Miłość na odległość?

Niebezpieczeństwo takich związków polega na tym, że na odległość kocha się przeważnie nie realną osobę a własne wyobrażenia o niej. Tak, bo widząc się raz na kilka tygodni lub miesięcy jesteśmy oczarowani sobą, stęsknieni, szczęśliwi, że wreszcie się widzimy. Staramy się więc najpierw jak najlepiej do tego spotkania przygotować. Dziewczyny robią sobie fryzurę, piękny makijaż, chłopcy przychodzą pachnący, w wyprasowanych koszulach i nawet sprzątają na błysk w pokoju. Potem chcemy sobie jak najwięcej opowiedzieć, jak najwięcej pokazać, jak najbardziej okazać tej drugiej osobie jak jest dla nas ważna. A ponieważ jest tak ważna no to naturalnie traktujemy ją jak gościa honorowego, który nic nie musi robić, no bo wszystko zostało przygotowane wcześniej. Nie ma więc z reguły wspólnego przygotowania posiłku, nie ma zmywania, nie zapędzamy też chłopaka do przykręcania obluzowanej śruby w szafce. Są za to spacery, rozmowy, filmy. Co najwyżej razem wyprowadzicie psa. Jest uroczyście, jest wspaniały nastrój i radość. Po prostu jest święto. I pięknie, bo randki, zwłaszcza te pierwsze mają w sobie coś odświętnego. Nikt przecież nie zaczyna znajomości od wspólnego sprzątania, ale po jakimś czasie, kiedy poznajemy się coraz lepiej, kiedy przebywamy ze sobą coraz więcej zaczynamy bywać ze sobą nie tylko na kawie czy w kinie, ale też na zakupach. Gdy chłopak przychodzi do nas to nie tylko rozmawiamy przy herbacie słuchając ulubionej muzyki ale pomaga nam przestawić coś ciężkiego. A chłopak bez oporów prosi dziewczynę by mu przyszyła wypruty suwak. Zaczynamy wspólnie przygotowywać coś do jedzenia. I to jest najzupełniej normalne, bo przecież życie codzienne z takich rzeczy się składa. I w takich rzeczach możemy zobaczyć jak ktoś naprawdę się zachowuje, jakie ma zwyczaje, co jest dla niego ważne. Ale w związkach na odległość właśnie tej codzienności brakuje.

I jeszcze jeden ważny element. Gdy spotykamy się okazjonalnie jesteśmy wypoczęci, zadbani, mamy czas tylko dla siebie. I znów: nie widzimy się w zmęczeniu, pośpiechu, zdenerwowaniu, kiedy mamy kiepski humor, problem albo mamy wszystkiego dość, rozmawiać nam się nie chce i najchętniej poszlibyśmy spać. Dlatego potem jest tyle rozczarowań, tyle rozstań niby dobrze zapowiadających się relacji. Albo nawet szoku przeżytego po ślubie, bo przecież miało być inaczej. Bo nagle ci ludzie, dla których randki były zawsze świętem zaczynają widzieć siebie wracających z pracy i zamiast kwiatów przynoszących do domu żal na szefa i siatki z zakupami. Bo nagle ta zawsze pięknie wyglądająca dziewczyna wiąże włosy na gumkę i na dodatek przypala zupę. Bo ten zadbany chłopak nie zawsze się goli i na dodatek przez tydzień chodzi w tym samym swetrze, choć wcześniej miał wyprasowaną koszulę. A teraz wcale tej koszuli mu się nie chce uprasować. No właśnie, a może na randkę to wcale nie on ją prasował tylko np. mama?

Zdziwienie i rozczarowanie rośnie. Na domiar złego w domu prócz zapachu nastrojowych świec częściej czuć zapach gotowanej kapusty a biurko w pokoju, które przez randką było zawsze wysprzątane teraz zarasta papierami i innymi rupieciami. W dodatku on zbyt długo przesiaduje przy komputerze a ona nie może się doprosić by wyniósł śmieci czy pokroił warzywa na sałatkę. Rozmowy też nie są już tak ekscytujące i głębokie, często brakuje na nie czasu. Wychodzi na jaw, że on wcale nie lubi i pomidorówki i ruskich pierogów, choć wcześniej wszystko mu smakowało. Okazuje się, że ona nie przepada za muzyką, której on słucha, choć wcześniej pożyczała płyty jego zespołu. Oj?Co tu się stało? Ano?nic. To po prostu codzienność. Oczywiście to wcale nie jest tak, że jak jesteśmy ze sobą dłużej to już nie musimy się o siebie starać, nie musimy o siebie dbać i możemy wreszcie pokazać swoje prawdziwe "ja" - bez żadnych zahamowań. Nie, nie, o siebie to i w małżeństwie trzeba dbać i w domu trzeba sprzątać zawsze i tak naprawdę należy wzajemnie sobie pomagać i dążyć do tego, byśmy zawsze byli dla siebie atrakcyjni i na sobie nam zależało. Trzeba się o sobie nawzajem ciągle na nowo starać. Ale zmierzamy do tego, że związek nie składa się tylko z samych pięknych chwil. Więcej jest w nim tego czym naprawdę żyjemy na co dzień. I dlatego właśnie od tej strony, od tych naszych zwykłych stron i zajęć trzeba się poznać.

Ale to nie wszystko, bo to o czym napisaliśmy choć ważne nie jest czynnikiem decydującym o byciu z daną osobą. Najważniejsze jest przecież poznanie poglądów drugiej osoby, jej wartości. I znów: nie tylko poprzez rozmowę, ale poprzez konkretne czyny. Jeśli deklarujemy się jako wierzący to chodźmy razem w niedzielę do kościoła, razem przyjmujmy Komunię św., módlmy się wspólnie. Jeśli mówimy o czystości przedmałżeńskiej to też dajmy tego świadectwo naszym zachowaniem. Jeśli opowiadamy jak ważna jest dla nas rodzina to zobaczmy jak chłopak czy dziewczyna odnosi się do swojej matki, ojca, rodzeństwa, jak im pomaga. Jeśli ktoś twierdzi, że interesuje się sztuką to pójdźmy razem na wystawę, do teatru - zobaczmy ja to wygląda w praktyce, żeby się nie okazało, że to było tylko takie gadanie żeby zrobić dobre wrażenie, a tak naprawdę malarstwa nie znoszę a w teatrze ziewam, bo mnie to nudzi, zaś najbardziej lubię filmy akcji. I uwaga: my wcale nie mówimy, że to źle, ze ktoś słucha muzyki pop czy lubi komedie - chcemy tylko podkreślić, że rzeczywiście trzeba poznać kogoś od tej strony, żeby potem nie było rozczarowań czy nawet posądzenia o kłamstwo czy "granie". Bo nie można "grać" przed ukochaną osobą kogoś kim się nie jest. To zwykłe oszustwo a poza tym prędzej czy później wyjdzie na jaw i uderzy w nas. Dlatego bądźmy szczerzy i pokazujmy swoje prawdziwe "ja". Nie musisz znać się na literaturze współczesnej, nie musisz lubić owoców morza. Tylko szczerze o tym powiedz i daj się poznać naprawdę. Naprawdę - czyli w działaniu, w "realu".

No to wracamy do tej odległości. Jak widzimy poznać się na odległość nie da. Później, gdy ludzie już się dobrze znają to oczywiście będzie im siebie bardzo brakowało ale łatwiej zniosą czasową rozłąkę, zwłaszcza jeśli w perspektywie będzie inna wizja np. będziecie mogli studiować lub pracować w jednym mieście albo przynajmniej w takiej odległości by możliwe było spotykanie się np. w weekend. Chodzi też o potrzeby emocjonalne. Czasem po prostu potrzebujemy zobaczyć się kiedy mamy problem, kiedy ktoś nam zrobił przykrość lub wręcz odwrotnie - odniesiemy jakiś sukces, coś nas mile zaskoczy i chcemy podzielić się radością. No i zwyczajnie: im związek bardziej się rozwija tym bardziej siebie nawzajem potrzebujemy, tym bardziej pragniemy wyrazić swoją miłość. Nie mówiąc już o tym, że kiedy para jest już narzeczeństwem to nawet w kontekście przygotowań do ślubu konieczne jest by widzieli się jak najczęściej. Nie da się przecież wszystkiego pozałatwiać przez telefon a i nauki przedślubne musicie odbyć wspólnie.

Dlatego mi Drodzy nie odradzając nikomu "miłości na odległość" zachęcamy do jak najczęstszego spotykania się, tak byście i mieli poczucie, że jesteście z kimś faktycznie. Bo sama odległość to nie powód by miłość umarła. Jeśli uczucie jest prawdziwe, jeśli Wam na sobie zależy to macie tylko większe pole do popisu. Odczuwacie swój brak, tęsknicie - to Wam bardziej uświadamia jak jesteście dla siebie ważni. Trudniej Wam bo np. kiedy potrzebujecie nagłej obecności drugiego to nie zawsze jest to możliwe. Ale to dla Was czas na umocnienie miłości, taka mała próba. Czasem ludzie są od siebie oddaleni tysiące kilometrów ale to nie jest przeszkodą i decydują się na ślub. To zatem jest możliwe.

A na koniec ciekawostka. Czasem dostajemy listy od zakochanych, którzy pytają o sens miłości na odległość, a tymczasem okazuje się, że dzieli ich... 15-30 kilometrów. No, taka odległość to nie odległość. W Warszawie czasem o obrębie miasta są większe odległości. Myślę, że w takiej sytuacji rower rozwiązałby sprawę, no w zimie autobus. Jeśli jeszcze chodzicie do szkoły - nie musicie się przecież spotykać codziennie, od tego są weekendy, w tygodniu i tak będziecie mieli sporo obowiązków. Dlatego jeśli ktoś deklaruje uczucia a pyta o taką odległość to zawsze mamy wątpliwości czy naprawdę chce by z tą osobą. Bo jeśli kocha się naprawdę jest się w stanie zakasać rękawy, sprężyć się w tygodniu, żeby mieć wolny weekend i spotkać się. To byłoby zbyt okrutne, żeby z powodu marnych 30 (lub nawet więcej) kilometrów rozstać się z kimś kogo się kocha. Ten czas to próba dla Was. Jeśli wyjdziecie z niej zwycięsko, jeśli tak ułożycie swoje zajęcia, żeby znaleźć czas dla siebie to macie dużą szanse na szczęśliwy związek. Ale trzeba tego chcieć i starać się pokonać przeszkody.

Kasia i Tomek

Redakcja portalu

Wasze komentarze:

marzena aneta: 17.03.2023, 09:33  Miłość na odległość? proszę o miłość uczciwość sprawiedliwość na świecie tym dziękuję proszę dla mnie o domu kupno dobrą mieszkania sprzedaż urode ubezpieczenie zdrowotne z urzędu pracy zdrowie pieniądze dobrego kawalera męża młodego niepalącego pobożnego polaka religijnego uczciwego z którym będę żyć w cielesnej czystości dziękuję modlitwa ma moc nie ma modlitw nie wysłuchanych modlitwa ma moc modlitwa cuda czyni miłość cuda czyni nadzieja cuda czyni pokora cuda czyni sprawiedliwość cuda czyni uczciwość cuda czyni ufność cuda czyni wiara cuda czyni wiara to jest pewność bez dowodu wiara to jest droga którą docieramy do marzeń dziękuję dziękuję dziękuję dziękuję dziękuję dziękuję dziękuję dziękuję dziękuję  arek: 28.08.2019, 08:54  nie ma dla miłości ...żadnej odległości...tylko ludzie ,którzy nie potrafią kochać...kochać...kochając mają problem....pozna kem kobietę ...jestem przed rozwodem...nic i nikt mnie nie zatrzyma...pomimo 500 km i tego ,że Jej jeszcze nie widziałem...wkrótce przyjeżdza na tydzień...w planach mamy ...syna...magia...miłości.../zauroczenie Nas nie interesuje.../  mimi: 11.12.2018, 18:39  bli bli bli  malgorzata: 23.09.2018, 13:36  jestem w zwiazku na odleglosc jest to straszne za duzo sie mysli,smutek ogarnia cale tygodnie,a krotkie spotkania czasami poteguja tesknote tak bardzo ze nieda sie normalnie funkcjonowac  A.: 25.09.2016, 23:43  Nie zgadzam się w kwestii wzajemnego poznania. Jeśli jest to dość duża odległość (w moim przypadku 600 km), to spotkania automatycznie stają się dłuższe i trwają kilka dni- to jest dopiero okazja, żeby się poznać naprawdę! Bo On mieszka w akademiku- żeby załatwić mi nocleg, prosi o pomoc koleżanki, poznaję wiec jego przyjaciół i znajomych, innym razem rodzinę; widzę, jak się wobec nich zachowuje. Bo razem TRZEBA zrobić zakupy, ugotować i pozmywać, nawet znaleźć czas na naukę. Wydaje mi się, że wręcz ominął nas etap tak całkiem ślepego zauroczenia :P A że jest ciężko, to wiadomo, kto doświadczył to wie, że nie da się tego opisać  basia: 27.07.2016, 08:14   Poznalam jakiś czas temu chlopaka on mieszka w Radomiu ja w Katowicach najpierw pisalismy przez FB po kilku dniach wymienilismy się numerem telefonu zdjęciami on mi napisali ze pasuje mu taka jaka jestem a ja mu napisalam ze jest przystojny codzienie dostaje od niego esemesa co tam ja mu na niego podpisuje wiem ze on to pisze kiedy jest w pracy myslalam ze jak przyjdzie do domu napisze cos więcej a tu nic.w weekend tez malo pisze a jak zapytalam kiedy się spotkamy to powiedzial ze jak będzie mi al więcej czasu dla nas i nie wiem co mam o tym myśleć jak się zachować poradzcie mi cos  no: 08.06.2016, 21:15   skoro jest twoją żoną już to powinienes zawalczyć nie poddawac się tak łatwo ,Chyba że nic ci się nie chce i najprościej zwalić to na nią bo po co masz się starać No nie , Pytanie zasadnicze -a tęsknisz za nią?? Czy to tylko ot taki kaprys który uleci z czasem czy miłość prawdziwa. Rób tak by niczego nie żałować :Tęsknij pracuj kochaj .  Remek: 16.05.2016, 14:38  ja swoją żonę poznałem 3 lata temu na ezeo.pl od samego początku razem przechodziliśmy przez problemy, ślub wzieliśmy w tajemnicy przed wszystkimi, gdy nasze rodziny dowiedziały się o tym, ona postanowiła mnie zostawić i wrócić do domu rodzinnego. Co robić??  malutka: 12.05.2016, 15:05  Jestem w takiej sytuacji .. kocham mężczyzne który mieszka w Rzymie ( ja na śląsku ) I powiem tak ,,, jeśli się kocha odległość nie ma znaczenia. Jestesmy razem od 3 lat na początku spotykaliśmy się co 2 miesiace teraz nasze spotkania są co 2 miesiace ale tygodniowe byliśmy razem w różnych sytuacjach i dobrych i kiepskich ... teraz zamierzam przeprowadzić się do Rzymu oboje tego pragniemy ... trzeba tylko miec zaufanie i kochac sercem a nie oczami, pragnac drugiej osoby a nie tego co posiada ... pozdrawiam wszystkich zakochanych na odleglosc  ?: 19.03.2016, 00:01   Chyba nie zależy już? ...już tyle wody upłynęło. Beznadziejna sprawa z tym i ..tajemnicza?  Tak,: 13.02.2016, 17:13  Beznadziejna sprawa? Wszystko jest kwestią motywacji :) Jak komuś zależy..żadna odległość nie jest miażdżąca.  No nie wiem: 12.02.2016, 14:56   już... Czy potęgą jest potężną- tylko ta odległość jest miażdżąca  Mam: 07.02.2016, 22:10  takie same odczucia.. Potęga miłości.  ☆: 04.02.2016, 02:17   Marze Tęsknie i ... Kocham wciąż w oddali Brakuje mi bliskości Twojej i... codzienności tak po prostu  Krakers: 30.01.2016, 13:24  Wydaję mi się iż związek na odległość to dobra sprawa dla osoby ustatkowanej życiowo mającą stałą pracę i będąca w stanie samodzielnie żyć , bo osoba która jeszcze nie jest w stanie zarabiać i utrzymywać się no to nie jest w stanie choćby na przykład wyjechać albo być bliżej tej osoby bo jedno spotkanie czy dwa to nie łudźmy się za mało . Związek potrzebuje ciągłego umacniania. Owszem jeśli się bardzo kocha wszystko jest możliwe ale wiecznie nie będziemy czekać na tą osobę , a życie jest nieprzewidywalne , los różny i nie wiadomo czy druga osoba nie odpuści prędzej czy później  Krakers: 30.01.2016, 13:24  Wydaję mi się iż związek na odległość to dobra sprawa dla osoby ustatkowanej życiowo mającą stałą pracę i będąca w stanie samodzielnie żyć , bo osoba która jeszcze nie jest w stanie zarabiać i utrzymywać się no to nie jest w stanie choćby na przykład wyjechać albo być bliżej tej osoby bo jedno spotkanie czy dwa to nie łudźmy się za mało . Związek potrzebuje ciągłego umacniania. Owszem jeśli się bardzo kocha wszystko jest możliwe ale wiecznie nie będziemy czekać na tą osobę , a życie jest nieprzewidywalne , los różny i nie wiadomo czy druga osoba nie odpuści prędzej czy później  Orzeł: 30.01.2016, 13:15  ja poznałem niedawno super dziewczynę problem to odległość prawie 300 km piszemy ze sobą ale nie wiem czy to przetrwa chciałbym bardzo ale ta odległość jest tak duża ze mnie zniszczy chciałbym z nią spędzać każdy czas bo jest wyjątkową osobą lecz jak pogodzić własne życie z wyjazdami do niej do wielkiego miasta którego nie znam w ogóle ..  Orzeł: 30.01.2016, 12:45  ja poznałem niedawno super dziewczynę problem to odległość prawie 300 km piszemy ze sobą ale nie wiem czy to przetrwa chciałbym bardzo ale ta odległość jest tak duża ze mnie zniszczy chciałbym z nią spędzać każdy czas bo jest wyjątkową osobą lecz jak pogodzić własne życie z wyjazdami do niej do wielkiego miasta którego nie znam w ogóle ..  Orzeł: 30.01.2016, 12:24  ja poznałem niedawno super dziewczynę problem to odległość prawie 300 km piszemy ze sobą ale nie wiem czy to przetrwa chciałbym bardzo ale ta odległość jest tak duża ze mnie zniszczy chciałbym z nią spędzać każdy czas bo jest wyjątkową osobą lecz jak pogodzić własne życie z wyjazdami do niej do wielkiego miasta którego nie znam w ogóle ..  Głos Serca: 03.01.2016, 17:47   : wymowna cisza ?

(1) [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9]

Autor Treść

Nowości Modlitwa do św. Jana Bosko Do piekła i z powrotem - wizje św. Jana Bosko Drogi św Jana Bosko i ks Bronisława Markiewicza oraz niezwykły szary pies Modlitwa do św. Franciszka Bianchi Święty który zatrzymał lawę. Niezwykła historia Franciszka Bianchiego Modlitwa do bł. Ludwiki Albertoni

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna