Miłość na odległość? - Miłość

Niebezpieczeństwo takich związków polega na tym, że na odległość kocha się przeważnie nie realną osobę a własne wyobrażenia o niej. Tak, bo widząc się raz na kilka tygodni lub miesięcy jesteśmy oczarowani sobą, stęsknieni, szczęśliwi, że wreszcie się widzimy. Staramy się więc najpierw jak najlepiej do tego spotkania przygotować. Dziewczyny robią sobie fryzurę, piękny makijaż, chłopcy przychodzą pachnący, w wyprasowanych koszulach i nawet sprzątają na błysk w pokoju. Potem chcemy sobie jak najwięcej opowiedzieć, jak najwięcej pokazać, jak najbardziej okazać tej drugiej osobie jak jest dla nas ważna. A ponieważ jest tak ważna no to naturalnie traktujemy ją jak gościa honorowego, który nic nie musi robić, no bo wszystko zostało przygotowane wcześniej. Nie ma więc z reguły wspólnego przygotowania posiłku, nie ma zmywania, nie zapędzamy też chłopaka do przykręcania obluzowanej śruby w szafce. Są za to spacery, rozmowy, filmy. Co najwyżej razem wyprowadzicie psa. Jest uroczyście, jest wspaniały nastrój i radość. Po prostu jest święto. I pięknie, bo randki, zwłaszcza te pierwsze mają w sobie coś odświętnego. Nikt przecież nie zaczyna znajomości od wspólnego sprzątania, ale po jakimś czasie, kiedy poznajemy się coraz lepiej, kiedy przebywamy ze sobą coraz więcej zaczynamy bywać ze sobą nie tylko na kawie czy w kinie, ale też na zakupach. Gdy chłopak przychodzi do nas to nie tylko rozmawiamy przy herbacie słuchając ulubionej muzyki ale pomaga nam przestawić coś ciężkiego. A chłopak bez oporów prosi dziewczynę by mu przyszyła wypruty suwak. Zaczynamy wspólnie przygotowywać coś do jedzenia. I to jest najzupełniej normalne, bo przecież życie codzienne z takich rzeczy się składa. I w takich rzeczach możemy zobaczyć jak ktoś naprawdę się zachowuje, jakie ma zwyczaje, co jest dla niego ważne. Ale w związkach na odległość właśnie tej codzienności brakuje.

I jeszcze jeden ważny element. Gdy spotykamy się okazjonalnie jesteśmy wypoczęci, zadbani, mamy czas tylko dla siebie. I znów: nie widzimy się w zmęczeniu, pośpiechu, zdenerwowaniu, kiedy mamy kiepski humor, problem albo mamy wszystkiego dość, rozmawiać nam się nie chce i najchętniej poszlibyśmy spać. Dlatego potem jest tyle rozczarowań, tyle rozstań niby dobrze zapowiadających się relacji. Albo nawet szoku przeżytego po ślubie, bo przecież miało być inaczej. Bo nagle ci ludzie, dla których randki były zawsze świętem zaczynają widzieć siebie wracających z pracy i zamiast kwiatów przynoszących do domu żal na szefa i siatki z zakupami. Bo nagle ta zawsze pięknie wyglądająca dziewczyna wiąże włosy na gumkę i na dodatek przypala zupę. Bo ten zadbany chłopak nie zawsze się goli i na dodatek przez tydzień chodzi w tym samym swetrze, choć wcześniej miał wyprasowaną koszulę. A teraz wcale tej koszuli mu się nie chce uprasować. No właśnie, a może na randkę to wcale nie on ją prasował tylko np. mama?

Zdziwienie i rozczarowanie rośnie. Na domiar złego w domu prócz zapachu nastrojowych świec częściej czuć zapach gotowanej kapusty a biurko w pokoju, które przez randką było zawsze wysprzątane teraz zarasta papierami i innymi rupieciami. W dodatku on zbyt długo przesiaduje przy komputerze a ona nie może się doprosić by wyniósł śmieci czy pokroił warzywa na sałatkę. Rozmowy też nie są już tak ekscytujące i głębokie, często brakuje na nie czasu. Wychodzi na jaw, że on wcale nie lubi i pomidorówki i ruskich pierogów, choć wcześniej wszystko mu smakowało. Okazuje się, że ona nie przepada za muzyką, której on słucha, choć wcześniej pożyczała płyty jego zespołu. Oj?Co tu się stało? Ano?nic. To po prostu codzienność. Oczywiście to wcale nie jest tak, że jak jesteśmy ze sobą dłużej to już nie musimy się o siebie starać, nie musimy o siebie dbać i możemy wreszcie pokazać swoje prawdziwe "ja" - bez żadnych zahamowań. Nie, nie, o siebie to i w małżeństwie trzeba dbać i w domu trzeba sprzątać zawsze i tak naprawdę należy wzajemnie sobie pomagać i dążyć do tego, byśmy zawsze byli dla siebie atrakcyjni i na sobie nam zależało. Trzeba się o sobie nawzajem ciągle na nowo starać. Ale zmierzamy do tego, że związek nie składa się tylko z samych pięknych chwil. Więcej jest w nim tego czym naprawdę żyjemy na co dzień. I dlatego właśnie od tej strony, od tych naszych zwykłych stron i zajęć trzeba się poznać.

Ale to nie wszystko, bo to o czym napisaliśmy choć ważne nie jest czynnikiem decydującym o byciu z daną osobą. Najważniejsze jest przecież poznanie poglądów drugiej osoby, jej wartości. I znów: nie tylko poprzez rozmowę, ale poprzez konkretne czyny. Jeśli deklarujemy się jako wierzący to chodźmy razem w niedzielę do kościoła, razem przyjmujmy Komunię św., módlmy się wspólnie. Jeśli mówimy o czystości przedmałżeńskiej to też dajmy tego świadectwo naszym zachowaniem. Jeśli opowiadamy jak ważna jest dla nas rodzina to zobaczmy jak chłopak czy dziewczyna odnosi się do swojej matki, ojca, rodzeństwa, jak im pomaga. Jeśli ktoś twierdzi, że interesuje się sztuką to pójdźmy razem na wystawę, do teatru - zobaczmy ja to wygląda w praktyce, żeby się nie okazało, że to było tylko takie gadanie żeby zrobić dobre wrażenie, a tak naprawdę malarstwa nie znoszę a w teatrze ziewam, bo mnie to nudzi, zaś najbardziej lubię filmy akcji. I uwaga: my wcale nie mówimy, że to źle, ze ktoś słucha muzyki pop czy lubi komedie - chcemy tylko podkreślić, że rzeczywiście trzeba poznać kogoś od tej strony, żeby potem nie było rozczarowań czy nawet posądzenia o kłamstwo czy "granie". Bo nie można "grać" przed ukochaną osobą kogoś kim się nie jest. To zwykłe oszustwo a poza tym prędzej czy później wyjdzie na jaw i uderzy w nas. Dlatego bądźmy szczerzy i pokazujmy swoje prawdziwe "ja". Nie musisz znać się na literaturze współczesnej, nie musisz lubić owoców morza. Tylko szczerze o tym powiedz i daj się poznać naprawdę. Naprawdę - czyli w działaniu, w "realu".

No to wracamy do tej odległości. Jak widzimy poznać się na odległość nie da. Później, gdy ludzie już się dobrze znają to oczywiście będzie im siebie bardzo brakowało ale łatwiej zniosą czasową rozłąkę, zwłaszcza jeśli w perspektywie będzie inna wizja np. będziecie mogli studiować lub pracować w jednym mieście albo przynajmniej w takiej odległości by możliwe było spotykanie się np. w weekend. Chodzi też o potrzeby emocjonalne. Czasem po prostu potrzebujemy zobaczyć się kiedy mamy problem, kiedy ktoś nam zrobił przykrość lub wręcz odwrotnie - odniesiemy jakiś sukces, coś nas mile zaskoczy i chcemy podzielić się radością. No i zwyczajnie: im związek bardziej się rozwija tym bardziej siebie nawzajem potrzebujemy, tym bardziej pragniemy wyrazić swoją miłość. Nie mówiąc już o tym, że kiedy para jest już narzeczeństwem to nawet w kontekście przygotowań do ślubu konieczne jest by widzieli się jak najczęściej. Nie da się przecież wszystkiego pozałatwiać przez telefon a i nauki przedślubne musicie odbyć wspólnie.

Dlatego mi Drodzy nie odradzając nikomu "miłości na odległość" zachęcamy do jak najczęstszego spotykania się, tak byście i mieli poczucie, że jesteście z kimś faktycznie. Bo sama odległość to nie powód by miłość umarła. Jeśli uczucie jest prawdziwe, jeśli Wam na sobie zależy to macie tylko większe pole do popisu. Odczuwacie swój brak, tęsknicie - to Wam bardziej uświadamia jak jesteście dla siebie ważni. Trudniej Wam bo np. kiedy potrzebujecie nagłej obecności drugiego to nie zawsze jest to możliwe. Ale to dla Was czas na umocnienie miłości, taka mała próba. Czasem ludzie są od siebie oddaleni tysiące kilometrów ale to nie jest przeszkodą i decydują się na ślub. To zatem jest możliwe.

A na koniec ciekawostka. Czasem dostajemy listy od zakochanych, którzy pytają o sens miłości na odległość, a tymczasem okazuje się, że dzieli ich... 15-30 kilometrów. No, taka odległość to nie odległość. W Warszawie czasem o obrębie miasta są większe odległości. Myślę, że w takiej sytuacji rower rozwiązałby sprawę, no w zimie autobus. Jeśli jeszcze chodzicie do szkoły - nie musicie się przecież spotykać codziennie, od tego są weekendy, w tygodniu i tak będziecie mieli sporo obowiązków. Dlatego jeśli ktoś deklaruje uczucia a pyta o taką odległość to zawsze mamy wątpliwości czy naprawdę chce by z tą osobą. Bo jeśli kocha się naprawdę jest się w stanie zakasać rękawy, sprężyć się w tygodniu, żeby mieć wolny weekend i spotkać się. To byłoby zbyt okrutne, żeby z powodu marnych 30 (lub nawet więcej) kilometrów rozstać się z kimś kogo się kocha. Ten czas to próba dla Was. Jeśli wyjdziecie z niej zwycięsko, jeśli tak ułożycie swoje zajęcia, żeby znaleźć czas dla siebie to macie dużą szanse na szczęśliwy związek. Ale trzeba tego chcieć i starać się pokonać przeszkody.

Kasia i Tomek Redakcja portalu Wasze komentarze: nie wiem kim jestem...: 05.11.2015, 17:59 Myślę że jest wspaniale kiedy dwie osoby są blisko... Powiem tak... Nie znamy się prawie w ogóle... Nie za często udaje się nam spotkać... czasem mija tydzień, czasem dwa miesiące... A ja ciągle wierzę... I każdy najmniejszy gest zapisuję w pamięci... Może kocham tego wyimaginowanego chłopaka, który jest całkiem inny... A moze kocham tego... Tego który czasem potrafi być najsłodszym, czasem najbeszczelniejszym, a czasem potrafi cię tak złamać ze masz dość życia... Ale wiem że stanowi dla mnie coś ważnego... Coś czego nie mogę ot tak wyrzucić... ?: 18.06.2015, 23:29 Miłość na odległość ma tylko sens, jeśli wierzysz że kiedyś przybiegnie do Ciebie...i będziecie mogli być razem już bez rozłąki -jednością już na zawsze! mozna kochac: 13.06.2015, 07:44 na odleglosc,wtedy milosc jest piekniejsza Beata: 20.05.2015, 19:22 witam was :) jestem w związku na odległość i też mam pytanie :P mam 22 lata ;) od 3 miesięcy jesteśmy razem ale znamy sie juz 6 lat ;) wcześniej jako znajomi teraz coś zaiskrzyło i próbujemy,ale ... dzieli nas teraz od ponad miesiąca 2200 km :( i mam pytanie do was bo nie chce go zmusić do powrotu mówić 'masz wrócic nie pracuj tak daleko bo mi ciężko' co zrobić żeby on nie czuł przymusu z mojej strony że wywieram presje na jego powrót ? codzienne rozmowy przez tel no nie mówię jak obiecał słowa dotrzymuje, ale czasami wiecie jak to jest chciałoby sie chociaż przytulić :( może coś doradzicie ? z góry dziękuje i pozdrawiam Kruk: 15.04.2015, 10:58 Miłość na odległość ma sens tylko wtedy jeśli odległość nie przekracza długości Ola: 06.04.2015, 10:59 Hej witam was bardzo serdecznie szczególnie chłopaków ....... Mam na imię Ola ... Mam 15 prawie 16 lat........ Kocham tańczyć i śpiewać kocham to po prostu lubię słuchać wielu piosenek .... wszysty mi mówią że jestem piękna ale cóż miałam chłopaka ale nie na odległość dlatego chciałam spróbować na odległość dlatego że mój były ciągle był zazdrosny miała 3 chłopaków jak żyję.. co prawda mielismy wspólne zainteresowania ale cóż to z jego winy już nie jesesmy razem mieszkam w Niemczech ale urodziłam się w Polsce kocham moje Państwo za to ze są fajne sklepy miejsca no i ze poprostu tam mieszkam mam też dom w Polsce teraz jestem w polsce chłopaki dziewczyny ale bardziej chłopaki piszcie do mnie plis mozecie się o mnie dowiedzieć mnóstwo fajnych żeczy czekam ale nie wiecznie Olusia 34566890: 05.04.2015, 12:07 Mam na imię Ola mam 16 lat . Kocham tańczyć i śpiewać ... moje ulubione piosenki mam ich mnóstwo lubię pitbula i prawie wszystkich artystów .... Dlaczego weszłam na ten portal. No właśnie .... Miałam chłopka z którym spotykałam się codziennie ale cóż nie był mnie wart... Dlatego myślę że można spróbować miłości na odległość....... Dlaczego....... Mój były wiecie jak kazda dziewczyna lubię chodzić w zasadzie kocham chodzić na zakupy a on cały czas był zazdrosny i niezadowolony dlatego mysle że moge spróbowac na odległosc zależy mi na udanym zwiazku martin: 23.03.2015, 11:29 Ja mam inny problem , byłem 5 lat w Angli. Poznałem swoją drugą połowkę urodziło się nam dziecko . A ona chciała zjechac do Polski .Więc zjechalismy tylko ze ja od niej mieszkam 350 km i często się nie widzimy . Bo pracuje w innym mieście ,a ona mieszka z rodzicami . I tu zaczynaja się problemy bo jej rodzice a przedewszystkim mama to chciała by ksiecia z bajki dla swojej corki . a Ja nie jestem tym księciem . Jak przyjade do niej to jestem pare godz bo jej mamie nie pasuje zebym został . Już mnie to wszystko męćzy bo syna wogóle nie widzę . Tam w Angli bylismy przez 3lata ze sobą dzień w dzień . Ja miałem pracę i żyło nam się dobrze . Byliśmy szczęsliwą rodziną a teraz co mi zostało żal i tęsknota za nią i synem . Jak ktoś nie bym w takiej sytuacji to wogóle nie powinien się odzywać , bo to nic fajnego . Masz swoją rodzinę a zarazem jej nie masz . szmuutek: 17.03.2015, 15:37 Mam 14 lat a mój chlopak 20 on mieszka w niemczech a ja w polsce gadamy tylko przez internet a widzimy sie przez zdjęcia ja naprawdę bardzo go kocham on mnie też ale ja nie jestem dokonca pewna czy on ma kogos oprucz mnie ostatnio wyslal mi dziwne zdjecie i sie o to poklucilismy potem nie rozmawialismy ze soba tydzien a jak napisalam do niego to pogodzilismy sie i przeprosilismy a teraz juz sie nie dogadujemy tak jak kiedys i niewiem co mam robic pomózcie Patrycja : 16.03.2015, 23:14 Mam 16 lat z moim chlopakiem dzieli mnie 1700 km ja w Szkocji on w Polsce poznalismy sie przez internet nie widzielismy sie nigdy oprocz skejpa jestesmy juz ze soba okolo 4 miesiace kochamy sie ale mamy problem poniewaz ja nie moge w tym roku przyjechac tylko z nastepnym on boi sie ze nie wytrzyma tego mamy taki lekki kryzys. Nie wiem czy to przetrwamy wydaje mi sie tak ale ciagle sie boje takie zwiazki sa najtrudniejsze moze jestesmy jeszcze za mlodzi autorka17: 28.02.2015, 19:25 Poznalam mojego chlopaka 2 lata temu dzieli nas 100km bylismu ze soba 2mies niestety on ze mna zerwal ze winna jest odleglosc i sie zadko widujemy. Po pol roku napisal do mnie ze zaluje teskni nie bylam w stanie mu wybaczyc zranil mnie bardzo. Minelo nastepne pol roku az ja sie do niego odezwalam myslalam o nim codziennie bardzo tesknilam. O dziwo on tez i tak wrocilismy do siebie mija juz 8mies klocimy sie czesto. Nie jest latwo bo widywalismy sie 2razy w tyg o teraz 1na mies bo ma sesje i prace. Wiec raz zdazylo mu sie zwatpic w nas lecz jednak sie nie poddal nie chce sie rozstawac. Jest naprawde ciezko bo te codzirnnie tesnienie za nim pragnienie z nim byc ale gdy sie juz spotykamy to naprawde jest magicznie dla takich chwil warto byc w zwiazku na odleglosc :) Tuśka: 16.02.2015, 01:37 Jestem ze swoim chlopakiem prawie 4 lata. Od ponad roku mieszkamy bardzo daleko od siebie 800km. Widujemy sie na swieta no i wakacje nie wiadomo czy w tym roku sie bedziemy widziec ale mam taka nadzieje. Jest ciezko nie ma go wtedy kiedy potrzebuje, w dni kiedy powinien byc np moje urodziny, walentynki etc. Kontaktu tez za bardzo nie mamy on pracuje caly tydzien i studiuje dziennie - od rana do 23 jest poza domem, ja studiuje dziennie i pracuje w weekendy. Czekajac na niego przed laptopem az wroci do domu jest meczace. Duzo razy zdazylo sie ze zasnelam albo on zasnal. Zaś jak jest w Polsce jest rozrywany kazdy chce sie z nim widziec. Mamy malo czasu dla siebie..;( Ale bardzo mocno sie kochamy i mimo tego ze sie klocimy dosc czesto to wiemy, ze musimy to przetrwac bo nie mozemy bez siebie zyc.. :) :): 13.02.2015, 12:18 Witam, jestem z katowic Mój chłopak tak że. Jesteśmy ze sobą 7 miesięcy a od 5 mieszkam w Niemczech, dzieli nas 1000 km. widzieliśmy się tylko raz przez dwa tygodnie, bardzo ciężko mi z tym i wydaje mi się że jemu też, nie potrafie choć na chwile przestać o nim myśleć, planuje spotkać się z nim za nie całe dwa miesiące ale nie wiem czy do tego dojdzie ponieważ mamy pare spraw które nam to utrudniają, jeśli nie za dwa miesiące to dopiero za 4 lub 5 nie wiem jak to wytrzymać nie widzimy sie tydzień a ja wysiadam psychicznie :'( ale wiem jedno ja cholernie tęsknię za nim a on tęskni za mną, oddam wszystko by w najbliższym czasie się z nim spotkać, chce przestać tak tęsknić ale nie do końca bo Kocham go i to uczucie musi być, wiem tak że przez te najbliższe miesiące które musimy przeżyć na odległość będe go bez granicznie kochać i nic tego nie zmieni, nawet te 1000 kilometrów. Nie umiem się doczekać kiedy go w końcu zobacze to bedzie wspaniałe i warto nato czekać. Miłość na odległość masakrycznie boli ale jak zależy i się kocha to nie przeszkodzi nic. Doczekam sie tego a pewnego razu już go nie zostawie tak daleko. Patryk : 04.02.2015, 02:42 jestem od dziewczyny 1000 kilometrów kłócimy się codziennie ale dajemy rade jesteśmy ze sobą rok i jest bardzo ciężko ale dajemy rade są marzenia do spełnienia ! zakochanaistęskniona: 10.01.2015, 08:47 To ja mieszkam od swojego chłopaka około 350km. Jesteśmy razem już prawie 14 miesięcy. Jest ciężko bo widujemy się jak dobrze idzie co 3-6 miesięcy.. Ale musimy dać radę. Kochamy się , jestesmy młodzi i na studia za 2 lata planuje iść do takiego miasta aby byc jak najbliżej jego, bo to już bedzie moja decyzja a nie rodziców. kati55: 26.12.2014, 13:30 wg mnie autor tekstu to ksiadz albo zakonnica którzy nie mjaa pojęcie o realiach zyciowych i tym co to jest naprawde rozstanie. głupei gadanie ze odelglosc to cos dobrego. Bzdura! kiedy jest sie daleko od siebei brakuje wszystkiego co związane z nim...dostaje się wariacji teskni płącze i nic nie wychodzi. jak można móić ze 30 km to mało. w miłosci nawet 1km to dużo. wiec nie psizczie ze jest ok. jak się kogos szczerze ocha to kazdy dzien oddzielne jest katorgą! a to czy bedzie sie razme zalezy tylko i wyłącznie od teg ile ta rozłąka bedzie trwac. żaden facet nie wytrzyma fizycznei bez seksu rok czy dwa. zdradzac bedzie kazdy bo taka jest natura człoieka ma potrzeby! wiec wg mnei zwiazek na odleglsoc to fikcja....... Marlena: 19.12.2014, 11:32 Witam wszystkich serdecznie mam chlopaka od ponad 3 miesiecy a dziela nas ponad 100 km widzimy sie rzadko ale przez telefon rozmawiamy codziennie czasen nawet godzinami,pierwszego miesiaca widzielismy sie co tydzien a teraz ze drogo a ja nie pracuje to raz w mieswiacu ale jest dobrze i bardzo go pokochalam i uwazamze mam sens odleglosc gdy sie kocha to sie wszystko zniesie nawet odleglosc,bardzo go kocham i jestem uczciwa i lojalna wobec niego okaże się...kiedyś : 02.11.2014, 02:00 Mieszkam w Polsce, a mój chłopak w Stanach. Traktuje go jak przyjaciela, nie widziałam go ponad rok i nie wiem czy zobaczę przez następne 12 miesięcy. Ale najlepsze jest w tym to, że ufamy sobie na tyle że wiemy jakimi jesteśmy ludźmi, że nie zdradzamy. Mamy umowę ; nie umawiamy się z płcią przeciwną itp. Z niektórymi sprawami czekamy na spotkanie np.ustalamy jaki film oglądaniemy oraz jak spędzimy czas tylko we dwoje. Różnica wiekowa nie jest duża zaledwie 2 lata. Tęsknota jest duża, może też dlatego że znamy się od dzieciństwa i chyba naprawdę pokochaliśmy się, chociaż wcześniej relacje między nami były średnie. To nie jest miłość, to jest przyjaźń. Zaufanie jest ważniejsze bo na tym można budować prawdziwy związek. Czy nam się uda? Nie wiem, okaże się. Wiem jedno nigdy nie powiem że żałuję, ponieważ to z tym chłopakiem spędziłam jedne z najlepszych miesięcy. Znajomi na początku mówili że nic z tego nie będzie, teraz mówią że nie dali by tak rady. Wszystko jest możliwe, nie warto słuchać rad innych. Ponieważ jak bym słuchała to dawno nie miała bym tak cudownego chłopaka. Ps. Jeżeli ten związek przetrwa, pokaże ten komentarz mojemu jedynemu w jego urodziny ;) Joanna: 03.07.2014, 19:53 Mam 42l.meżatka(separacja)3 dzieci.poznałam chlopaka 2lata młosszy.mieszka duzo kilometrow odmnie a piszemy ze soba juz prawie 3 lata.o wszystkim se mowimy.on wyjezdza do pracy niechce go stracic. Bardzo go kocham.co mam zrobic.pomozcie.Ta odległość Joanna: 03.07.2014, 19:48 Mam 42l.meżatka(separacja)3 dzieci.poznałam chlopaka 2lata młosszy.mieszka duzo kilometrow odmnie a piszemy ze soba juz prawie 3 lata.o wszystkim se mowimy.on wyjezdza do pracy niechce go stracic. Bardzo go kocham.co mam zrobic.pomozcie.Ta odległość 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Autor: Treść: Nowości Nowenna do św. Faustyny - dzień 1 Nowenna przed świętem św. Archaniołów Michała, Gabriela i Rafała - dzień 7 Modlitwa do św. Kosmy i Damiana Litania do św. Kosmy i Damiana Litania do Matki Boskiej Leśniańskiej Modlitwa do Matki Bożej Leśniańskiej Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 [ Powrót ]