Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

O samotności niewybieranej

     Samotność prędzej czy później dopada każdego. Jest najbardziej podstawowym doświadczeniem człowieka i niezbędnym składnikiem ludzkiego życia. Samotny czuł się nawet pierwszy mężczyzna w raju mimo intymnej więzi z Bogiem i życia w niezakłóconej harmonii z naturą.

     Sposób, w jaki Stwórca rozwiązał ten problem, nigdy nie przestanie mnie zachwycać. Na swój obraz i podobieństwo powołał do życia dwie odmienne, uzupełniające się istoty ludzkie. Z ich miłości rodzi się nowy człowiek. Gdyby nie istniały żadne inne źródła poznania Boga, to sama kontemplacja tego zamysłu mogłaby nie tylko naprowadzić na myśl o Jego istnieniu, lecz także powiedzieć bardzo wiele o Jego naturze.

     Jak odległą pamięć raju wszyscy nosimy w sercu marzenie o pięknej miłości. Małżonkowie mają okazję skonfrontować je z rzeczywistością, co bywa bolesne, ludzie samotni na ogół zachowują ten rajski obraz niezakłócony do końca swych dni. Być może również dlatego brak intymnej więzi miłości z innym człowiekiem jest dla nich tak dojmujący. Wnikliwie opisał ten stan Paul Tillich:

     Nadzieja tęskniąca za inną pozostaje niespełniona. Wspólnota miłości (...) nie pojawia się wcale. Takie osamotnienie zrywa nasze więzy ze światem. Jesteśmy rzeczywiście ostatecznie samotni i ani miłość przychodząca do nas z różnych kierunków, ani moc naszej własnej miłości, nie mogą uwolnić nas od tego brzemienia 1

     Brzemię życia w samotności jest tym cięższe, że zwykle dotyka ludzi, którzy w dorosłość wchodzą poranieni albo niedoinwestowani emocjonalnie. Paradoksalnie, im głębszy deficyt miłości, tym intensywniejsze pragnienie, a tym mniejsza szansa doświadczenia jej w relacji z innym człowiekiem i większe prawdopodobieństwo kolejnego odrzucenia. Być może sam instynkt samozachowawczy blokuje przeradzanie pojawiających się znajomości w poważne relacje z obawy przed powtórzeniem traumatycznych doświadczeń dzieciństwa i wczesnej młodości. Intensywnej tęsknocie za miłością towarzyszy zwykle nieświadomy, paraliżujący lęk przed bliskim związkiem. Jakkolwiek by go nazwać, nie sposób wyłączyć tego mechanizmu, gdyż działa w głębokich warstwach świadomości, całkowicie odpornych na decyzje woli. Jaka jest skuteczność psychoterapii, wie każdy, kto jej próbował.

     Opłakać swoje marzenia

     Człowiek samotny musi więc patrzeć bezradnie, jak pojawiający się w jego życiu ludzie odchodzą urażeni albo zniecierpliwieni, zanim cokolwiek ma szansę się wydarzyć, podobnie jak biblijna Sara, córka Raguela z Księgi Tobiasza, która siedmiokrotnie była świadkiem śmierci poślubionego sobie mężczyzny w małżeńskim łożu, zanim naprawdę ktoś stał się jej mężem. Zazdrosny duch Asmodeusz czekał cierpliwie do nocy poślubnej, aby zabić każdego, kto próbował się do niej zbliżyć. Rodzice Sary nauczyli się z czasem, że po uczcie weselnej należy jak najszybciej wykopać grób. Łatwo domyślić się uczuć, z jakimi ona sama oczekiwała tego, co ma się zdarzyć - za każdym razem nadzieja, że może tym razem się uda, walcząca z lękiem, że historia się powtórzy, i w końcu bolesne potwierdzenie tej obawy. Myślę, że ta smutna droga znana jest bardzo dobrze wielu samotnym ludziom, nawet jeżeli ich własny "demon" okazał się ostrożniejszy i mordował relacje na o wiele wcześniejszym etapie. W którymś momencie człowiek zaczyna nienawidzić zwodniczej nadziei, która prowadzi jedynie ku większemu cierpieniu. Może to znak, że czas opłakać swoje marzenia o miłości, jak zrobiła to córka Jeftego z Księgi Sędziów.

     W zamian za zwycięstwo nad Ammonitami Jefte ślubował złożyć na ofiarę całopalną tego, kto pierwszy wyjdzie go powitać. Pan wysłuchał jego modlitwy, toteż kiedy jedyne dziecko wodza, ukochana córka, wyszła mu na spotkanie, tańcząc przy dźwiękach bębenków, ten rozdarł szaty. Dziewczyna, dowiedziawszy się od zrozpaczonego ojca o pochopnie uczynionym ślubie, poprosiła tylko, aby mogła przed śmiercią udać się w góry opłakać swoje dziewictwo, tzn. fakt, że zabierze je do grobu. Musiała opłakać wszystko, co nigdy nie stanie się jej udziałem - mężczyznę, którego mogłaby kochać, dzieci, które mogłaby mu urodzić - aby spokojnie przyjąć los zgotowany jej przez ojca.

     Podobny proces musi dokonać się w sercu każdego człowieka, zanim przyjmie samotność, której sobie nie wybrał. Zazwyczaj jest bardziej rozciągnięty w czasie niż dwumiesięczne odosobnienie córki Jeftego, jego istota jednak pozostaje ta sama.

     Biblijna bohaterka nie wstydzi się swoich marzeń o zwykłym ludzkim szczęściu ani smutku, że musi się z nimi rozstać. Myślę, że jej ujmująca prostota jest cenną wskazówką. Umniejszanie, trywializowanie czy marginalizowanie pragnienia miłości lub bólu z powodu jego niezaspokojenia jest drogą prowadzącą na manowce. Przez samooszukiwanie nie zyskujemy nic, tracimy natomiast wszystko - zakłamujemy naszą relację z Bogiem i sobą samym. Zgodzę się, że absolutna szczerość wobec innych ludzi bywa ryzykowna, jednak wobec siebie i Boga to jedyna możliwa postawa. Prawda wyzwala, nie musimy więc przed Bogiem cenzurować swoich pragnień czy uczuć. Nawet jeśli nigdy nie wysłuchuje naszych modlitw, to jednak używa ich, aby nas prowadzić (najprawdopodobniej ku sobie). Biblia pełna jest "politycznie niepoprawnych" modlitw, które poruszają serce Boga.

     Już siedmiu mężów straciłam na cóż miałabym żyć dłużej? A jeśli nie podoba Ci się odebrać mi życia, to wysłuchaj, Panie, jak mi ubliżają (Tb 3,15)

     - modli się zrozpaczona Sara.

     Niech będzie przeklęty dzień, w którym się urodziłem (...) Niech będzie przeklęty człowiek, który powiadomił ojca mojego Narodził ci się syn, chłopiec, Sprawiając mu wielką radość (Jr 20,14.15)

     - woła Jeremiasz w swoim utrapieniu.

     Panie zabierz duszę moją ode mnie, albowiem lepsza dla mnie śmierć niż życie (Jon 4,3)

     - mówi do Boga Jonasz oburzony ocaleniem Niniwy.

     Szczere opłakanie pragnienia miłości uwalnia od fiksacji z powodu tego, czego nie mamy, i pozwala dostrzec inne, dostępne nam dobra.

     Nie ma prostych recept

     W przeciwieństwie bowiem do córki Jeftego, która ze swojego górskiego odosobnienia szła prosto w ramiona śmierci i nie musiała się o nic więcej martwić, człowiek samotny musi dalej żyć. Ważne jest, żeby dobrze odczytać, czemu ma służyć ta samotność w każdym indywidualnym przypadku. Nie ma prostych recept i może właśnie dlatego wielu z nas na pewnym etapie życia szuka "kogoś mądrego, kto wie lepiej". Nawet jeśli nikogo takiego nie znajdujemy - tak bywa najczęściej - to samo poszukiwanie ma swoją wartość. Trzeba jednak pamiętać o daleko posuniętej ostrożności, co i od kogo przyjmujemy. Świetnym probierzem wydają mi się słowa Sługi Bożego Jana Pawła II "nie przyjmujcie za miłość niczego, w czym nie ma prawdy, ani za prawdę niczego, w czym nie ma miłości". Na ogół łatwo ustalić, czy skierowane do nas słowa wynikają z prawdziwej ludzkiej życzliwości i szacunku wobec tajemnicy naszego losu, czy też podyktowane są niechęcią, irytacją, zniecierpliwieniem czy też przekonaniem, że musimy być gorsi, skoro szukamy pomocy.

     Samotność, która nie wynika z wyboru, sprawia kłopot teologom i księżom. Słabo komponuje się z nauką, według której Bóg powołuje człowieka do kapłaństwa, życia konsekrowanego lub małżeństwa, a ten, w swojej wolności, może pójść za tym wezwaniem lub nie. Samotność to zupełnie inny rodzaj "powołania". Jest zadana wbrew woli i bez zgody człowieka. Jego wolność sprowadza się w tym wypadku do wyboru między buntem a akceptacją nieuniknionego, z wiarą, że za wszystkim (z traumatycznymi doświadczeniami łącznie) stoi Bóg.

     To Pan daje śmierć i życie wtrąca do Szeolu - i zeń wyprowadza Pan uboży i wzbogaca Poniża i wywyższa (1 Sm 2,6-7).

     Wszystko jest Jego darem, także wzajemna miłość mężczyzny i kobiety. Można ją przyjąć z wdzięcznością, pielęgnować i ochraniać, jeśli została nam dana. Nie sposób jednak wywalczyć, wybłagać czy wymusić, jeśli nie jest naszym udziałem.

     Jeśli Bóg nie wybuduje domu, na próżno trudzą się budujący

     On, w swojej wolności, obdarza łaską, kogo chce, kiedy chce i jak chce.

     Absurdalne więc wydaje mi się obarczanie poczuciem winy za samotność praktykowane przez duchownych zagniewanych na rzeczywistość bardziej złożoną niż nauka o powołaniach wykładana w seminariach. Często w kontakcie z osobą samotną zachowują się, jakby chcieli ją ukarać za samo istnienie i stawianie ich w sytuacji, w której nie wiedzą, co powiedzieć. Przybierają ton największej surowości i wyłajawszy srodze, jako najlepsze rozwiązanie podsuwają nachalnie adopcję dzieci autystycznych. Z całym szacunkiem dla osób, które zdecydowały się na taki krok, pragnę zauważyć, że jest to powołanie ekstremalne wymagające sporego psychicznego nadmiaru. Proponowanie go osobom poranionym lub niedoinwestowanym emocjonalnie przypomina wysyłanie pacjentów oddziału intensywnej terapii na Orlą Perć. Zaryzykowałabym wręcz twierdzenie, że adoptowanie czy wychowywanie kogokolwiek - nawet pominąwszy przeszkody natury prawnofinansowomieszkaniowej - prawie na pewno nie jest ich powołaniem. Wszystkich duchownych udzielających takich rad nawoływałabym do zdrowego rozsądku i większej odpowiedzialności za słowa.

     Ubodzy Pana źle widziani w Kościele

     Bóg chce nas uszczęśliwić swoim powołaniem, a nie ukarać, dlatego pragnienia, jakie umieścił w naszych sercach, będą zdecydowanie lepszym przewodnikiem niż zniecierpliwiony ksiądz. Każdy, kto bezskutecznie szuka mądrego, najpewniej osiągnie swój cel, sam stając się mądry. Samotność bardzo sprzyja poszukiwaniu mądrości, podobnie jak wszelkiej pracy twórczej, naukowej czy drodze duchowej. Dobrze wykorzystana staje się słodkim jarzmem i lekkim brzemieniem. Doświadczam tego zwykle przed świętami, kiedy wszyscy studenci wynajmujący sąsiednie mieszkania (w plombie z lokalami do wynajęcia, w której mieszkam) wyjeżdżają do domu. Świadomość, że w całym pięciopiętrowym budynku, oprócz mnie, nie ma żywej duszy, napełnia mnie głębokim poczuciem bezpieczeństwa, którego tak bardzo zwykle mi brak. Tej cudnej, słodkiej ciszy mogłabym słuchać przez całą wieczność. Myśl, że oto należę do anawim Jahwe, ubogich Pana - nie mam nic i nikogo - nie przeraża mnie, przeciwnie - przynosi pokój. Nigdy nie starałam się o ten zaszczyt, a nawet zrobiłam wszystko, żeby go uniknąć. W takich błogosławionych chwilach jednak nie zamieniłabym się z nikim na świecie na mój los.

     O ile samotność samą w sobie można zaakceptować, polubić, a nawet pokochać, to stosunek innych ludzi do dotkniętych nią bliźnich bywa krzyżem ponad siły. Sara z Księgi Tobiasza postanowiła się powiesić nie z powodu samotnie spędzanych nocy, tylko upokorzona słowami służącej ośmielającej się znieważać córkę swego pana w jego domu. Przyznam, że jej modlitwa ("A jeśli nie podoba Ci się odebrać mi życia, to wysłuchaj, Panie, jak mi ubliżają") jest mi bardzo bliska.

     Myślę, że nikogo nie szokuje odrzucenie osób pozbawionych znaczenia, władzy, wpływów i pieniędzy przez świat. Niczego innego raczej nie oczekujemy. Znacznie bardziej bolesne jest, gdy ubodzy Pana stają się źle widziani w Kościele. Samotne kobiety traktowane są ze szczególną podejrzliwością jako potencjalnie niebezpieczne dla czystości kapłanów i trwałości związków małżeńskich. Owo hipotetyczne zagrożenie nie pozwala dostrzec w nich istot ludzkich potrzebujących wsparcia (bardziej niż rodziny katolickie) ani docenić talentów, którymi mogłyby wzbogacić wspólnotę.

     Bóg cię kocha, ale my cię tu nie potrzebujemy

     Odrzucanie wszystkich źle się mających - chorych, starych, niepełnosprawnych, pechowców, samotnych - jest atawizmem wywodzącym się z czasów pogańskich. Otwarcie wyznawane wtedy przekonanie, że nieszczęściem - niełaską bogów - można się zarazić jak chorobą, funkcjonuje nadal wśród ludzi ochrzczonych. Świadczy o tym wyraźnie bardzo wybiórczy charakter wielu wspólnot działających w Kościele. Nie neguję potrzeby istnienia grup towarzyskich, jednak opatrywanie ich etykietką "chrześcijańskie", "katolickie" lub "duszpasterstwa" wydaje mi się poważnym nadużyciem. Wykluczanie ubogich Pana - czyli ludzi, z którymi Jezus najbardziej się utożsamiał (cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili") - albo sprowadzanie ich wyłącznie do obiektów cudzej dobroczynności, na pewno nie ma nic wspólnego z chrześcijaństwem ani tym bardziej z katolicyzmem. Stosunek do tajemnicy cierpienia jest tym, co odróżnia chrześcijaństwo od innych tradycji duchowych. Osiem błogosławieństw stawia na głowie porządek tego świata. Właśnie dowartościowanie doświadczeń, których za wszelką cenę próbujemy uniknąć, przekonało mnie, że nauka Chrystusa nie może być ludzkim wymysłem. Przyjęcie czegoś tak radykalnego jednoczy o wiele skuteczniej niż podobna sytuacja rodzinna, poziom wykształcenia, pozycja społeczna czy ekonomiczna. Regularnie praktykowana modlitwa natomiast otwiera na rzeczywistość i uwalnia od nawyku sądzenia po pozorach. Myślę, że jest też doskonałym lekarstwem dla mężczyzn, którzy w swoim patrzeniu na kobiety nie potrafią uwolnić się od perspektywy podbrzusza i postrzegają je wyłącznie jako obiekty seksualne - pożądane lub zakazane. Jeżeli słowa Chrystusa "cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili" obejmują również siostry, to każdy, kto sprowadza wzrokiem kobietę do narządów płciowych w mniej lub bardziej efektownym opakowaniu lub traktuje jak zabronioną w poście kiełbasę, a nie postrzega jej jak człowieka, dopuszcza się świętokradztwa. Uroda kobiety nie jest propozycją seksualną ani poważną wadą charakteru, tylko odblaskiem piękna samego Boga i Jego darem. Nie zagraża trwałości małżeństw ani czystości kapłanów - o ile chcą w niej wytrwać - i nie powinna być powodem odrzucenia. Odrzucenie nie staje się bardziej chrześcijańskie przez to, że towarzyszą mu słowa "Bóg cię kocha". Najczęściej słyszałam takie zapewnienie w kontekście "Bóg cię kocha, ale ja nie chcę mieć z tobą nic do czynienia" albo "Bóg cię kocha, ale my cię tu nie potrzebujemy". Myślę, że tak ważne słowa, jak "Bóg" i "kochać", zasługują na lepsze traktowanie. Język polski dysponuje oszałamiającym bogactwem zwrotów służących do spławienia niepożądanych osób.

     Na szczęście istnieją gdzieniegdzie wspólnoty otwarte na ludzi we wszystkich możliwych sytuacjach życiowych. Sama znam osoby samotne, które odnalazły się w Neokatechumenacie albo Odnowie w Duchu Św. Swoje własne niepowodzenie w tym względzie odczytałam jako dojrzewające powołanie pustelnicze.

     Spotkać archanioła Rafała

     Historia Sary, córki Raguela, kończy się happy endem. Jej ósmy mąż, Tobiasz, pouczony przez towarzyszącego mu w podróży archanioła Rafała, za pomocą wątroby i serca wielkiej ryby z rzeki Tygrys wygania demona Asmodeusza aż do Górnego Egiptu. Rodzice Sary, którzy nad ranem przychodzą zabrać trupa do świeżo wykopanego grobu, nie śmią uwierzyć własnym oczom na widok młodych małżonków pogrążonych w spokojnym śnie.

     Pozostaje mi tylko życzyć wszystkim, których samotność jest rezultatem głębokich zranień, spotkania na swej drodze archanioła Rafała albo kogoś przez niego tak dokładnie pouczonego. Na szczęście nie znamy końca własnej historii. Czarny pesymizm jest takim samym skrzywieniem percepcji, jak naiwny optymizm.

     Na koniec chciałabym podzielić się ze wszystkim siostrami i braćmi w doświadczeniu radą, której sama sobie udzielam zainspirowana słowami św. Katarzyny ze Sieny. Jeśli pod ciężarem swojego krzyża nie możesz iść wyprostowana, to posuwaj się na kolanach. Nie wstydź się, że znowu leżysz na ziemi. Pełznij. Nawet Chrystus upadał pod krzyżem.

     1 Paul Tillich, Osamotnienie i odosobnienie, "Znak" 4 (431) 1991, s. 6.


Aldona Szarypo


Źródło: W drodze Nr 12 (412) 2007
http://www.mateusz.pl/wdrodze/nr412/04.htm


Aldona Szarypo ur. 1965, odbyła studia magisterskie z historii sztuki na KULu
oraz podyplomowe na wrocławskiej ASP, pracowała jako lektorka języka angielskiego,
tłumaczka, bibliotekarka, sekretarka, ma za sobą dwie indywidualne wystawy obrazów,
które tworzy techniką collage'u polegającą na naprasowywaniu tkaniny na płótno, mieszka we Wrocławiu.


   

Wasze komentarze:
 Kasia81: 25.02.2013, 18:58
 W większości zgadzam się z autkorką. Bardziej w mojej samotności boli mnie to, jak inni na mnie patrzą, to, że czuję się gorsza bo nie spełniam się w roli kobiety bo żaden mężczyzna nie wybrał mnie na swoją żonę i matkę swoich dzieci. To jak moi rodzice, którzy pragną wnuków czekają aż ich nimi uszczęśliwie .. to jak dziadek opowiada o innych szczęśliwych parach które zna a ja w tym wszystkim nie mam nic czym mogłabym się podzielić mimo, że moje serce jest przepełnione miłością. Nie zazdroszczę miłości i wierzę, że nigdy nie będę zgorzkniała. Ta łaska miłości jednej osoby .. i do tego to milionowe miasto, w którym mieszkam ....
 smutna: 08.01.2013, 22:37
 mam 17 lat, jestem sama, bo od ładnych paru lat kocham pewnego chłopaka, znamy się już długo, jest kolegą mojego brata. Nie wie o tym co czuję, ale wiem, że mnie nie kocha - ma dziewczynę. a ja cały czas cierpię, chciałabym mu to powiedzieć, ale nie chcę teraz tak nagle wejść w jego życie. Tym bardziej że kiedyś prawdopodobnie coś do mnie czuł, tylko ja nie byłam tego pewna. Nie wiedziałam też jeszcze, że go kocham, prawda, że czułam się z nim tak jakoś inaczej, zachowywałam się inaczej, ale nie wiedziałam, że jestem zakochana, nawet nie chciałam o tym myśleć. Teraz jest to tak silne, że nie daję rady, po nocach płaczę, wyrzucając sobie błędy z przeszłości, tak bardzo chciałabym, by on był przy mnie. Ze względu na okoliczności ( jego dziewczyna, to, że on jest kolegą mojego brata, przyjaźnię się z jego siostrą, nasi rodzice bardzo dobrze się znają) chciałabym zapomnieć, ale nie daję rady, bo go KOCHAM. nie wiem co mam robić, chciałabym spotkać na swej drodze kogoś, kto pomógłby mi zapomnieć... albo po prostu być w końcu szczęśliwą z tym, o którym teraz tak bezustannie myślę...
 Eveline: 02.08.2012, 00:49
 Samotna, tak bardzo dobrze Cię rozumiem... Oby Bóg każdemu kto w ten sposób cierpi postawił na drodze życia jakiegoś pocieszyciela. Głęboko wierzę w to, że Pan mnie wysłucha i nie pozwoli abym kroczyła sama, samiuteńka. Ale niestety czasami dopadają mnie takie straszne dni jak dziś, w których myślę że to się nie uda...że nie jest mi pisane spotkać kogoś do kogo się przytulę, opowiem jak mi dzień minął. Dlaczego to tak bardzo boli...? Co zrobić, aby ktoś mnie pokochał?
 samotna: 28.07.2012, 16:03
 Aniu, samotność nie jest "słodka". Ja chciałabym chociaż pokłócić się z kimś. Samotność to największe nieszczęście człowieka. Zmuszam się rano do wstania i czekam aż będzie wieczór, żebym mogła przespać chociaż część tego co nazywa się życiem (mi o tym że żyję przypomnina tylko cierpienie).
 Ania: 11.07.2012, 18:56
 Mialo byc inaczej... mam kogos ale czuje sie strasznie samotna, gdyz nie jest to osoba ktora cieszy sie wschodem slonca, obecnoscia drugiej osoby, cieplem rodzinnym. Jest to czlowiek ktory wybucha, wyzywa, przeklina, jak tylko cos nie idzie po jego mysli. Niszczy to caly spokoj w domu. Dzieci sluchaja wulgarnego ojca, a ja jestem ostatnio fuckin nazi :( Nie licze na to, ze bedzie lepiej, licze na to, ze uda mi sie go zostawic, ze w koncu zakosztuje slodkiej samotnosci, ze nie bede sie bac. Jedyne czego pragne to wymazac tego czlowieka z mojej pamieci, nie myslec o nim w ciagu dnia, rano ani wieczorem, nie kochac go-by chronic siebie-by jego slowo mnie nie bolalo juz nigdy wiecej. Uwierzyc ze zasluguje na spokoj, na samotnosc i cisze, a takze na milosc.
 Kachna: 12.02.2012, 11:37
  Do Adrianna B. - a ja się zapytam od kiedy wg Ciebie samotne osoby nie mają prawa do adopcji dzieci? Ja mam kwalifikacje z ośrodka, znajoma adoptowała sama. Nawet ośrodki katolickie szkolą osoby samotne.
 Kachna: 12.02.2012, 11:34
  Do Adrianna B. - a ja się zapytam od kiedy wg Ciebie samotne osoby nie mają prawa do adopcji dzieci? Ja mam kwalifikacje z ośrodka, znajoma adoptowała sama. Nawet ośrodki katolickie szkolą osoby samotne.
 anonim: 04.01.2012, 13:29
 kochani,chce Wam tylko powiedziec jedno,czytajac to i patrzac na sama siebie zrodzila sie we mnie taka o to refleksja i chyba nie łatwa i dla mnie.miłosc rodzi sie jak człowiek,ale tylko wtedy,kiedy sie jest gotowym do poswiecenia
 Weronika: 02.01.2012, 12:45
 A ja uważam, że w niektórych przypadkach samotność jest nam dana, aby lepiej poznać siebie, odnaleźć szczęście w sobie, aby potem móc je dzielić z drugą osobą. Pozwala nam też zbliżyć się do Boga i pogłębiać z nim relację oraz budować swoje życie na Jego fundamencie.


 Anula: 12.12.2011, 18:04
 Jej... jakie szczere wyznanie ubrane w artykuł. Z małymi wyjątkami zgadzam się z tym, co zostało w nim napisane. Mam ponad 40 lat. Przeszłość tak zwaną naukową za sobą. 2 lata temu poszłam na psychoterapię, by zrozumieć swoją samotność ... i właśnie wyszłam za mąż :) a wcześniej jeszcze zmieniłam pracę :)) Stało się coś czego nie byłam sobie w stanie jeszcze dwa lata temu wyobrazić. I myślę, że w tym właśnie tkwi szkopuł. Chcemy coś przewidywać, wtedy gdy trzeba uznać niepokój nieprzewidywalności, co dalej będzie... i jeszcze parę rzeczy, które nas blokują przed zmianą w ogóle, a związkiem w szczególności.
 k.: 02.12.2011, 17:44
 Jestem bardzo samotna,:(
 siwy włos: 18.11.2011, 22:17
 mam 52 lata mieszkam na wsi mój meil:zbigniew.moskwa06wp.pl może odezwie się pani w zbliżonym wieku
 Iza: 04.11.2011, 00:01
 Mam 20 lat, jeszcze nigdy nie mialam nikgo przy sobie. W marcu koncze Tajemnice Szczescia, jak to nie pomoze to już wiem co mnie czeka...
 Jola: 17.10.2011, 06:17
 Cześć dziewczyny - bo większość komentujących to kobiety :) Super artykuł. Ja właśnie zbliżam się do 40-tki i właśnie opłakałam (delikatnie powiedziane;) to, że nie będę miała dzieci a i na męża się nie zanosi. Pocieszające, że w "biblijny" sposób przebiega moja samotność. Rada do samotnych dziewczyn walczcie o dobrych chlopaków nie myślcie, że miłość tak sama przychodzi. Mam pełno koleżanek około czterdziestki i po piędziesiątce, które tak myślały.Uśmiechajcie się, promieniejcie młodością, dbajcie o siebie i jeżeli wiecie dokładnie czego chcecie sięgajcie po To. Powodzenia
 Meńka: 10.08.2011, 22:52
 Witam, artykuł niesamowicie jak dla mnie dołujący. Choć mam 21 lat, obawiam się że będę zawsze samotna. Rozglądam się naokoło i widzę samotne, ładne, wartościowe kobiety, które są same. Może przemawia przeze mnie statystyczne podejście, ale wierzących facetów jest zwyczajnie mniej. Widać to we wspólnotach, Kościele, w grupach znajomych. Tak więc wiele kobiet zostanie samymi. Mężczyznom myśle, że jest latwiej, patrząc na grono samotnych, pragnących miłości kobiet; w końcu znajdą to właściwą, a na brak zainteresowania nie mogą narzekać. Poza tym najczęściej to kobieta jest młodsza, a starsi mężczyźni, bądź ci w jej wieku, są już 'pozajmowani'. To kobietom z roku na rok tyka zegar biologiczny, w pewnym momencie nie dając już szansy na macierzyństwo, bądź, czyniąc je ryzykownym. Mam nadzieję, że nie zdołowałam pozdrawiam
 halina: 29.06.2011, 14:30
 Witam ta pania ktora pisze ze bez prawa do milosi .Ja mam syna ktory ma 36 lat i czeka zeby ktoras pani go pokochala ma cudowny charakter tylko zapracowany , nie ma czasu znalesc druga polowke, przystojny meszczyzna.
 monikas: 19.05.2011, 20:01
 Cóż, czytam sobie te wszystkie komentarze i coraz bardziej jestem w szoku. Jak wiele jest osób samotnych, nie z własnego wyboru!Artykuł mnie trochę przestraszył, ponieważ szukając w internecie pomocy na moją samotność, natrafiłam już na wiele diagnoz. Myslę sobie, że Pani Aldona trochę przesadziła i przestraszyła większość z nas-komentujących. Co nie znaczy, że pisze bzdury. Mam 33 lata i wiem jedno- Bóg jest Miłością, stowrzył mnie też do miłości i nic dziwnego, że ja strorzona z Miłości też pragnę miłości!Nieobce mi są lementy w stylu Gabrieli, ale staram się ufać i mieć nadzieję, żę ktoś mnie pokocha i ja też będę potrafiła pokochać.
 kasiaaa: 17.05.2011, 12:33
 ja cale zycie jestem sama. mam 27lat i nic sie nie zanosi na zmiane. rodzina doluje, a ja co? z drzewa mam sobie faceta urwac?nikt sie mna na powaznie nigdy nie zainteresowal.a najbardziej jest smutne to, ze w kosciele tyle mowi sie o malzenstwie, rodzinie jacy to oni sa wazni. a my samotni to co??nie istniejemy?istniejemy, tylko nie warto sobie nami zaprzatac glowy. bo wazniejsza grupa od jednostki.
 Asia: 07.05.2011, 09:00
 Więc nie jestem sama i jakimś dziwadłem? Tak czułam... Też jestem samotna (36 lat) i nie jest to mój wybór. Po raz pierwszy czytam, że coś takiego jest możliwe. Ciągle słyszałam, że nie ma samotności bez naszego wyboru, a przecież ja to doświadczam i przecież mi się nie zdaje...Nie wiem dlaczego jestem sama... staram się z tym pogodzić i co dla mnie istotne nie być zgorzkniałą. To jest moja pustynia spotkania z Bogiem.
 erizo: 13.04.2011, 22:39
 Mysle, ze 25 lat to bardzo mlody wiek. Jak bedziesz miec 36 lat i bedziesz nadal sama (czego Ci nie zycze), to moze zrozumiesz o czym pisze autorka. Ja tez nie spotykalam sie z przykrymi uwagami od ksiezy zanim nie przekroczylam 30tki. Potem zdarzaly sie juz praktycznie przy kazdej wizycie z okazji koledy
[1] [2] [3] [4] (5) [6] [7] [8] [9] [10]


Autor

Treść

Nowości

Modlitwa do św. Edyty SteinModlitwa do św. Edyty Stein

Czym jest nawrócenie? Jak jest możliwe?Czym jest nawrócenie? Jak jest możliwe?

Czarna Madonna o jasnej twarzyCzarna Madonna o jasnej twarzy

Święta Monika w 'Wyznaniach' synaŚwięta Monika w "Wyznaniach" syna

Akt Oddania Narodu Polskiego Niepokalanemu Sercu MaryiAkt Oddania Narodu Polskiego Niepokalanemu Sercu Maryi

Najbardziej popularne

Godzina ŁaskiGodzina Łaski

Modlitwy do św. RityModlitwy do św. Rity

Litania do św. JózefaLitania do św. Józefa

Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się JezusowiJezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi

Modlitwa o CudModlitwa o Cud

Poprzednia[ Powrót ]Następna
 
[ Strona główna ]

Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty |

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt

© 2001-2022 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej