Droga na nią wije się serpentyną po jej zboczach, porośniętych dębami, drzewami świętojańskimi i mastyksowymi, terebintami i piniami. Docieramy na spłaszczony szczyt, wyglądający jak mała równina o 1200 m długości i 400 m szerokości. Dzisiaj można dostać się na jej szczyt pieszo, większość jednak pielgrzymów wjeżdża "szarutami" (rodzaj naszej taksówki, z tym, że dłuższa i mieści się w każdej razem z kierowcą 9 osób).

Niektórzy zamykają oczy ze strachu, gdy patrzą na pędzących ze znaczną prędkością doskonałych kierowców arabskich. Najstarszy przyznaje się, że dawniej prowadzał karawanę wielbłądów, która zawoziła pielgrzymów na szczyt.

W Starym Testamencie szczyt Góry Tabor wyznaczał granicę trzem pokoleniom (por. Joz 19,22). Znana jest już w Księdze Sędziów (4,12-16;5,31), gdy była świadkiem zwycięstwa Baraka, który rozbił Siserę oraz słyszała srogi hymn wojenny Debory: Taj, Jahwe, niechaj zginą wszyscy Twoi wrogowie. A którzy Cię miłują, niech będą jak słońce wschodzące w swym blasku. Piękno i potęgę góry opiewają prorocy (Jr 46,18) i Psalmista (89,13). Góra stanowiła również ośrodek kultu bałwochwalczego, ganionego przez proroka Ozeasza (5,1).

Dla chrześcijan jednak Góra Tabor jest miejscem świętym, na którym Pan Jezus ukazał się w chwale razem z Mojżeszem i Eliaszem (Łk 9,28-36). To na tej górze przemówił również Bóg: To jest Syn mój wybrany, Jego słuchajcie. Tradycja lokalna wiąże z tą górą jeszcze jedno wydarzenie opisane w ewangelii św. Mateusza, otóż chodzi o przekazanie przez Pana Jezusa po zmartwychwstaniu Apostołom tzw. "mandatu misyjnego": Dana mi jest wszelka władza na niebie i na ziemi. Idźcie i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu...(Mt 28,16-18).

Ewangeliści nie podają nazwy góry Przemienienia Pańskiego, jednak starożytna tradycja, poświadczona już przez Orygenesa na początku III w., sięgająca zatem czasów bliskich apostolskim, wskazuje Tabor jako miejsce, gdzie Chrystus pozwolił oglądać Piotrowi, Jakubowi i Janowi promień swej niebieskiej chwały. W IV w. zbudowane zostało pierwsze sanktuarium, co opisuje w 570 r. Anonimowy Pielgrzym z Piacenzy, który wspomina, iż widział na szczycie trzy bazyliki, upamiętniające trzy namioty, które pragnął postawić św. Piotr. Burzliwe były losy świątyń i klasztorów, które w ciągu wieków tam powstawały. Dziś można jeszcze oglądać wspaniałe ruiny wchodząc poprzez Bramę Wiatrów. Dzisiejsza Bazylika Przemienienia Pańskiego została zbudowana przez franciszkanów w 1924 r. na ruinach poprzednich kościołów: z VI w oraz z czasów krzyżowców.

Ze szczytu Góry Tabor można podziwiać wspaniałą panoramę całej okolicy. Trzeba ją oglądać z Pismem św. w ręku. Dostrzec można nie tylko piękno krajobrazu, lecz przed naszymi oczyma przesuną się wówczas ludy i wydarzenia z całej historii zbawienia. U stóp góry rozciąga się na południe i południowy zachód przepiękna, okryta zieloną szatą dolina Ezdrelon, która po dzień dzisiejszy nazywana bywa spichlerzem Izraela. Dalej dwa łańcuchy górskie: Dżabal Dahi i góry Gilboa oraz góry Efraima, i dalej na zachód łańcuch Karmelu. Miejsca te były świadkami wielu zdarzeń opisanych w Starym Testamencie, kiedy to objawiła się wielokrotnie chwała Jahwe. Z drugiej strony - wzgórza Galilei, a w nich kryjące się Nazaret, miasto dzieciństwa i młodości Pana Jezusa. A gdy podniesiemy wzrok, daleko, daleko przy dobrej pogodzie dostrzec można ośnieżone szczyty Hermonu, spod stóp którego spływa Jordan i toczy swe wody, by utonąć w toni Jeziora Genezaret. A gdy spojrzymy na południe widać osiedle Nain, rozsiadłe na stokach Dżabal Dahi, a dalej wzgórza Samarii. Te właśnie ziemie, pełne naturalnego piękna przechodził wiele razy Pan Jezus ze swymi uczniami, były one tłem Kazania na Górze, przypowieści cudów i nauczania Mistrza z Nazaretu.

A kiedy zejdziemy z góry tą samą drogą, którą przed blisko dwoma tysiącami lat szedł Pan Jezus z wybranymi apostołami po Przemienieniu, dojdziemy do biblijnej osady Deberat. To tu najprawdopodobniej czekali pozostali apostołowie, a nie mogąc poradzić sobie z chłopcem opętanym przez złego ducha usłyszeli, że ten rodzaj można wyrzucić jedynie postem i modlitwą (Mk 9,14-29).