aby wszystkich ogarnąć w przeszłość dawniejszą niż każdy z nas: Z niej się wyłaniam... Gdy myślę Ojczyzna - By zamknąć ją w sobie jak skarb. Pytam wciąż, jak go pomnożyć, Jak poszerzyć tę przestrzeń, Którą wypełnia.  Kasia: 18.05.2010, 15:01   te wiersze są wzorem w życiu tak jak sam Jan Paweł II ...  Lola: 17.05.2010, 19:04  Nigdy Cię nie zapomnimy !!!

[1] [2] [3] [4] [5] [6] (7) [8] [9] [10] [11] [12]

Autor Treść

Nowości Nowenna przed świętem Matki Bożej z Lourdes - dzień 6 Modlitwa do św. Ryszarda Modlitwa do bł. Piusa IX Modlitwa do św. Kolety Modlitwa do bł. Rozalii Rendu Modlitwa do bł. Klary Ludwiki Szczęsnej

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna