Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki
św. Mikołaj

(zm. ok. 348)


     Urodził się w Bari w południowych Włoszech. Żył prawdopodobnie w IV wieku chrześcijaństwa. Posiadamy mało historycznych informacji o jego życiu i działalności. Tradycja chrześcijańska przekazała natomiast o nim wiele legend i opowiadań.

     Był dzieckiem zamożnych rodziców, uproszonym przez nich w modlitwie u Boga. Od młodości odznaczał się. pobożnością i wrażliwością na niedolę i trudności ludzi, zwłaszcza ludzi biednych i opuszczonych. Po śmierci rodziców majątek rozdał potrzebującym.

     Ustanowiony biskupem sprawował posługę pasterską w Mirze w Azji Mniejszej. Jako biskup uczestniczył w soborze nicejskim (325 r.), na którym potępiono Ariusza i jego herezję. Zmarł 6 grudnia 345-352 r. Pochowano go w Mirze. Tu też dość wcześnie rozpowszechnił się kult Świętego. W VI wieku św. Mikołaja czczono w Konstantynopolu oraz Mirze i stąd kult rozpowszechnił się po ówczesnym świecie chrześcijańskim na Wschodzie i Zachodzie. Na terenie europejskim szczególnie rozpowszechnił się po sprowadzeniu do Bari relikwii św. Mikołaja w 1087 r.

     W 1098 r. przy grobie św. Mikołaja odbył się synod podejmujący próbę połączenia Kościoła prawosławnego z rzymskim. Kult św. Mikołaja przeniesiony na Ruś głęboko wszedł w obyczaje ludowe, język i sztukę narodu ruskiego. Świętego zaś obrano patronem kraju.

     W Kościele katolickim św. Mikołaja ogłoszono patronem żeglarzy, piekarzy, kupców oraz więźniów.

     Wierzenia ludowe uznawały św. Mikołaja za patrona i szczególnego opiekuna zwierząt i ptaków. Przez długie lata czczono Go jako patrona bydła domowego, chroniącego go przed pojawiającymi się zarazami. Lud Białorusi, Ukrainy a także Polski nosił przekonanie o posiadaniu przez Świętego władzy poskramiania wilków oraz pełnienia opieki nad pasterzami i ich trzodami. Na terenie Małopolski przechowało się w ludowej tradycji wiele opowiadań o św. Mikołaju - opiekunie pasterzy.

     Zwyczaj obdarowywania upominkami w dzień św. Mikołaja spotykamy od XIII wieku. Wprowadzono go najpierw w szkołach w formie stypendiów i zapomóg dla biednych uczniów. Z biegiem czasu przeniesiono go w wielu krajach na wszystkie dzieci w szkołach. Stąd przeszedł on do rodzin i rozpowszechnił się nie tylko w Europie, i to w szerszym zakresie obdarowywania nie tylko dzieci ale również dorosłych.

     Kult św. Mikołaja był znany w Polsce od wczesnego chrześcijaństwa. Świadczą o tym wzniesione kościoły pod Jego wezwaniem. W średniowieczu kult św. Mikołaja szerzył się w Cieszynie, Żarnowie, Końskich i Wysocicach. Wzniesiono tam kościoły pod wezwaniem Świętego, które zaliczane są do grupy najstarszych świątyń na naszych ziemiach. W Polsce istniały dwa sanktuaria, w których św. Mikołaj odbierał szczególną cześć: na Śląsku Cieszyńskim i na Pomorzu (Pierściec i Żarnowiec).

     W ikonografii św. Mikołaja z Miry przedstawiano na ikonach najczęściej z Jezusem Chrystusem i Matką Bożą. Matka Boża podaje Świętemu księgę Ewangelii i omorforion (długi i szeroki pas ozdobiony krzyżem, element liturgicznego stroju biskupa Kościoła bizantyjskiego). Życiorys św. Mikołaja z IX lub X wieku wyjaśnia tę symbolikę. Mówi, że podczas sakry biskupiej Chrystus wraz ze swoją Matką ukazując się, wręczyli konsekrowanemu insygnia podejmowanego urzędu w Kościele. W ikonografii chrześcijaństwa zachodniego najczęściej św. Mikołaj przedstawiany jest jako biskup rozdzielający dzieciom dary.


ks. Tadeusz Matras



   

Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny
Św. Ludwik Maria Grignion de Montfort
Lektura traktatu jest cennym duchowym doświadczeniem. Im częściej po niego sięgamy, tym bardziej przemienia on nasze serca. Osnowę dzieła stanowi dewiza św. Ludwika Marii de Montfort: "Wszystko dla Jezusa przez Maryję"... » zobacz więcej


[ Powrót ]
 
[ Strona główna ]


Humor | O stronie... | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2018 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej