Uroczystość męczeńskiej śmierci Świętych Apostołów Piotra i Pawła

29 czerwca – Kościoły Wschodu i Zachodu obchodzą dzisiaj uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła (zginęli w Rzymie w 64 i 67 roku). Jest to dzień, w którym już od III w. była obchodzona w Rzymie uroczystość ich męczeńskiej śmierci.

Piotr, "nasz ojciec", jak go określa liturgia koptyjska, był rybakiem pochodzącym z Betsaidy w Galilei i bratem Andrzeja, który przedstawił go Jezusowi. Otrzymał od Jezusa zadanie utwierdzania braci, sam doświadczywszy przebaczenia swego zaparcia się. On, który dzięki objawieniu Ojca wyznał, że Jezus jest Chrystusem, Synem Boga żywego, kierował pierwszą wspólnotą w dawaniu świadectwa Zmartwychwstałemu, przyjmował pogan do Kościoła i dotarł z głoszeniem Ewangelii aż do Rzymu, gdzie poniósł śmierć męczeńską. Orygenes twierdzi, iż umarł jak niewolnik, ukrzyżowany głową w dół.

W bazylice San Pietro in Vincoli w Rzymie przechowywane są łańcuchy, którymi Piotr był związany ze św. Pawłem, w więzieniu Mamertino. Płomienny temperament uczynił Piotra naturalnym opiekunem przeciw złości, atakom furii (lub być może chodzi o nawoływanie Apostoła do czuwania i umacniania się w wierze, bo "przeciwnik wasz diabeł, jak lew ryczący krąży szukając kogo pożreć" 1 P 5,8). Jest także patronem rybaków – ze względu na swoje zajęcie; zegarmistrzów – przez swoje trzykrotne wyparcie się Jezusa wraz z pianiem koguta; producentów kluczy – Chrystus jemu powierzył klucze Królestwa Niebieskiego; i wielu innych zawodów.

Paweł, którego liturgia koptyjska nazywa "naszym nauczycielem", pochodził z Tarsu w Cylicji i wychował się w wierze żydowskiej zgodnie z tradycją faryzeuszów. Rozpoznawszy jednak w Jezusie Mesjasza, stał się głosicielem Ewangelii poganom i przemierzył regiony Azji Mniejszej i Grecji, stawiając czoła niebezpieczeństwom, znosząc trudy i niosąc w sobie zachętę dla wszystkich Kościołów. Jako obywatel rzymski został – według tradycji – ścięty w Rzymie przy via Ostiense (drodze Ostyjskiej).

Czasami Paweł jest przedstawiany ze sznurem bądź koszem na pamiątkę swej ucieczki z Damaszku (został spuszczony z murów właśnie w koszu); częściej jednak ikonografia ukazuje go z mieczem, którym został ścięty – jak chce tradycja pierwotnego Kościoła – podczas prześladowań Nerona w Rzymie w 64 lub 67. Apostoł Narodów jest patronem marynarzy, Akcji Katolickiej i apostolatu świeckich.

Święto Apostołów Piotra i Pawła było obchodzone w Rzymie w dniu 29 czerwca już w III w. Początkowo uważano również, że zarówno św. Piotr, jak i św. Paweł ponieśli śmierć tego samego dnia. Dziś teoria o jednym dniu śmierci uważana jest za mylną. Inny pogląd mówi, że 29 czerwca miało miejsce przeniesienie relikwii obu Apostołów do katakumb Kaliksta, podczas prześladowań za cesarza Waleriana, w celu schowania ich i uchronienia przed zniszczeniem. Papież Benedykt XVI podkreślał, że święci Apostołowie Piotr i Paweł są świadkami jedności, a tradycja chrześcijańska "zawsze uważała św. Piotra i św. Pawła za nierozłącznych". – Razem bowiem reprezentują całą Ewangelię Chrystusa. Choć po ludzku bardzo różnią się od siebie, ale pomimo konfliktów w ich relacji, stanowią nowy sposób bycia braćmi, przeżywany zgodnie z Ewangelii. Autentyczny sposób możliwy dzięki łasce działającej w nich Ewangelii Chrystusa. Tylko naśladowanie Jezusa prowadzi do nowego braterstwa – tłumaczył Benedykt XVI.

W uroczystość świętych Apostołów Piotra i Pawła papież, na znak łączności biskupów ze Stolicą Apostolską, wręcza metropolitom paliusze. To koliste wstęgi w kształcie naszyjnika, ozdobione sześcioma krzyżami i wykonane z białej wełny. Wełna pochodzi z baranków pobłogosławionych każdego roku 21 stycznia, w dniu św. Agnieszki. Paliusze są symbolem władzy, jaką zgodnie z prawem metropolita pozostający w komunii z Kościołem Rzymu obejmuje w swojej metropolii. Arcybiskup metropolita zakłada paliusz tylko na terenie swojej własnej archidiecezji podczas uroczystej liturgii.

Przyczynki do lektury:

"Błogosławionemu Piotrowi, pierwszemu spośród apostołów, temu, który żarliwie miłował Chrystusa, dane było usłyszeć. "A ja ci powiadam: Ty jesteś Piotr". On bowiem powiedział wcześniej: "Ty jesteś Chrystus, Syn Boga żywego". A Chrystus do niego: "A ja ci powiadam, że ty jesteś Piotr, i na tej skale zbuduję mój Kościół". Na tej skale zbuduję wiarę, którą ty wyznajesz, na tym, co powiedziałeś: "Ty jesteś Chrystus, Syn Boga żywego", ja zbuduję mój Kościół. Od skały pochodzi imię Piotr, a nie skała od Piotra; tak jak nazwa chrześcijanin bierze się od imienia Chrystusa.

Paweł natomiast pochodzi od Szawła, jak baranek, który wyszedł z wilka. Najpierw przeciwnik, potem apostoł; najpierw prześladowca, potem głosiciel. Pan ukazał mu rzeczy, które musiał wycierpieć dla Jego Imienia, wsparł go w męce i pozwolił mu dojść do tego dnia. Jeden dzień męki dla dwóch apostołów, ale oni przecież stanowili jedno" (Augustyn, "Mowy" 295). 27 czerwca 444 - W Aleksandrii zmarł Cyryl, patriarcha Aleksandrii (w Kościele koptyjskim papież Cyryl I), filozof, teolog, biblista, ojciec i doktor Kościoła, święty.

Cyryl urodził się w Al-Mahalla al-Kubra w okolicach Aleksandrii Egipskiej ok. 378. Odebrał staranne wykształcenie. Kilka lat spędził wśród mnichów na pustyni, według ówczesnego zwyczaju. Biskup Aleksandrii Teofil, jego wuj, wprowadził go w szeregi kleru. Razem z nim na słynnym synodzie pod Dębem potępił Jana Złotoustego. W 412 wybrano go następcą wuja, pomimo dużej i silnej opozycji. Okazał się człowiekiem mocnego charakteru. Wkrótce popadł w konflikty z prefektem, Żydami i poganami.

Okazał się równie nieprzejednanym w sprawach wiary, konsekwentnie zwalczając wśród chrześcijan poglądy, w których dostrzegał zagrożenie dla ortodoksji. Cyryl zasłużył się więc nieprzejednaną walką o czystość chrześcijańskiej nauki. Stał się jednym z obrońców wiary w debacie z herezją nestoriańską, która zagrażała rozłamem w Kościele. Twórcą tej herezji był Nestoriusz, pochodzący z Antiochii, który w 428 został arcybiskupem Konstantynopola. Zaczął on głosić, że Maryi nie można nazywać Bogurodzicą, gdyż jej Syn nie był Bogiem, a "tylko" człowiekiem, w którym zamieszkało Słowo Boże.

Cyryl popierany przez mnichów egipskich natychmiast zaczął zwalczać jego przekonania. Wciągnął do walki papieża i cesarza, rozsyłał listy po całym chrześcijańskim świecie. Wreszcie w 431 wsparty przez papieża, wyjechał na Sobór do Efezu, gdzie biskupi za aprobatą cesarza złożyli Nestoriusza z urzędu, a jego błędy uroczyście potępili. Pośród entuzjazmu tłumu obwieszczono wówczas solennie, że Maryja jest Theotokos - Bogarodzicą, gdyż w łonie swym nosiła Boga. Spokoju to na Wschodzie nie przywróciło.

Wrogowie nie mogli darować Cyrylowi tego zwycięstwa. Zdołali przekonać cesarza, że to Cyryl jest heretykiem, a nie Nestoriusz. Zwołali nawet synod w Antiochii, na którym 40 biskupów nestoriańskich potępiło Cyryla (tzw. synod diabelski). Cesarz skazał na wygnanie Cyryla. Na szczęście po pewnym czasie Cyryl mógł powrócić na swoją stolicę. Cyryl w ostatnich latach swego życia, kiedy stał się już bardziej elastyczny dzięki kilkudziesięcioletniemu doświadczeniu w pracy pastoralnej, przystał na poszukiwanie formuły jedności między różnymi nurtami teologicznymi, które doprowadziły już Kościół do bolesnych i trwałych podziałów.

Ostatnie lata upłynęły mu we względnym spokoju. Zgasł 27 czerwca 444. Na Wschodzie go nie opłakiwano. Pamiętano zbyt dobrze niektóre z jego energicznych wystąpień. Potomność oddała mu sprawiedliwość dopiero wówczas, gdy pap. Leon XIII ogłosił go w 1882 doktorem Kościoła i kazał wpisać do martyrologium. Odtąd wiele uwagi poświęcano także jego obfitej spuściźnie literackiej.

Cyryl uważany jest za jednego z najwybitniejszych teologów i egzegetów w dziejach chrześcijaństwa. Jego prace cechuje precyzyjna terminologia, logiczna argumentacja i umiejętność szerokiego omówienia historii problemu. Wśród dzieł Cyryla dominują prace biblistyczne, głównie komentarze do Pisma Świętego. Zachowały się też jego traktaty teologiczne i filozoficzne, homilie oraz listy.

Kościoły prawosławne wspominają Cyryla razem z Atanazym w dniu 18 stycznia, natomiast Kościół koptyjski, dla którego jest on jednym z najważniejszych świętych, obchodzi jego święto 27 czerwca według kalendarza juliańskiego, czyli naszego 10 lipca.

Przyczynki do lektury:

"Jezus Chrystus jest jeden, a jednak opisany jest jako obfity snop i prawdziwie nim jest, ponieważ przez zjednoczenie duchowe zawiera w sobie wszystkich wierzących. W przeciwnym razie, jak mógłby św. Paweł powiedzieć, że "wraz z nim również nas wskrzesił do życia i posadził na wyżynach niebieskich?" Ponieważ stał się jednym z nas, staliśmy się współcieleśni i otrzymaliśmy zjednoczenie z Nim według ciała. Dlatego mówimy, że wszyscy jesteśmy z Nim jedno. Czyż nie powiedział On sam do swego Ojca: "Jak Ty, Ojcze, we mnie, a ja w Tobie, tak niech i oni będą jedno w nas?" Ten, kto przylgnie do Chrystusa, jest jednym Duchem z Nim" (Cyryl Aleksandryjski, z: "Wyjaśnienia do Księgi Liczb").

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna