Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki
O powołaniu...

     "Głęboko wierzę w ideę powołania. Wierzę, że każdy człowiek otrzymuje od Boga powołanie. I nie tyle jest to powołanie do czegoś, co powołanie do istnienia. Jak widać z lektury Biblii, zagadnienia powołania i stwarzania są bardzo silnie ze sobą połączone. Rzeczy istnieją, ponieważ Bóg nadał im nazwy i imiona. "Powołał Mnie Pan już z łona mej matki, od jej wnętrzności wspomniał moje imię" (Iz, 49, 1). Jesteśmy wezwani do pełni życia.

     I dlatego wierzę w ideę powołania. Bóg powołuje. Ale nie wygląda to tak, że odzywa się dzwonek telefonu, podnoszę słuchawkę i słyszę, jak po drugiej stronie Bóg mówi do mnie: "Pójdż Tymoteuszu". To kwestia znacznie bardziej ontologiczna, to coś, co dotyka głębi naszego jestestwa. Ja również nie słyszałem żadnego głosu, ale nie powiedziałem też sobie: "O tak, to jest zawód, który chciałbym wykonywać". Zrozumiałem, kim mam być i do czego zostałem powołany."

o. Timothy Radcliffe OP


     "Wszystkie rzeczy mają swój szczególny cel. Wszystkie rzeczy są posłuszne jednemu prawu. Wszystko rozwija się ku z góry ustalonemu celowi. Także dla każdego z nas Bóg wytyczył drogę, powołanie i podarował oprócz życia fizycznego, życie łaski. Przychodzi dzień kiedy zauważamy, że wokół nas są inne stworzenia i gdy zauważamy to poza sobą, nowe stworzenie rozwija się w nas. Jest święty i tragiczny moment przejścia z dzieciństwa do młodości. Stawiamy przed sobą problem naszej przyszłości. Nie mamy go rozwiązywać w wieku 15 lat, ale jest dobrze ukierunkować całe życie ku tej drodze, na którą Bóg nas wzywa. Od podążania za naszym powołaniem zależy nasze szczęście na ziemi i w wieczności".

     "Co to jest powołanie? Jest darem Bożym, czyli pochodzi od Boga. Jeśli jest darem Bożym to powinniśmy się troszczyć, by rozpoznać wolę Bożą. Musimy wkroczyć na tę drogę: jeśli Bóg chce, nigdy nie wyważając drzwi, kiedy Bóg zechce, jak Bóg zechce".

     "Każde powołanie jest powołaniem do macierzyństwa, fizycznego, duchowego, moralnego. Bóg złożył w nas instynkt życia. Kapłan jest ojcem, siostry zakonne są matkami, matkami dusz. Biada tym młodym ludziom, którzy nie przyjmują powołania do rodzicielstwa. Każdy musi przygotować się do własnego powołania: przygotować się aby być dawcą życia przez poświęcenie jakiego wymaga formacja intelektualna; wiedzieć, czym jest małżeństwo "sacramentum magnum"; poznać inne drogi; kształtować i poznawać własny charakter"

     "Wszystkie drogi Pana są piękne, byle tylko prowadziły do takiego celu: zbawić naszą duszę i doprowadzić wiele innych dusz do nieba, aby oddać chwałę Bogu".

Bł. Gianna Beretta Molla


   

Wasze komentarze:
 Do Monika: 23.03.2016, 17:08
 A ile wtedy miałaś lat, jak pierwszy raz pomyślałaś o zakonie?
 Do Zkn :-D: 22.03.2016, 21:50
 Piszesz, że to jakaś siostra zakonna zaczęła z Tobą rozmawiać o powołaniu. Może wtedy jest łatwiej, bo nie trzeba zaczynać samemu. Czy o coś pytała? Jak się przygotować do takiej rozmowy, gdy jest się nieśmiałą osobą?
 Do Moniki!: 22.03.2016, 19:25
 Ej Monisia! A Ty na co czekasz??? Zobaczcie ile osób ma tu wspólny temat. Ufam, że w te Święta Wszystkie Wasze powołania Zmartwychwstaną! Pozdrawiam i ogarniam Was siostrzaną modlitwą. s. Adriana s.adrianacst@interia.pl
 Monika: 22.03.2016, 11:20
 Do szukającej powiem ci że ja też miałam pewne obawy i też się bałam odezwać do księdza albo siostry zakonnej i porozmawiać o moim powołaniu i zaczęłam pisać na forum a potem siostra zakonna podała mi swojego maila i zdecydowałam się odważyć i trochę popisałyśmy po jakimś czasie po pewnej Mszy postanowiłam że odezwę się do księdza proboszcza i powiem co mnie dręczy i co teraz myślę zna moją rodzinę w Pierwsze piątki z Najświętszym Sakramentem przychodzi do mojej babci i tak po Mszy poszłam do niego i mówię mu że myślę o zakonie i na jego ustach pojawił się uśmiech umówiliśmy się na rozmowę u niego w kancelarii i tak wylałam swoje obawy troski że moja mama powiedziała że mnie nie puści Powiedział mi miej ufność w Boże miłosierdzie. ale oczywiście nie wstąpiłam do tej pory do zakonu Choć widzę że Bóg się znowu o mnie upomina choć teraz już mam prawie 35 Nie bój się napisz do jakiejś siostry lub podaj nr to na pewno się odezwą
 Xxx: 21.03.2016, 18:34
 DO SZUKAJĄCEJ: Czy możesz podać swojego maila?
 zkn : 21.03.2016, 17:07
 Ja też byłam bardzo nieśmiała, zahukana, ale z pomocą Bożą zyskuję odwagę - trzeba się modlić o Jego pomoc w tej mierze. Mimo wielu odważnych kroków, które już uczyniłam, nadal mi niekiedy towarzyszą te uczucia lękowe, gdy sobie pomyślę, że mam coś odważnego zrobić, ale już się temu nie poddaję! (To uczucie lęku będzie nam zawsze towarzyszyć w doczesności). Kiedyś ksiądz na kazaniu mówił, że to diabeł chce byśmy się poddawali paraliżującemu lękowi, że to on nas dołuje i utwierdza w przekonaniu, że jesteśmy tak beznadziejni, do niczego się nie nadajemy. Kiedyś z kolei, w czasie adoracji, przyszła mi taka myśl - "czy mam prawo ograniczać Boga swoim lękiem?!" Jezus chce byśmy się nie podawali lękowi -"nie lękajcie się! "- ile razy te słowa powtarzają się w Biblii?! Akt odwagi z naszej strony będzie dla nas możliwy tylko wówczas, gdy uprzednio zaufamy Jezusowi. Musimy się całkowicie na Niego zdać, Jemu się powierzyć. Polecam "zaprzyjaźnić się " z wizerunkiem Jezusa miłosiernego i powtarzać Jezusowi zdanie:"Jezu, ufam Tobie! ". Szczerze pomów o tym wszystkim, o swoich pragnieniach i lękach z Jezusem- Jemu wszystko powierz, w Jego ręce; by działa się Jego wola. Jezus zawsze zaprasza nas do czynienia takich rzeczy, które wydają się dla nas niemożliwe i wobec których czujemy się niepewnie, czujemy lęk. Dlatego tylko z Nim możemy sobie dać radę- "Pan mocą swojego ludu, mocą moją jest Pan" (pieśń). Możemy odczuwać lęk, ale nie powinniśmy się jemu poddawać! Jezus nie da Ci od tak po prostu odwagi, ale da ci sytuacje wymagające odwagi- jeśli podejmiesz się tego wyzwania, to wtedy się zwiększy twoja odwaga- taka jest prawidłowość. Innej nie ma. Musisz się przełamać dla Jezusa. Jak tylko taki akt uczynisz, to potem będzie Ci coraz łatwiej, bo poznasz Bożą moc- doświadczysz Jezusa, bardziej Go poznasz- Jego dobroć,  Opatrzność - a wtedy będziesz już mogła Mu szczerze zaufać. Nie wystarczy bowiem tylko prosić Jezusa o pomoc w pokonaniu lęku, ale trzeba wykorzystywać okazje,  które wymagają od nas okazania odwagi- gdy je podejmujemy, to wtedy zyskujemy coraz więcej odwagi. Jezus cieszy się, gdy mimo lęku podejmujemy się wyzwań,  bo wtedy okazujemy względem Niego swe zaufanie. Jeśli nadal będziesz tkwić w jednym miejscu,  nie uczynisz jakiegoś aktu odwagi, to się nie ruszysz do przodu i się nie dowiesz, czy to jest Twoja droga. A sama, na własną rękę w zaciszu domowym, jej nie odkryjesz! Póki się na nic nie odważysz, będziesz się tylko miotać w gąszczu swych wątpliwości,  lęków,  będziesz się tylko negatywnie nakręcać -a taki stan może trwać nawet kilka lat (mój przypadek)( nie polecam!). Nieprzewidywalne są drogi Boże- powołuje tego, kogo chce i nie kieruje się opiniami innych. Ksiądz ten nie zna Twego wnętrza,  tego co się w Tobie dzieje,  jeśli Cię zna tylko z widzenia. Tym nie należy się w ogóle przejmować,  nie widzę w tym problemu. Jak dasz mu poznać Twoje wnętrze,  to wtedy przestanie się ewentualnie dziwić. To jest bardzo prawdopodobne, że rodzina nie będzie zachwycona Twoim pomysłem i będzie Cię tylko zniechęcać. Taki los powołanych. To jest też dla nas pewien rodzaj próby, na ile mocna jest nasza miłość, zdeterminowanie pójścia za Jezusem- trzeba to przetrwać. To też taka swoista lekcja pokory- znoszenie cierpliwe ich gadania. Trzeba dać im czas,  by się z tym bardziej oswoili. Jak będą Cię widzieć,  że się zmieniasz- a jak będziesz czyniła kroki odwagi, to na 100% będziesz się zmieniać na lepsze- to wtedy będą widzieć,  gdzie jest Twoja droga i w końcu winni dać Ci wolną rękę, będą czuli, że tu istotnie jest ręka Boża.
 zkn : 20.03.2016, 23:18
 Ja też byłam bardzo nieśmiała, zahukana, ale z pomocą Bożą zyskuję odwagę - trzeba się modlić o Jego pomoc w tej mierze. Mimo wielu odważnych kroków, które już uczyniłam, nadal mi niekiedy towarzyszą te uczucia lękowe, gdy sobie pomyślę, że mam coś odważnego zrobić, ale już się temu nie poddaję! (To uczucie lęku będzie nam zawsze towarzyszyć w doczesności). Kiedyś ksiądz na kazaniu mówił, że to diabeł chce byśmy się poddawali paraliżującemu lękowi, że to on nas dołuje i utwierdza w przekonaniu, że jesteśmy tak beznadziejni, do niczego się nie nadajemy. Kiedyś z kolei, w czasie adoracji, przyszła mi taka myśl - "czy mam prawo ograniczać Boga swoim lękiem?!" Jezus chce byśmy się nie podawali lękowi -"nie lękajcie się! "- ile razy te słowa powtarzają się w Biblii?! Akt odwagi z naszej strony będzie dla nas możliwy tylko wówczas, gdy uprzednio zaufamy Jezusowi. Musimy się całkowicie na Niego zdać, Jemu się powierzyć. Polecam "zaprzyjaźnić się " z wizerunkiem Jezusa miłosiernego i powtarzać Jezusowi zdanie:"Jezu, ufam Tobie! ". Szczerze pomów o tym wszystkim, o swoich pragnieniach i lękach z Jezusem- Jemu wszystko powierz, w Jego ręce; by działa się Jego wola. Jezus zawsze zaprasza nas do czynienia takich rzeczy, które wydają się dla nas niemożliwe i wobec których czujemy się niepewnie, czujemy lęk. Dlatego tylko z Nim możemy sobie dać radę- "Pan mocą swojego ludu, mocą moją jest Pan" (pieśń). Możemy odczuwać lęk, ale nie powinniśmy się jemu poddawać! Jezus nie da Ci od tak po prostu odwagi, ale da ci sytuacje wymagające odwagi- jeśli podejmiesz się tego wyzwania, to wtedy się zwiększy twoja odwaga- taka jest prawidłowość. Innej nie ma. Musisz się przełamać dla Jezusa. Jak tylko taki akt uczynisz, to potem będzie Ci coraz łatwiej, bo poznasz Bożą moc- doświadczysz Jezusa, bardziej Go poznasz- Jego dobroć,  Opatrzność - a wtedy będziesz już mogła Mu szczerze zaufać. Nie wystarczy bowiem tylko prosić Jezusa o pomoc w pokonaniu lęku, ale trzeba wykorzystywać okazje,  które wymagają od nas okazania odwagi- gdy je podejmujemy, to wtedy zyskujemy coraz więcej odwagi. Jezus cieszy się, gdy mimo lęku podejmujemy się wyzwań,  bo wtedy okazujemy względem Niego swe zaufanie. Jeśli nadal będziesz tkwić w jednym miejscu,  nie uczynisz jakiegoś aktu odwagi, to się nie ruszysz do przodu i się nie dowiesz, czy to jest Twoja droga. A sama, na własną rękę w zaciszu domowym, jej nie odkryjesz! Póki się na nic nie odważysz, będziesz się tylko miotać w gąszczu swych wątpliwości,  lęków,  będziesz się tylko negatywnie nakręcać -a taki stan może trwać nawet kilka lat (mój przypadek)( nie polecam!). Nieprzewidywalne są drogi Boże- powołuje tego, kogo chce i nie kieruje się opiniami innych. Ksiądz ten nie zna Twego wnętrza,  tego co się w Tobie dzieje,  jeśli Cię zna tylko z widzenia. Tym nie należy się w ogóle przejmować,  nie widzę w tym problemu. Jak dasz mu poznać Twoje wnętrze,  to wtedy przestanie się ewentualnie dziwić. To jest bardzo prawdopodobne, że rodzina nie będzie zachwycona Twoim pomysłem i będzie Cię tylko zniechęcać. Taki los powołanych. To jest też dla nas pewien rodzaj próby, na ile mocna jest nasza miłość, zdeterminowanie pójścia za Jezusem- trzeba to przetrwać. To też taka swoista lekcja pokory- znoszenie cierpliwe ich gadania. Trzeba dać im czas,  by się z tym bardziej oswoili. Jak będą Cię widzieć,  że się zmieniasz- a jak będziesz czyniła kroki odwagi, to na 100% będziesz się zmieniać na lepsze- to wtedy będą widzieć,  gdzie jest Twoja droga i w końcu winni dać Ci wolną rękę, będą czuli, że tu istotnie jest ręka Boża.
 s. Adriana CST: 19.03.2016, 14:05
 Do Szukającej! Napisz do mnie, a ja sama odezwę się do Ciebie! Nie bój się! Zaufaj!
 zkn : 18.03.2016, 16:30
 Jeśli w pobliżu nie ma żadnych sióstr - to są dwa rozwiązania. Albo zorientować się w jakiś dniach skupienia w jakimś zakonie, który jest np. najbliżej Twego miejsca zamieszkania, i na nie pojechać -takie dni wiele dają. I wtedy możesz pogadać z jakąś siostrą na spokojnie, z siostrą, która na tego typu rozmowy jest właśnie przygotowana- zwykle organizują te dni siostry "od powołań ". A jeżeli to jest na razie nie do wykonania - bo prędzej czy później będzie musiało do tego dojść - to nie pozostaje nic innego jak porozmawiać wpierw z księdzem. Czy młody czy proboszcz? Tak generalnie nie da się tego powiedzieć. Ksiądz księdzu nierówny... wiekiem aż tak bardzo nie należy się kierować - to że ktoś jest starszy w kapłaństwie, nie oznacza że jest "lepszy". Dojrzałość duchowa nie jest zależna od wieku. (Młody jedynie może Cię potencjalnie lepiej zrozumieć, Twe rozterki- bo sam je stosunkowo niedawno przeżywał.)Czym ja się kierowałam w wyborze księdza? - dwie cechy: pobożny i przyjazny(wiekiem ani pozycją się nie kierowałam ). Jak rozpoznać te cechy? Pobożny odprawia ze skupieniem i nabożnie Mszę - to po prostu widać po nim, że ma głęboką relację z Jezusem. A przyjazny - uśmiechnie się, "promienieje " dobrem i ciepłem na kilometr- to też się czuje po prostu. Dzięki tej serdeczności, która z niego "wypływa ", miałam odwagę zagadać. Trzeba zaobserwować księży w różnych sytuacjach - jeśli nie w Twojej parafii to możesz spróbować w sąsiedniej - byle takiego znaleźć. Wszyscy jesteśmy grzesznikami -księża, siostry i sam papież także -więc poczucie grzeszności nie winno Cię w tym kroku powstrzymywać! To żaden argument. Jeśli szczerze żałowałaś i się wyspowiadałaś to już nie masz "grzechów na koncie" - bo w sakramencie spowiedzi Jezus wyczyścił Twoje konto do zera-nie masz winy już. A jakoże jesteś nieśmiała, to wątpię, byś popełniła jakiś publicznie gorszący grzech, o którym wszyscy powszechnie wiedzą.
 Szukająca: 17.03.2016, 17:03
 Ogromnie się boję bo ze mnie jest tchórz straszny i na samą myśl że mam rozpocząć rozmowę i mówić o sobie i moich wątpliwościach ogrania mnie strach i zdenerwowanie. A z drugiej strony nie wiem jak tak dłużej wytrzymam i czy to w ogóle moja droga. A jeszcze zwłaszcza jak ksiądz mnie zna mniej więcej z widzenia i tu "wyskoczyć" mu z czymś "takim". I jeszcze jest kwestia rodziny, gdyby się dowiedziała o czym myślę, to boję się, że by mnie wyśmiali i wykpili, bo chyba dziewczyna ma zawsze trudniej.
 Szukająca: 17.03.2016, 17:00
 Ogromnie się boję bo ze mnie jest tchórz straszny i na samą myśl że mam rozpocząć rozmowę i mówić o sobie i moich wątpliwościach ogrania mnie strach i zdenerwowanie. A z drugiej strony nie wiem jak tak dłużej wytrzymam i czy to w ogóle moja droga. A jeszcze zwłaszcza jak ksiądz mnie zna mniej więcej z widzenia i tu "wyskoczyć" mu z czymś "takim". I jeszcze jest kwestia rodziny, gdyby się dowiedziała o czym myślę, to boję się, że by mnie wyśmiali i wykpili, bo chyba dziewczyna ma zawsze trudniej.
 zkn : 16.03.2016, 19:14
 Jeśli w pobliżu nie ma żadnych sióstr - to są dwa rozwiązania. Albo zorientować się w jakiś dniach skupienia w jakimś zakonie, który jest np. najbliżej Twego miejsca zamieszkania, i na nie pojechać -takie dni wiele dają. I wtedy możesz pogadać z jakąś siostrą na spokojnie, z siostrą, która na tego typu rozmowy jest właśnie przygotowana- zwykle organizują te dni siostry "od powołań ". A jeżeli to jest na razie nie do wykonania - bo prędzej czy później będzie musiało do tego dojść - to nie pozostaje nic innego jak porozmawiać wpierw z księdzem. Czy młody czy proboszcz? Tak generalnie nie da się tego powiedzieć. Ksiądz księdzu nierówny... wiekiem aż tak bardzo nie należy się kierować - to że ktoś jest starszy w kapłaństwie, nie oznacza że jest "lepszy". Dojrzałość duchowa nie jest zależna od wieku. (Młody jedynie może Cię potencjalnie lepiej zrozumieć, Twe rozterki- bo sam je stosunkowo niedawno przeżywał.)Czym ja się kierowałam w wyborze księdza? - dwie cechy: pobożny i przyjazny(wiekiem ani pozycją się nie kierowałam ). Jak rozpoznać te cechy? Pobożny odprawia ze skupieniem i nabożnie Mszę - to po prostu widać po nim, że ma głęboką relację z Jezusem. A przyjazny - uśmiechnie się, "promienieje " dobrem i ciepłem na kilometr- to też się czuje po prostu. Dzięki tej serdeczności, która z niego "wypływa ", miałam odwagę zagadać. Trzeba zaobserwować księży w różnych sytuacjach - jeśli nie w Twojej parafii to możesz spróbować w sąsiedniej - byle takiego znaleźć. Wszyscy jesteśmy grzesznikami -księża, siostry i sam papież także -więc poczucie grzeszności nie winno Cię w tym kroku powstrzymywać! To żaden argument. Jeśli szczerze żałowałaś i się wyspowiadałaś to już nie masz "grzechów na koncie" - bo w sakramencie spowiedzi Jezus wyczyścił Twoje konto do zera-nie masz winy już. A jakoże jesteś nieśmiała, to wątpię, byś popełniła jakiś publicznie gorszący grzech, o którym wszyscy powszechnie wiedzą.
 s. Adriana CST: 16.03.2016, 08:40
 ... ja też Moniko służę pomocą... s.adrianacst@interia.pl Oczywiście jeżeli chcesz....
 Monika: 15.03.2016, 23:05
 Dziękuję za wsparcie i modlitwę :) Trochę się boję ale mam nadzieję że z pomocą Bożą jakoś to będzie i nie dam się pokonać kudłatemu :) W końcu modlitwa działa cuda :)
 zkn : 15.03.2016, 22:33
 Myślę, że jako dziewczynie, na pewno łatwiej się będzie odezwać na początku do siostry niż do księdza. Ja też zaczęłam od kontaktu z siostrą -nie tyle ja zaczęłam, co siostra zaczęła, ale też ja o taką łaskę prosiłam Jezusa, bo byłam bardzo nieśmiała i nie byłam pewna, czy ja tego chce, czy Jezus, wiec prosiłam Go, że jeżeli chce tego, to niech się samo stanie i się stało w końcu. Po jakimś czasie jednak doszło też do rozmowy z księdzem. A jak zaczęłam? Wcześniej się w tej intencji modliłam i prosiłam, by stało się tak jak Jezus chce. I raz się odważyłam i "złapałam " go po mszy i powiedziałam, że myślę o zakonie i chciałabym o tym porozmawiać i się umówiliśmy. Reakcje księży oczywiście mogą być przeróżne, dlatego polecam Ci rozeznać się w księżach i "upatrzyć " sobie takiego o głębokiej duchowości - taki na pewno pochyli się nad Twoim przypadkiem z wyrozumiałością.
 Też Monika: 14.03.2016, 18:30
 Podaję Ci kontakt jak chcesz to napisz monika161285@wp.pl Życie jest trudne ale piękne. Zakon jest trudny ale piękny. Małżeństwo jest trudne ale piękne. Piękne bo trudne. Im więcej kosztuje tym bardziej cenisz.
 s. Adriana CST: 14.03.2016, 14:34
 Ale to nie jest aż tak trudne, to nas przeraża i diabeł wyolbrzymia, żeby nas od Pana odciągnąć!!! On nie chciał Mu służyć i nie chce żebyśmy my Bogu służyli. Odwagi!!! Monika!!! Odwagi. Módl się i ruszaj!!!!!! My Ciebie wspieramy!!!
 Szukająca: 14.03.2016, 10:25
 A czy lepiej jest do młodego księdza podejść, czy na przykład do proboszcza, takiego z dłuższym stażem duszpasterstwa?
 Szukająca: 14.03.2016, 10:18
 A skąd wziąć siostrę, jak w pobliżu się ich nie ma? Szczerze mówiąc ja też jestem raczej wycofana, nieśmiała i dlatego to takie trudne. Takie mam dziwne odczucie że nikt mnie nie zrozumie i popatrzy na mnie z przerażeniem, bo nie jestem ideałem i mam wiele grzechów niestety na swoim koncie.
 zkn : 13.03.2016, 14:30
 Myślę, że jako dziewczynie, na pewno łatwiej się będzie odezwać na początku do siostry niż do księdza. Ja też zaczęłam od kontaktu z siostrą -nie tyle ja zaczęłam, co siostra zaczęła, ale też ja o taką łaskę prosiłam Jezusa, bo byłam bardzo nieśmiała i nie byłam pewna, czy ja tego chce, czy Jezus, wiec prosiłam Go, że jeżeli chce tego, to niech się samo stanie i się stało w końcu. Po jakimś czasie jednak doszło też do rozmowy z księdzem. A jak zaczęłam? Wcześniej się w tej intencji modliłam i prosiłam, by stało się tak jak Jezus chce. I raz się odważyłam i "złapałam " go po mszy i powiedziałam, że myślę o zakonie i chciałabym o tym porozmawiać i się umówiliśmy. Reakcje księży oczywiście mogą być przeróżne, dlatego polecam Ci rozeznać się w księżach i "upatrzyć " sobie takiego o głębokiej duchowości - taki na pewno pochyli się nad Twoim przypadkiem z wyrozumiałością.
[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] (18) [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35]


Autor

Tresć




[ Powrót ]
 
[ Strona główna ]


Humor | O stronie... | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2019 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej