Wiersze Karola Wojtyły

Miłość mi wszystko wyjaśniła...
Miłość mi wszystko wyjaśniła, 
Miłość wszystko rozwiązała - 
dlatego uwielbiam tę Miłość, 
gdziekolwiek by przebywała. 
A że się stałem równiną dla
cichego otwartą przepływu, 
w którym nie ma nic 
z fali huczącej, nie opartej 
o tęczowe pnie, 
ale wiele jest z fali kojącej, 
która światło w głębinach odkrywa 
i tą światłością po liściach 
nie osrebrzonych tchnie. 

Więc w tej ciszy ukryty ja - liść, 
oswobodzony od wiatru, 
już się nie troskam o żaden z upadających dni, 
gdy wiem, że wszystkie upadną.

To Przyjaciel...
To Przyjaciel. 
Ciągle wracasz pamięcią 
do tego poranka zimą. 
Tyle lat już wierzyłeś, 
wiedziałeś na pewno, 
a jednak nie możesz 
wyjść z podziwu. 
Pochylony nad lampą,
 w snopie światła wysoko związanym, 
nie podnosząc swej
 twarzy, bo po co - 
- i już nie wiesz, 
czy tam, tam daleko widziany, 
czy tu w głębi zamkniętych oczu - 

Jest tam. A tutaj 
nie ma nic prócz drżenia, 
oprócz słów 
odszukanych z nicości - 
ach, zostaje ci 
jeszcze cząstka tego zdziwienia, 
które będzie całą 
treścią wieczności.

Uwielbiam cię...
Uwielbiam cię, siano wonne, 
bo nie znajduję w tobie 
dumy dojrzałych kłosów. 
Uwielbiam cię, siano wonne, 
któreś tuliło w sobie 
Dziecinę bosą. 
Uwielbiam cię, 
drzewo surowe, 
bo nie znajduję skargi 
w twoich opadłych liściach. 
Uwielbiam cię, 
drzewo surowe, 
boś kryło Jego barki 
w krwawych okiściach. 

Uwielbiam cię, 
blade światło 
pszennego chleba, 
w którym wieczność 
na chwilę zamieszka, 
podpływając do 
naszego brzegu 
tajemną ścieżką.

Z wolna słowom odbieram blask...
Z wolna słowom odbieram blask, 
spędzam myśli jak 
gromadę cieni, 
- z wolna wszystko 
napełniam nicością, 
która czeka na 
dzień stworzenia. 
To dlatego, 
by otworzyć przestrzeń 
dla wyciągniętych 
Twych rąk, to dlatego, 
by przybliżyć wieczność, 
w którą byś tchnął. 

Nie nasycony jednym 
dniem stworzenia, 
coraz większej 
pożądam nicości, 
aby serce nakłonić 
do tchnienia 
Twojej Miłości.

Za tę chwilę...
Za tę chwilę pełną
śmierci dziwnej, 
która w wieczność
niezmierną opływa, 
za dotknięcie 
dalekiego żaru, 
w którym ogród 
głęboki omdlewa. 
Zmieszały się chwila 
i wieczność, 
kropla morze objęła - 
opada cisza słoneczna 
w głębinę tego zalewu. 

Czyż życie jest falą podziwu, 
falą wyższą niż śmierć? 
Dno ciszy, zatoka zalewu 
- samotna ludzka pierś. 
Stamtąd żeglując w niebo 
kiedy wychylisz się z lodu, 
miesza się szczebiot 
dziecięcy - i podziw.

Pieśń o słońcu niewyczerpanym
O Panie, przebacz mej myśli,
że nie dość jeszcze miłuje,
Przebacz miłości mej, Panie, 
że tak strasznie
przykuta do myśli -
Że chłodnym myślom, 
jak nurt, Ciebie odejmuje
I nie ogarnia płonącym ogniskiem

Ale przyjmij, Panie, 
ten podziw, który 
się w sercu zrywa,
Jak zrywa się potok 
w swym źródle -
- znak, że stamtąd
przypłynie żar -
i nie odtrącaj, Panie, 
nawet tego chłodnego podziwu,
który nasycisz kiedyś 
kamieniem płonącym u warg -

i nie odtrącaj, Panie, 
mojego podziwu,
który jest niczym dla 
Ciebie, bo Cały 
jesteś w Sobie,
ale dla mnie teraz 
jest wszystkim,
strumieniem, 
co brzegi rozrywa,
nim oceanom niezmiernym 
tęsknotę swoją wypowie.

Mysterium Meum Mihi
Pan, gdy się w sercu przyjmie, 
jest jak kwiat,
Spragniony ciepła słonecznego.
Więc przypłyń, 
o światło z głębin 
niepojętego dnia
I oprzyj się na mym brzegu.

Płoń nie za blisko nieba
I nie za daleko
Zapamiętaj, serce, 
to spojrzenie.
W którym wieczność 
cała ciebie czeka.

Schyl się, serce, schyl się, 
słońce przybrzeżne,
Zamglone w głębinach ócz,
Nad kwiatem niedosiężnym,
nad jedną z róż.

Aż dotąd doszedł Bóg i 
zatrzymał się krok 
od nicości,
Tak blisko naszych oczu.
Zdawało się sercom otwartym, 
zdawało się sercom prostym,
Że zniknął w cieniu kłosów.

A kiedy uczniowie 
łaknący łuskali 
ziarna pszenicy,
Jeszcze głębiej 
zanurzył się w łan.
- uczcie się, proszę, 
najmilsi, ode mnie 
tego ukrycia.
Ja, gdzie ukryłem się, 
trwam.

Powiedzcie, kłosy wyniosłe,
czy wy nie wiecie,
Gdzie się zataił?
Gdzie Go szukać 
- kłosy, powiedzcie,
Gdzie go szukać 
w tym urodzaju?

Wasze komentarze:

Monika*: 19.03.2009, 20:26

Jego wiersze są piękne a on sam był cudownym człowiekiem....

ola: 16.03.2009, 17:47

piękne wiersze

Nikola: 14.03.2009, 21:18

Poezja Jana Pawła II jest dla mnie pociechą po nie udanym dniu... mam 15 lat i bardzo tesknie za Ojcem Świetym!! Ale on zawsze jest w moim sercu, przy mnie... zbliża się 2 kwietnia ta data na zawse odmieniła życie moje i napewno wielu innych osob wiec nie zapomnijmy o niej i pokażmy że pamietamy!!

Martula: 11.03.2009, 17:34

jan pawel IIbyl wielkim czlowiekiem i mysle ze dzieki tym wierszom pozostanie w naszej pamieci na zawsze;-)

Marzena: 22.02.2009, 14:21

Papież JAN PAWEŁ II był, jest i będzie wielkim człowiekiem pełnym ciepła, miłości i życzliwości. Nie zapominajmy o nim...

olaxd : 17.02.2009, 18:59

poprostu som takie piekne :)

ja od ciebie: 28.12.2008, 19:49

wszyscy duzo pisza mysle ze moje mysli zrozumieja tylko ci ktorzy naprawde rozumieja Jego poezje. a moje mysli to . . . tylko tyle

Shao: 17.11.2008, 20:56

Przepiękne wiersze. Ciesze się, że mogę recytowac je na konkursach, albo nawet czytać, ot tak...

aGUNIA: 05.11.2008, 22:01

wIERSZE NASZEGO PAPIEŻA SĄ NAPRAWDĘ PRZEPIĘKNE11111

lol: 28.10.2008, 13:54

lol

Emisia: 19.10.2008, 13:13

Mam 15 lat. Gdy byłam małym dzieckiem co niedziele byłam w kościele... Jakieś 3 lata temu przestałam do niego chodzić, teraz sama nie wiem dlaczego... Osoba Jana Pawła II i Jego nauka z powrotem naprowadziła mnie na drogę Boga... A rok temu do naszej parafii przyszedł ksiądz Bardzo podobny do Jana Pawła II... Ks. Jan tak jak Jan Paweł II wierzy w nas młodych i w nas pokłada swoje nadzieje... I za to dziękuję Ojcu Swiętemu za wiarę w nas i pokładane w nas nadzieje... Dzięki temu czujemy się silniejsi... Dziękujemy...

magda: 16.10.2008, 19:52

mam 11 lat pierwszy raz czytam wiersze naszego papieża w 30 rocznice wybrania właśnie naszego polskiego księdza na papieża wiersze są pszepiękne ale Ojciec Swięty był niezastompiony kochamy wszyscy i pamiętamy ;(

ola: 11.10.2008, 14:10

Karol Wojtyła nie tylko był cudownym Papieżem ale i Wielkim człowiekiem

Maggie: 18.09.2008, 12:34

Piękne:) Chcę Cię kochać. Chcę lepiej poznać.

Jacek: 30.05.2008, 22:23

Jestem mężczyzną. Mam 37 lat, żonę, czwórkę dzieci, dobrą pracę. W moim dorosłym życiu prawie nie płakałem. Nie wiem dlaczego, ale gdy pomyślę o Naszym Papieżu łzy same wypływają z moich oczu... Co to jest? Dlaczego tak jest...? Kupiłem jakiś czas temu w księgarni książkę o Janie Pawle II i wychodząc z księgarni już łzy płynęły mi z oczu, na ruchliwej ulicy w wojewódzkim mieście, w godzinie szczytu... I tak jest cały czas...

Marta: 29.10.2007, 19:45

To piękne, ze nasz Kochany Jan Paweł II zostawił na papierze swoje myśli, odczucia. Szedł odpowiednią drogą i był wspaniały. Ale to nie znaczy ze to tylko On dostał Taką miłość od Boga. Pan każdego dnia obdarowuje nas swoim Miłosierdziem. Obchodzi go czy mamy ochote na kino, rybę czy pomidora. Za pomoca Ducha świętego spełnia nasze marzenia. Karol Wojtyła był cudowny. Ale to co robił nie jest niczym nadzwyczajnym. Każdy z nas może isć taką drogą, droga Miłości.

Klaudia: 06.09.2007, 18:47

Uwielbiam twórczość papieża polaka... widzę w niej sens życia! Przy niektórych wierszach mam łzy w oczach;( Kocham Cie Ojcze Święty!

Włodek: 03.09.2007, 18:10

Nic dodać nic ując Te wiersze jak miłosc powiedziały mi wszystko.Kocham Cię Ojcze Święty.

***: 22.03.2007, 19:05

mam prośbe co to znaczy" mysterium meum mihi"

nowy_dg: 13.03.2007, 19:01

nic dodac nic ujac

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

Autor:

Treść:

Nowości św. Ekspedyt Modlitwa do św. Ekspedyta Litania do św. Ekspedyta Modlitwa do św. Elfega Modlitwa do św. Leona IX Modlitwa do bł. Konrada z Ascoli

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna