Miłość na odległość? - Miłość

Niebezpieczeństwo takich związków polega na tym, że na odległość kocha się przeważnie nie realną osobę a własne wyobrażenia o niej. Tak, bo widząc się raz na kilka tygodni lub miesięcy jesteśmy oczarowani sobą, stęsknieni, szczęśliwi, że wreszcie się widzimy. Staramy się więc najpierw jak najlepiej do tego spotkania przygotować. Dziewczyny robią sobie fryzurę, piękny makijaż, chłopcy przychodzą pachnący, w wyprasowanych koszulach i nawet sprzątają na błysk w pokoju. Potem chcemy sobie jak najwięcej opowiedzieć, jak najwięcej pokazać, jak najbardziej okazać tej drugiej osobie jak jest dla nas ważna. A ponieważ jest tak ważna no to naturalnie traktujemy ją jak gościa honorowego, który nic nie musi robić, no bo wszystko zostało przygotowane wcześniej. Nie ma więc z reguły wspólnego przygotowania posiłku, nie ma zmywania, nie zapędzamy też chłopaka do przykręcania obluzowanej śruby w szafce. Są za to spacery, rozmowy, filmy. Co najwyżej razem wyprowadzicie psa. Jest uroczyście, jest wspaniały nastrój i radość. Po prostu jest święto. I pięknie, bo randki, zwłaszcza te pierwsze mają w sobie coś odświętnego. Nikt przecież nie zaczyna znajomości od wspólnego sprzątania, ale po jakimś czasie, kiedy poznajemy się coraz lepiej, kiedy przebywamy ze sobą coraz więcej zaczynamy bywać ze sobą nie tylko na kawie czy w kinie, ale też na zakupach. Gdy chłopak przychodzi do nas to nie tylko rozmawiamy przy herbacie słuchając ulubionej muzyki ale pomaga nam przestawić coś ciężkiego. A chłopak bez oporów prosi dziewczynę by mu przyszyła wypruty suwak. Zaczynamy wspólnie przygotowywać coś do jedzenia. I to jest najzupełniej normalne, bo przecież życie codzienne z takich rzeczy się składa. I w takich rzeczach możemy zobaczyć jak ktoś naprawdę się zachowuje, jakie ma zwyczaje, co jest dla niego ważne. Ale w związkach na odległość właśnie tej codzienności brakuje.

I jeszcze jeden ważny element. Gdy spotykamy się okazjonalnie jesteśmy wypoczęci, zadbani, mamy czas tylko dla siebie. I znów: nie widzimy się w zmęczeniu, pośpiechu, zdenerwowaniu, kiedy mamy kiepski humor, problem albo mamy wszystkiego dość, rozmawiać nam się nie chce i najchętniej poszlibyśmy spać. Dlatego potem jest tyle rozczarowań, tyle rozstań niby dobrze zapowiadających się relacji. Albo nawet szoku przeżytego po ślubie, bo przecież miało być inaczej. Bo nagle ci ludzie, dla których randki były zawsze świętem zaczynają widzieć siebie wracających z pracy i zamiast kwiatów przynoszących do domu żal na szefa i siatki z zakupami. Bo nagle ta zawsze pięknie wyglądająca dziewczyna wiąże włosy na gumkę i na dodatek przypala zupę. Bo ten zadbany chłopak nie zawsze się goli i na dodatek przez tydzień chodzi w tym samym swetrze, choć wcześniej miał wyprasowaną koszulę. A teraz wcale tej koszuli mu się nie chce uprasować. No właśnie, a może na randkę to wcale nie on ją prasował tylko np. mama?

Zdziwienie i rozczarowanie rośnie. Na domiar złego w domu prócz zapachu nastrojowych świec częściej czuć zapach gotowanej kapusty a biurko w pokoju, które przez randką było zawsze wysprzątane teraz zarasta papierami i innymi rupieciami. W dodatku on zbyt długo przesiaduje przy komputerze a ona nie może się doprosić by wyniósł śmieci czy pokroił warzywa na sałatkę. Rozmowy też nie są już tak ekscytujące i głębokie, często brakuje na nie czasu. Wychodzi na jaw, że on wcale nie lubi i pomidorówki i ruskich pierogów, choć wcześniej wszystko mu smakowało. Okazuje się, że ona nie przepada za muzyką, której on słucha, choć wcześniej pożyczała płyty jego zespołu. Oj?Co tu się stało? Ano?nic. To po prostu codzienność. Oczywiście to wcale nie jest tak, że jak jesteśmy ze sobą dłużej to już nie musimy się o siebie starać, nie musimy o siebie dbać i możemy wreszcie pokazać swoje prawdziwe "ja" - bez żadnych zahamowań. Nie, nie, o siebie to i w małżeństwie trzeba dbać i w domu trzeba sprzątać zawsze i tak naprawdę należy wzajemnie sobie pomagać i dążyć do tego, byśmy zawsze byli dla siebie atrakcyjni i na sobie nam zależało. Trzeba się o sobie nawzajem ciągle na nowo starać. Ale zmierzamy do tego, że związek nie składa się tylko z samych pięknych chwil. Więcej jest w nim tego czym naprawdę żyjemy na co dzień. I dlatego właśnie od tej strony, od tych naszych zwykłych stron i zajęć trzeba się poznać.

Ale to nie wszystko, bo to o czym napisaliśmy choć ważne nie jest czynnikiem decydującym o byciu z daną osobą. Najważniejsze jest przecież poznanie poglądów drugiej osoby, jej wartości. I znów: nie tylko poprzez rozmowę, ale poprzez konkretne czyny. Jeśli deklarujemy się jako wierzący to chodźmy razem w niedzielę do kościoła, razem przyjmujmy Komunię św., módlmy się wspólnie. Jeśli mówimy o czystości przedmałżeńskiej to też dajmy tego świadectwo naszym zachowaniem. Jeśli opowiadamy jak ważna jest dla nas rodzina to zobaczmy jak chłopak czy dziewczyna odnosi się do swojej matki, ojca, rodzeństwa, jak im pomaga. Jeśli ktoś twierdzi, że interesuje się sztuką to pójdźmy razem na wystawę, do teatru - zobaczmy ja to wygląda w praktyce, żeby się nie okazało, że to było tylko takie gadanie żeby zrobić dobre wrażenie, a tak naprawdę malarstwa nie znoszę a w teatrze ziewam, bo mnie to nudzi, zaś najbardziej lubię filmy akcji. I uwaga: my wcale nie mówimy, że to źle, ze ktoś słucha muzyki pop czy lubi komedie - chcemy tylko podkreślić, że rzeczywiście trzeba poznać kogoś od tej strony, żeby potem nie było rozczarowań czy nawet posądzenia o kłamstwo czy "granie". Bo nie można "grać" przed ukochaną osobą kogoś kim się nie jest. To zwykłe oszustwo a poza tym prędzej czy później wyjdzie na jaw i uderzy w nas. Dlatego bądźmy szczerzy i pokazujmy swoje prawdziwe "ja". Nie musisz znać się na literaturze współczesnej, nie musisz lubić owoców morza. Tylko szczerze o tym powiedz i daj się poznać naprawdę. Naprawdę - czyli w działaniu, w "realu".

No to wracamy do tej odległości. Jak widzimy poznać się na odległość nie da. Później, gdy ludzie już się dobrze znają to oczywiście będzie im siebie bardzo brakowało ale łatwiej zniosą czasową rozłąkę, zwłaszcza jeśli w perspektywie będzie inna wizja np. będziecie mogli studiować lub pracować w jednym mieście albo przynajmniej w takiej odległości by możliwe było spotykanie się np. w weekend. Chodzi też o potrzeby emocjonalne. Czasem po prostu potrzebujemy zobaczyć się kiedy mamy problem, kiedy ktoś nam zrobił przykrość lub wręcz odwrotnie - odniesiemy jakiś sukces, coś nas mile zaskoczy i chcemy podzielić się radością. No i zwyczajnie: im związek bardziej się rozwija tym bardziej siebie nawzajem potrzebujemy, tym bardziej pragniemy wyrazić swoją miłość. Nie mówiąc już o tym, że kiedy para jest już narzeczeństwem to nawet w kontekście przygotowań do ślubu konieczne jest by widzieli się jak najczęściej. Nie da się przecież wszystkiego pozałatwiać przez telefon a i nauki przedślubne musicie odbyć wspólnie.

Dlatego mi Drodzy nie odradzając nikomu "miłości na odległość" zachęcamy do jak najczęstszego spotykania się, tak byście i mieli poczucie, że jesteście z kimś faktycznie. Bo sama odległość to nie powód by miłość umarła. Jeśli uczucie jest prawdziwe, jeśli Wam na sobie zależy to macie tylko większe pole do popisu. Odczuwacie swój brak, tęsknicie - to Wam bardziej uświadamia jak jesteście dla siebie ważni. Trudniej Wam bo np. kiedy potrzebujecie nagłej obecności drugiego to nie zawsze jest to możliwe. Ale to dla Was czas na umocnienie miłości, taka mała próba. Czasem ludzie są od siebie oddaleni tysiące kilometrów ale to nie jest przeszkodą i decydują się na ślub. To zatem jest możliwe.

A na koniec ciekawostka. Czasem dostajemy listy od zakochanych, którzy pytają o sens miłości na odległość, a tymczasem okazuje się, że dzieli ich... 15-30 kilometrów. No, taka odległość to nie odległość. W Warszawie czasem o obrębie miasta są większe odległości. Myślę, że w takiej sytuacji rower rozwiązałby sprawę, no w zimie autobus. Jeśli jeszcze chodzicie do szkoły - nie musicie się przecież spotykać codziennie, od tego są weekendy, w tygodniu i tak będziecie mieli sporo obowiązków. Dlatego jeśli ktoś deklaruje uczucia a pyta o taką odległość to zawsze mamy wątpliwości czy naprawdę chce by z tą osobą. Bo jeśli kocha się naprawdę jest się w stanie zakasać rękawy, sprężyć się w tygodniu, żeby mieć wolny weekend i spotkać się. To byłoby zbyt okrutne, żeby z powodu marnych 30 (lub nawet więcej) kilometrów rozstać się z kimś kogo się kocha. Ten czas to próba dla Was. Jeśli wyjdziecie z niej zwycięsko, jeśli tak ułożycie swoje zajęcia, żeby znaleźć czas dla siebie to macie dużą szanse na szczęśliwy związek. Ale trzeba tego chcieć i starać się pokonać przeszkody.

Kasia i Tomek Redakcja portalu Wasze komentarze: MALINKA: 26.10.2013, 21:03 Zazdroszcze tym którzy piszą ze IM sie udało...ja poznałam kogos oddalonego o prawie 300km,widzielismy sie tylko raz bo zawsze jak on miał przyjechac do mnie to zawsze coS sie złego działo....ostatnim razem poddał sie i powiedział zebym szukała sobie kogos na miejscu... A miało byc całkiem inaczej...i mimo tego żę minęło juz dwa miesiace i zycie toczy sie dalej to ja mam wrazenie ze nie spotkam już kogoś tak wyjątkowego jak ON. Mamy nadal kontakt ale to już nie jest takie samo...wiem ze nie moe sie narzucać ale boje sie ze Go trace...nie wiem co robic bo on unika kontaktu ze mna... ulka: 13.10.2013, 20:22 ja już mam troszkę lat nie będę zdradzała swojego wieku nie to ze się wstydzę ale wole nie pisać poznałam kogos ponad 2 lata temu na jednej z gier on mieszka odemnie około 460 km przez ten czas nie spotkałam się z nim nigdy zapraszałam go na wesele w ubiegłym roku ale z powodu pracy nie mogł przyjechać tesknie z anim caly czas rozmawiamy przez telefon skejpa wiemy o sobie wszystko rozmawiałam z jego rodzicami dziecmi sa spko jedyna przeszkoda jaka jest to mieszkanie ale na początek zawsze można cos wynająć kocham go całym sercem nie raz go zdenerwowałam nagadałam obraził si enie raz ale dalej utrzymujemy ta znajomość nie raz płakałam przez pewne kobiety które maja rodziny chciały nas rozdzielić ale to mija jestem z anim w 100 procentach może to dziwne co pisze ale całowiek wswoimm zyciu darzy do szczesliwosci bycia kochanym ja pragne się wzyciu usmiechac czuc się bezpiecznie nie wiem co z tego wyjdzie dalej bo nikt z nas niewie i nie zna zycia ale nie trace nadziei ze będzie wszystko oki pozdr i mam nadzieje ze jeszcze tu cos napisze miłego Lidka: 22.09.2013, 19:48 Ja poznałam mojego ukochanego przez internet ,już wtedy pracowałam za granicą.Spotkaliśmy się gdy byłam na urlopie w Pl.I tak się zaczął nasz związek na odległosc/w pl mamy do siebie 380 km a z Niemiec ja mam doniego jakieś 500.Trwamy tak jakieś 4 lata ,czasem weekend albo każdy urlop jesteśmy razem.Trudne to bardzo mielismy już chwile zwatpienia.czasem myślę co dalej.Jak na razie on mówi że jest ok wczesniej chciał skonczyć że nie da rady.Teraz znów sie widujemy . mm: 25.08.2013, 00:37 Nas dzieli wow.... kilometrów. Po 5 letnim normalnym związku, mój mężczyzna wyjechał do CHIN !!! Widujemy się raz na pół roku. Kochamy się i mam nadzieję że tak pozostanie mimo odległości która nas będzie dzielić jeszcze kilka lat. sabinaaa: 12.08.2013, 12:09 Mój facet wyjeżdżał do Kanady. Najpierw czekałam na niego w Polsce 7 miesięcy, a później po miesiącu normalności jeszcze 4. Było mi niesamowicie ciężko, bo wiadomo... ciągłe czekanie na to, kiedy zadzwoni, napisze, kiedy go zobaczę.. żyłam jak taki suchy liść, ale oboje przyjęliśmy, że to ostatni jego wyjazd i że musimy to po prostu przetrwać. Po powrocie okazało się, że firma przedłużyła z nim umowę o pracę i nie wie na jak długo wyjedzie tym razem (bo wiadomo jak jest z pracą za granicą - dzisiaj jest, jutro jej nie ma) i w takiej sytuacji najrozsądniej było się rozstać, bo ja niestety nie mogłam i nadal nie mogę tam polecieć. Nie miałam pretensji o to, że wyjeżdża, bo ta praca to jego życiowa szansa i byłam w stanie to zrozumieć, ale miałam ogromny żal o to, że nie poinformował mnie o swoich planach wcześniej, nie przygotował mnie na to i przez to czułam się nie wzięta pod uwagę i nieważna dla niego, chociaż doskonale pamiętam jak słowa nie mogły przejść mu przez gardło kiedy próbował mi o tym wszystkim powiedzieć. Po jego wyjeździe cały mój świat się zawalił... przez połowę dnia i połowę nocy dławiłam się łzami i trwało to kilka tygodni dopóki nie zaczęłam próbować normalnie funkcjonować wśród ludzi. Minęło już ponad pół roku, a mi nadal jest ciężko, bo nadal tęsknie i nadal kocham, o żadnym nowym facecie nie ma mowy, mimo, że czasem czuję się naprawdę samotna. Bywa, że myślę, sobie "nabrałam dystansu, jeszcze trochę i wyleczę się z tego uczucia", ale wystarczy, że natknę się na jego zdjęcie, zapach perfum, czy chociażby kogoś z jego rodziny, znajomych i wszystkie wspomnienia zaczynają wracać i mam wrażenie, że kocham go mocniej niż na początku. malgosia: 11.08.2013, 18:43 moja historia jest dramatyczna.poznalam damiana w sklepie,robil u mnie zakupy.pracowal u sasiada,wyknczal mu dom.codziennie wpadal pogadac ze mna i nie widzialam nic w tym zlego.damiana zycie nieoszczedzalo a imi nie bylo lekko w zyciu.podobne przezycia sprawily ze zblizylismy sie do siebie,rozumielismy siebez slow.po dwoch miesiacach zauwazylismy zejestesmy w sobie zakochani.a nie tak mialo byc. ja mam rodzine.damian wyjechal by nie przeszkadzac mi wzyciu.minal rok nadal jestesmy zakochani i strasznie tesknimy.on czeka.a ja jestem w matni toja: 02.07.2013, 17:08 Ja jestem ze swoim partnerem od 4 lat. Dwa lata ze sobą mieszkamy ( o ile można tak to nazwać:-)). On jest z północy a ja z południa polski a pracę ma taka ze jeździ po polsce i w domu jest co dwa tyg na weekend średnio od 4-6 dni w miesiącu. Mi jest bardzo ciężko bo wszystko na mojej głowie ale nie moge narzekac bo jak jest w domu przejmuje większość obowiązków i stara się żebym jak najwięcej wypoczela i nabrała siły na kolejne dwa tyg:-). Staramy się spędzać ze sobą tyle czasu ile to jest możliwe i choć nie jest łatwo to jesteśmy szczesliwi. Rozlaka i tęsknota jeszcze mocniej umacnia nas związek choć każdy z nas ma czasem gorsze dni więc na zmiane się wspierwamy. Kiedyś powiedziała bym ze taki związek nie ma sensu teraz twierdzę inaczej i chce wiezyc w to ze będzie tylko lepiej. Jak nie teraz to na starość będziemy mieć więcej czasu dla siebie i cieszyć się ze tyle przetrwalismy i wciąż jesteśmy razem:-). Powodzenia dla wszystkich w rozlace i wiary w swoich partnerów oraz szczęścia i samych pogodnych chwil spedzonych razem:-):-). prawdziwe uczucie przetrwa tysiące km neversaynever: 29.06.2013, 17:05 Mój ukochany mieszka 3500km ode mnie. Czasami jest ciężko,dzielą nas nawet kontynenty. Ale miłość jest w stanie wiele wytrzymać,nawet chwile zwątpienia. Emi: 29.05.2013, 00:35 nas dzieki 250 km nie jest latwo ale sie kochamy a prawdziwa milosc wszystko przetrwa! :) jaaaa: 19.05.2013, 21:29 a on mnie ni chce Ameryka: 15.05.2013, 06:56 A nas dzieli caly Ocean, to ponad 8000 km. Czekamy nie cierpliwie az przyjdzie wrzesien i przytulimy sie na lotnisku i marzy sie nam zebysmy zawsze mogli byc blisko, tylko czy prawo pozwoli nam spelnic marzenia, zobaczymy. Ja wierze ze sie uda... Duze B: 23.04.2013, 02:30 A ja wam opowiem moją historie... Pewnego razu za młodych lat grałem sobie w gierke przez neta i poznałem tam taka jedna dziewczynę . Najpierw zaczeliśmy normalnie pisać. Strasznie dobrze sie dogadywaliśmy . Pisaliśmy około hmmm roku bez przerwy choć nigdy jej nie widziałem. Niestety wyjechałem do pracy i kontakt nam sie urwał na jakiś rok. Po powrocie do domu mysle sobie a wejde na tą gierke zobacze co sie dzieje i czy jeszcze istnieje. W chodzę patrze a tu jest ta dziewczyna .. Od razu zagadałem itd. Znów zaczeliśmy pisać gadać aż w końcu postanowiliśmy zobaczyć sie na skypie. Po 2 miesiącach od mojej pierwszej rozmowy z nią po powrocie pojechałem do niej na drugi koniec polski , potem zabrałem ją do siebie na kilka dni. Niestety z wielu przyczyn nie moge być u niej. Jesteśmy ze sobą choć dzieli nas cała polska , choć problem na problemie powstaje. Jesteśmy ze sobą kochamy sie i robimy wszystko zeby być ze sobą już na zawsze. A więc powiek krótko, odległość nie ma znaczenia jak i wiek. Mój dziadek był starszy od babki o 10 lat. Od wujka jest starsza od 10 i jakoś nikomu to nie przeszkadza . Jeśli poznałeś/łaś kogoś pokochałeś go/ją to nie ma siły która zatrzyma wasze uczucia i dacie sobie rade choćbyście nie wiem jak daleko od siebie mieszkali ! Pamiętajcie że jeśli sie czegoś na prawdę pragnie to dąży sie do celu pokonując wszyskie przeszkody :) Nie zwracajcie uwagi na to co będą o was mówić ludzie... ze daleko ... ze nie ma sensu ... BO TO NIE PRAWDA ! Powodzenia życzę wszystkim :) Hiacynt: 11.04.2013, 09:39 A nas dzieli 529 km i jak to powiedziała moja ukochana "żyję na walizkach". No i co z tego ? Czasem jest gorzej, czasem lepiej, ale zawsze jakoś jest. Już jechałem na narty z ukochaną (nie moją) poduszką i nowym zlewozmywakiem, bo tak trzeba było. Jest ciężko, ale najważniejsze jest uczucie i nadzieja, że kiedyś będziemy na codzień razem, choć zapewne wówczas radość każdego spotkania nam spowszednieje. Konkluzja: chcecie mieć miłość "z rozsądkiem" czy wytrwałą i gorącą ? Bo wszystkiego w życiu chyba mieć się nie da :) Pozdrawiam wszystkich tęskniących. daria: 10.04.2013, 07:36 Witam, ja mialam 14 lat a on 20 gdy sie poznalismy. Zaczelismy pisac przez wiadomosci sieciowe. Widzielismy sie tylko na zdjeciach. Zaczelismy nasz zwiazek przez telefon ale on byl przekonany ze to bedzie tylko takie wirtualne chodzenie bo dzieli nas za duzo kilometrow. Az po dwoch miesiacach spotkalismy sie w moich okolicach. Bylo jedno spotkanie potem drugie i nastepne. Dzielilo nas 140 km. Na poczatku przyjezdzal pociagiem. Byl w kazdy weekend. Potem zdal prawko i bylo lepiej. Poswiecal sie bardzo. Przyjezdzal juz w piatki pomimo ze mial badzo ciezka prace i wracal wieczorem, nie przerazalo go to ze przed nim kawal drogi i ciezkie warunki np zima. Jezdzil tak do mnie 4 lata. Od pol roku mieszkamy razem. Za 5 miesiecy slub. Jestesmy ze soba strasznie szczesliwi mimo klotni i naszych humorow. Wiec warto pczekac. Jesli bardzo kochacie to wytrzymacie kazdy kilometr ktory was dzieli. wiktoria mróz: 28.03.2013, 21:56 mam chłopaka i szukam nowego! Uuuuuu: 19.03.2013, 19:56 3 lata... 1000km... czasem bywa ciężko ... ale... Layla: 18.03.2013, 13:22 U nas: 3.500 km... Kika123: 01.03.2013, 10:10 Witam!Też mam taki sam problem jak większość z Was....Otóż mój chłopak wyjeżdża na dwa m-ce do Szwecji do pracy:( Dodam że jesteśmy ze sobą trzy lata. Nie wiem jak ja wytrzymam tyle czasu bez niego,boję się że to nie przetrwa chociaż on mnie zapewnia,że mnie bardzo kocha i nigdy się nie rozstaniemy (nawet planujemy wspólną przyszłość razem na całe życie).Obiecuję mi ze będzie codziennie dzwonić oczywiście mu wierze ale...... najbardziej brakować mi będzie jego bliskości bo dla mnie to aż dwa m-ce bez niego!!! Chciała bym zasnąć na ten czas i obudzić się jak już był by przy mnie,ale niestety tak się nie da!!!;(Kocham go bardzo i jakoś będziemy musieli razem to przetrwać,chociaż jeszcze nie dopuszczam do siebie tej myśli ze tyle czasu nie będziemy się widzieć!Tragedia!!!!:( zakochana: 25.02.2013, 12:59 Xpel ma sens! nas dzieli 700km i sobie radzimy.. Nikola: 24.02.2013, 01:53 Hej jak przeczytałam to miałoś na odlegloś (30 km) to w ogole jest masakra. Ja mam 16 lat a mój chlopak 17. jestesmy ze soba już ponad 3 lata aż do teraz. kiedy zaczelismy ze soba być widywalismy sie codziennie nie było dnia. zawze robilismy wszytsko razem samacery oglądanie filmów i w ogóle. strasznie mi sie podobało ale nie dawno z jakieś 6 miesiacy temu mój tata sie przeprowadził do angli bo i my niestety też ja z moim rodzeństwem. strasznie to przeżyłam musiałam go zostawic w polsce samego teraz jesteśmy oddaleni od siebie tysiace kilometrów i dalej jesteśmy ze soba ale mówie wam to nie jest łatwa straznie sie teskni. no ale niestety nie mozn byc przy sobie tym bardziej jak rodzice nie pozwalaja jechac do polski albo nie ma sie kasy to jest porazka. ja z moim chłopakiem czesto sie kłóciliśmy o wszytsko straznie nawet były propozycje żeby to wszytsko skończyć ale lepiej przetrwac te kłutnie bo potem takie małe błachostki nas nie rozdzila kocham go i mam nadzieje że jak skończy 18 przyjedzie do mnie i moim daniem miłość na odległość może wytrzymac czasem ma sens ale nie zawsze wytrzymuje :* [1] [2] [3] (4) [5] [6] [7] [8] [9] Autor Treść Nowości Modlitwa do św. Jana Bosko Do piekła i z powrotem - wizje św. Jana Bosko Drogi św Jana Bosko i ks Bronisława Markiewicza oraz niezwykły szary pies Modlitwa do św. Franciszka Bianchi Święty który zatrzymał lawę. Niezwykła historia Franciszka Bianchiego Modlitwa do bł. Ludwiki Albertoni Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna