Miłość na odległość?

Niebezpieczeństwo takich związków polega na tym, że na odległość kocha się przeważnie nie realną osobę a własne wyobrażenia o niej. Tak, bo widząc się raz na kilka tygodni lub miesięcy jesteśmy oczarowani sobą, stęsknieni, szczęśliwi, że wreszcie się widzimy. Staramy się więc najpierw jak najlepiej do tego spotkania przygotować. Dziewczyny robią sobie fryzurę, piękny makijaż, chłopcy przychodzą pachnący, w wyprasowanych koszulach i nawet sprzątają na błysk w pokoju. Potem chcemy sobie jak najwięcej opowiedzieć, jak najwięcej pokazać, jak najbardziej okazać tej drugiej osobie jak jest dla nas ważna. A ponieważ jest tak ważna no to naturalnie traktujemy ją jak gościa honorowego, który nic nie musi robić, no bo wszystko zostało przygotowane wcześniej. Nie ma więc z reguły wspólnego przygotowania posiłku, nie ma zmywania, nie zapędzamy też chłopaka do przykręcania obluzowanej śruby w szafce. Są za to spacery, rozmowy, filmy. Co najwyżej razem wyprowadzicie psa. Jest uroczyście, jest wspaniały nastrój i radość. Po prostu jest święto. I pięknie, bo randki, zwłaszcza te pierwsze mają w sobie coś odświętnego. Nikt przecież nie zaczyna znajomości od wspólnego sprzątania, ale po jakimś czasie, kiedy poznajemy się coraz lepiej, kiedy przebywamy ze sobą coraz więcej zaczynamy bywać ze sobą nie tylko na kawie czy w kinie, ale też na zakupach. Gdy chłopak przychodzi do nas to nie tylko rozmawiamy przy herbacie słuchając ulubionej muzyki ale pomaga nam przestawić coś ciężkiego. A chłopak bez oporów prosi dziewczynę by mu przyszyła wypruty suwak. Zaczynamy wspólnie przygotowywać coś do jedzenia. I to jest najzupełniej normalne, bo przecież życie codzienne z takich rzeczy się składa. I w takich rzeczach możemy zobaczyć jak ktoś naprawdę się zachowuje, jakie ma zwyczaje, co jest dla niego ważne. Ale w związkach na odległość właśnie tej codzienności brakuje.

I jeszcze jeden ważny element. Gdy spotykamy się okazjonalnie jesteśmy wypoczęci, zadbani, mamy czas tylko dla siebie. I znów: nie widzimy się w zmęczeniu, pośpiechu, zdenerwowaniu, kiedy mamy kiepski humor, problem albo mamy wszystkiego dość, rozmawiać nam się nie chce i najchętniej poszlibyśmy spać. Dlatego potem jest tyle rozczarowań, tyle rozstań niby dobrze zapowiadających się relacji. Albo nawet szoku przeżytego po ślubie, bo przecież miało być inaczej. Bo nagle ci ludzie, dla których randki były zawsze świętem zaczynają widzieć siebie wracających z pracy i zamiast kwiatów przynoszących do domu żal na szefa i siatki z zakupami. Bo nagle ta zawsze pięknie wyglądająca dziewczyna wiąże włosy na gumkę i na dodatek przypala zupę. Bo ten zadbany chłopak nie zawsze się goli i na dodatek przez tydzień chodzi w tym samym swetrze, choć wcześniej miał wyprasowaną koszulę. A teraz wcale tej koszuli mu się nie chce uprasować. No właśnie, a może na randkę to wcale nie on ją prasował tylko np. mama?

Zdziwienie i rozczarowanie rośnie. Na domiar złego w domu prócz zapachu nastrojowych świec częściej czuć zapach gotowanej kapusty a biurko w pokoju, które przez randką było zawsze wysprzątane teraz zarasta papierami i innymi rupieciami. W dodatku on zbyt długo przesiaduje przy komputerze a ona nie może się doprosić by wyniósł śmieci czy pokroił warzywa na sałatkę. Rozmowy też nie są już tak ekscytujące i głębokie, często brakuje na nie czasu. Wychodzi na jaw, że on wcale nie lubi i pomidorówki i ruskich pierogów, choć wcześniej wszystko mu smakowało. Okazuje się, że ona nie przepada za muzyką, której on słucha, choć wcześniej pożyczała płyty jego zespołu. Oj?Co tu się stało? Ano?nic. To po prostu codzienność. Oczywiście to wcale nie jest tak, że jak jesteśmy ze sobą dłużej to już nie musimy się o siebie starać, nie musimy o siebie dbać i możemy wreszcie pokazać swoje prawdziwe "ja" - bez żadnych zahamowań. Nie, nie, o siebie to i w małżeństwie trzeba dbać i w domu trzeba sprzątać zawsze i tak naprawdę należy wzajemnie sobie pomagać i dążyć do tego, byśmy zawsze byli dla siebie atrakcyjni i na sobie nam zależało. Trzeba się o sobie nawzajem ciągle na nowo starać. Ale zmierzamy do tego, że związek nie składa się tylko z samych pięknych chwil. Więcej jest w nim tego czym naprawdę żyjemy na co dzień. I dlatego właśnie od tej strony, od tych naszych zwykłych stron i zajęć trzeba się poznać.

Ale to nie wszystko, bo to o czym napisaliśmy choć ważne nie jest czynnikiem decydującym o byciu z daną osobą. Najważniejsze jest przecież poznanie poglądów drugiej osoby, jej wartości. I znów: nie tylko poprzez rozmowę, ale poprzez konkretne czyny. Jeśli deklarujemy się jako wierzący to chodźmy razem w niedzielę do kościoła, razem przyjmujmy Komunię św., módlmy się wspólnie. Jeśli mówimy o czystości przedmałżeńskiej to też dajmy tego świadectwo naszym zachowaniem. Jeśli opowiadamy jak ważna jest dla nas rodzina to zobaczmy jak chłopak czy dziewczyna odnosi się do swojej matki, ojca, rodzeństwa, jak im pomaga. Jeśli ktoś twierdzi, że interesuje się sztuką to pójdźmy razem na wystawę, do teatru - zobaczmy ja to wygląda w praktyce, żeby się nie okazało, że to było tylko takie gadanie żeby zrobić dobre wrażenie, a tak naprawdę malarstwa nie znoszę a w teatrze ziewam, bo mnie to nudzi, zaś najbardziej lubię filmy akcji. I uwaga: my wcale nie mówimy, że to źle, ze ktoś słucha muzyki pop czy lubi komedie - chcemy tylko podkreślić, że rzeczywiście trzeba poznać kogoś od tej strony, żeby potem nie było rozczarowań czy nawet posądzenia o kłamstwo czy "granie". Bo nie można "grać" przed ukochaną osobą kogoś kim się nie jest. To zwykłe oszustwo a poza tym prędzej czy później wyjdzie na jaw i uderzy w nas. Dlatego bądźmy szczerzy i pokazujmy swoje prawdziwe "ja". Nie musisz znać się na literaturze współczesnej, nie musisz lubić owoców morza. Tylko szczerze o tym powiedz i daj się poznać naprawdę. Naprawdę - czyli w działaniu, w "realu".

No to wracamy do tej odległości. Jak widzimy poznać się na odległość nie da. Później, gdy ludzie już się dobrze znają to oczywiście będzie im siebie bardzo brakowało ale łatwiej zniosą czasową rozłąkę, zwłaszcza jeśli w perspektywie będzie inna wizja np. będziecie mogli studiować lub pracować w jednym mieście albo przynajmniej w takiej odległości by możliwe było spotykanie się np. w weekend. Chodzi też o potrzeby emocjonalne. Czasem po prostu potrzebujemy zobaczyć się kiedy mamy problem, kiedy ktoś nam zrobił przykrość lub wręcz odwrotnie - odniesiemy jakiś sukces, coś nas mile zaskoczy i chcemy podzielić się radością. No i zwyczajnie: im związek bardziej się rozwija tym bardziej siebie nawzajem potrzebujemy, tym bardziej pragniemy wyrazić swoją miłość. Nie mówiąc już o tym, że kiedy para jest już narzeczeństwem to nawet w kontekście przygotowań do ślubu konieczne jest by widzieli się jak najczęściej. Nie da się przecież wszystkiego pozałatwiać przez telefon a i nauki przedślubne musicie odbyć wspólnie.

Dlatego mi Drodzy nie odradzając nikomu "miłości na odległość" zachęcamy do jak najczęstszego spotykania się, tak byście i mieli poczucie, że jesteście z kimś faktycznie. Bo sama odległość to nie powód by miłość umarła. Jeśli uczucie jest prawdziwe, jeśli Wam na sobie zależy to macie tylko większe pole do popisu. Odczuwacie swój brak, tęsknicie - to Wam bardziej uświadamia jak jesteście dla siebie ważni. Trudniej Wam bo np. kiedy potrzebujecie nagłej obecności drugiego to nie zawsze jest to możliwe. Ale to dla Was czas na umocnienie miłości, taka mała próba. Czasem ludzie są od siebie oddaleni tysiące kilometrów ale to nie jest przeszkodą i decydują się na ślub. To zatem jest możliwe.

A na koniec ciekawostka. Czasem dostajemy listy od zakochanych, którzy pytają o sens miłości na odległość, a tymczasem okazuje się, że dzieli ich... 15-30 kilometrów. No, taka odległość to nie odległość. W Warszawie czasem o obrębie miasta są większe odległości. Myślę, że w takiej sytuacji rower rozwiązałby sprawę, no w zimie autobus. Jeśli jeszcze chodzicie do szkoły - nie musicie się przecież spotykać codziennie, od tego są weekendy, w tygodniu i tak będziecie mieli sporo obowiązków. Dlatego jeśli ktoś deklaruje uczucia a pyta o taką odległość to zawsze mamy wątpliwości czy naprawdę chce by z tą osobą. Bo jeśli kocha się naprawdę jest się w stanie zakasać rękawy, sprężyć się w tygodniu, żeby mieć wolny weekend i spotkać się. To byłoby zbyt okrutne, żeby z powodu marnych 30 (lub nawet więcej) kilometrów rozstać się z kimś kogo się kocha. Ten czas to próba dla Was. Jeśli wyjdziecie z niej zwycięsko, jeśli tak ułożycie swoje zajęcia, żeby znaleźć czas dla siebie to macie dużą szanse na szczęśliwy związek. Ale trzeba tego chcieć i starać się pokonać przeszkody.

Kasia i Tomek

Redakcja portalu

Wasze komentarze:

mua: 20.02.2013, 12:32  U mnie sytuacja jest jeszcze bardziej skomplikowana. Poznalam kogos prawie rok temu, na wyjezdzie firmowym. Nie rozmawialismy nawet ze soba (nie mowilismy w tym samym jezyku), ale kiedy nasze spojrzenia sie spotkaly, stalo sie cos dziwnego.... Ale tylko tyle, ja wrocilam do domu. On pisal do mnie czasem w pracy (jestesmy wspolpracownikami), ale tylko oficjalnie, a ja sie trzymalam na dystans. Nie wiem jak to sie stalo, ale ktoregos razu wyznal mi, ze tego dnia, kiedy nasz wzrok sie spotkal, on zakochal sie we mnie i od tego czasu nie przestaje o mnie myslec, ale trzymał sie na dystans, bo jak twierdzi, ktos taki jak ja nie moglby pokochac kogos jak on. Rozmawiamy ze soba codziennie, w pracy, po pracy, caly czas jestesmy w kontakcie (online). Zakochalam się (wiem, wiem daleka droga do milosci), ale dla mojego serca i umyslu w tej chwili nie ma nic wazniejszego. Tyle ze sytuacja jest o wiele bardziej skomplikowana.... obydwoje jestesmy w stalych zwiazkach, zwiackach, ktore sa pomylkami, ale ktorych z roznych powodow nie mozemy w tej chwili zakonczyc.....  Pawłowa: 26.01.2013, 11:56  Moja historia jest taka: poznałam chłopaka w tamtym roku w szpitalu. MA na imię Paweł i jest rok starszy. W szpitalu często rozmawialiśmy, śmialiśmy się.. Niestety tylko przez 2 dni. Po tym jak wyjechał coś się zemną stało bo cały czas o nim myślałam. Wymieniliśmy się numerami telefonu i gadu. Nie dzwonimy do siebie tylko piszemy. Paweł jest moim chłopakiem, mimo iż widzieliśmy się raz w życiu. Bardzo chciałabym go zobaczyć, chociaż tak na 5 minut. Nasza odległość wynosi 250 km, mieszka w innym województwie. Najbardziej w tym wszystkim mnie boli że wtedy kiedy mam chwile słabości nie mogę się do niego przytulić, tylko co najwyżej mogę mu o tym napisać.. Piszemy o naszej przyszłości, jak to będzie gdy zamieszkamy razem. Jeszcze 3 lata i będę pełnoletnia. Paweł powiedział że jak skończe 18 lat, przyjedzie po mnie i razem uciekniemy. Najbardziej mi w pamięć zapadły jego słowa : "jesteś mi potrzebna do życia, dajesz mi nadzieje że kiedyś będziemy razem" To mi daje gwarancje że jemu naprawdę zależy. Nie wiem jak to będzie, jesteśmy nastolatkami , hormony buzują i wszystko sie może stać. Ciocia mojej koleżanki miała podobną sytuację, tylko że odległość wynosiła ponad 500 km. Dziś są mężem i żoną i bardzo się kochają ;) Paweł to bardzo fajny chłopak, nie sadze że spotkam kogoś równie zwariowanego jak on. Chcieć to móc. I dam z siebie wszystko żeby za kilka lat móc powiedzieć było warto..  Alunia: 18.01.2013, 16:05  Mój związek na odległość jest bardzo oryginalny-trwa 12 lat i widujemy się raz na rok bardzo krótko-w połowie drogi między naszymi miastami...nieraz upływa więcej niż rok.Rozmawiamy codzienne bardzo długo przez telefon.Tak ciekawie,że nie zamieniłabym się z nikim !Oczywiście,wyobrażnia podsuwa różne obrazy...są ciężkie chwile zwątpienia...jednak mam nadzieję,że jest mi tak samo wierny.Związek na odległość wymaga wielkiej odwagi,determinacji,stawiania wszystkiego na jedną kartę,z pełną świadomością,że może obraz ukochanej osoby nie jest do końca prawdziwy.Ale tak może się zdarzyć także,jeśli jest się z kimś na co dzień.  zzzz...: 27.11.2012, 23:37  Cześć. Też wam chcę opowiedzieć moja historię... Poznałam chłopaka dzięki mojemu bratu, który pracuje w niemczech... Mój brat pochwalił się koledze że ma siostrę w jego wieku. Któregoś razu włączam komputer i widzę zaproszenie do grona przyjaciół, więc przyjęłam to zaproszenie... Odrazu zaczęliśmy ze sobą pisać po jakimś czasie pojechałam do niego do niemiec spędziliśmy razem dwa tyg było super, ale gdy nadszedł czas rozstania znów na dłuższą chwilę zrobiło nam się smutno... Teraz codziennie do siebie dzwonimy i piszemy, jest trochę ciężko, ale już niedługo znowu do niego jadę :) kto wie może uda mi się zostać na stale... Jeszcze ani razu się nie klocilismy... Myślę że związek na odległość przetrwa gdy jest w nim zaufanie... Prawdziwa miłość wszystko przetrwa!!!! :)  eyu768787ihyurt: 07.11.2012, 13:33  sama jstem z chlopakiem na odlegolsc, nie raz siekolocimy ponioeaz nie mozemym sieprzytulic ani nic , i wszystkie klotnie tlumaczymi tym ze tesknimy za soba bo on w PL a ja w UK powiem jestn ciezko dajemy rade, teraz pojade do polski ,a niedlugo on do mnie do wielkeij brytanii,mozliwe ze juz zamieszkamy wUK  misia: 02.11.2012, 08:22  jestem w zwiazku na odleglosc juz 4 lata, a mam dopiero 18 lat, moj mezczyzna 23, mamy bardzo ciezko, poniewaz moi rodzice sa swiadkami jehowy, a chlopak katolikiem. Nie wiedza, ze w ogole kogos mam. Dlatego nie dosc ze musze sie z tym kryc to jeszcze mi ogolnie utrudniaja wyjscie gdziekolwiek. Ale dajemy jakos sobie rade, bo widzimy sie w soboty (fakultety:)) , a ja i tak Go podziwiam, bo jedzie do mnie 150 km mimo ze jest taki zmeczony czasem, widze ze mnie bardzo kocha i to nieprawda ze na odleglosc nie ma randek w ktorych ktos ma zly dzien, albo jest niewypoczety. Na prawde czesto przyjezdza jak mam dosc moich rodzicow i chce mi sie tylko plakac, wtedy mnie podtrzymuje na duchu. Ale w te wakacje nastapil przelom, ucieklam na wakacje do Niego, bylo cudownie!! Codziennosc okazala sie jeszcze piekniejsza niz moglam sobie wyobrazic, mimo ze nie wychodzilismy gdzies codziennie, a nawet zasypialismy przed tv o 21 (tesciowa pilnowala zebysmy spali osobno xD ) to byly najpiekniejsze wakacje, mimo ze teraz mam ciezej ze strony rodzicow. Ale jak zdam mature to planuje na zawsze wyjechac do niego juz;) a i od wrzesnia chodze na nauki, chce przyjac chrzest, bierzmowanie i komunie, bo w przyszlym roku planujemy wziac slub koscielny :) mimo ze z mojej rodziny nikogo na nim nie bedzie, zreszta nawet jak uciekne to juz sie do mnie nie odezwa, tak sie zachowuja w tej sekcie. Do swojej corki nie beda mogli sie odezwac jak mnie stamtad wyklucza, to straszne, ale moja milosc jest silniejsza i nawet to przezywciezy, na szczescie rodzina mojego Kotka jest bardzo kochana, niestety jeszcze nie wiedza o mojej sytuacji, troche jeszcze boje sie im o wszystkim powiedziec, ale na pewno mnie zrozumieja:) to taka moja historia moze troche smutna ale nie zamienilabym mojego chlopaka na nikogo innego, poniewaz to ze jest tak ciezko potem docenimy siebie i bedziemy czuc ze mamy to czego tak bardzo pragnelismy od tylu lat. Wspomne ze poznalismy sie przez internet:) pozdrawiam.  nanus93@op.pl: 02.10.2012, 18:01  mam 19 lat moj chlopak jest o rok starszy, poznalismy sie rok temu na jego koncercie od tego czasu ciagle ze soba pisalismy a pozniej zaczely sie dlugie rozmowy przez telefon w marcu pierwszy raz do mnie przyjechal i od tego czasu oficjalnie jestesmy razem minelo 7 miesiecy widywalismy sie praktycznie co tydzien razem spedzilismy wakacje, ale od jakiegos czasu jest cos nie tak… wczesniej ciagle bylismy tacy szczesliwi caly czas usmiechnieci a teraz… jakos tak inaczej o wszystko sie klocimy, najczesciej to o facebooka to przez to ze mu nie potrafie zaufac znam jego haslo i nie raz przylapalam go an pisaniu z inna dziewczyna teraz ciagle mi sie wydaje ze tak jest ale juz tego nie robi… on jest 130 km ode mnie dalej rozmawiamy przez telefon na przerwach lub w kazdej wolnej chwili ale on czasem woli spotkac sie z kumplem niz ze mna porozmawiac i co najgorsze robi mi wyrzuty jak ja z kims sie spotkam albo gdziekolwiek wyjde.. bylo tak pieknie,… a teraz.. teraz ciagle mysle o tym czy to wgl ma sens… za pol roku mamy razem zamieszkac a ja obawiam sie ze nie warto, owszem mowi mi ze mnie kocha ale od dluzszego czasu nie slyszalam od niego zadnego komplementu no chyba ze sie upomne, nie dostalam zadnego prezentu no chyba ze mu o tym napomkne, nie chodzi mi o jego pieniadze ale gest, ktory kiedys caly czas mi okazywal jeszcze 2 miesiace temu bylam najszczesliwsza kobieta an swiecie ktorej chlopak w kazdej sekundzie pokazywal jak bardzo mu zalezy i jak bardzo ja kocha, a teraz tak sie zmienil….. co moge zrobic aby wrocilo to co bylo kiedys? prosze o odpowiedz na adres email. czekam z niecierpliwoscia. pozdrawiam Natalia  ForLove: 22.09.2012, 11:47  carter... 57km to daleko ? Marzę aby moja dziewczyna mieszkała tyle ode mnie. Mamy do siebie prawie 1500km, i widujemy się 1, maksymalnie 2 razy do roku. I nie wyobrażam sobie być z inną... Jest ciężko, zwłaszcza że mamy teraz utrudniony kontakt przez internet. Ale cóż... Uważam że warto  carter: 08.09.2012, 20:11  Opowiem wam historie mojej miłości, która trwa aż do dziś. Mam na imię Adrian. Mam 16 lat chodzę do Zasadniczej szkoły zawodowej o profilu blacharz samochodowy. Rok temu 1.10.2011 roku na weselu u mojej cioci poznałem dziewczynę,która jest w moim wieku. Gdy pierwszy raz na nią spojrzałem trafiła mnie baaaaaaaaaaaaaaaaaardzo mocna strzała amora. To było cudowne uczucie. Tego uczucia się nie da opisać. Prawdziwa miłość to coś pięknego ;)) Więc udaliśmy się na ślub. moja ciocia z jej wujkiem chajtneli się i podczas drogi na wesele dowiedziałem się że mieszka ode mnie 57km. Troszkę daleko ,ale ja podjąłem decyzje że nie poddam się. Poznam się z nią lepiej itp. Całe wesele spędziliśmy razem było cudownie. Rozmawialiśmy ze sobą na tym weselu tak jak byśmy się już znali od dzieciństwa. Od wesela (1.10.2012r) do marca nie widywaliśmy się bo nie mieliśmy jak. Szkoła , obowiązki pozbawiły nas spotkań :((( W marcu w nocy o 24.00 zaczęliśmy ze sobą rozmawiać przez telefon i powiedziała że jej się bardzo podobam i że zakochała się we mnie od pierwszego wejrzenia tydzień po moich oświadczynach się spotkaliśmy. Spędziliśmy cały dzień razem . Od tej rozmowy jesteśmy razem. Bardzo się kochamy i spotykamy się co miesiąc. Mamy bardzo dużo planów na przyszłość. Wiem że to ona jest jedyną na całe życie. Jest bardzo wrażliwą dziewczyną tak jak ja . Zawsze gdy się spotkamy i gdy spotkanie dojdzie do końca i gdy już odjeżdżamy do swoich domów przy mnie płacze. I wtedy mnie też to rusza i też zaczynam płakać :((( ehhhh wiem że 57 km to dla was żadna odległość ale w młodym wieku gdy nie ma się prawa jazdy i chodzi się do szkoły to jest to daleko... :(( ehh. A więc związki na odległość mają sens nie załamywać się. Jeżeli to prawdziwa miłość to przetrwa wszystko ! Nawet największą rozłąkę ;)  wytrwała: 01.09.2012, 13:58  Uważam że , miłość na odległość jest ciężka dla kochających się ludzi wiadomo ze każda rozłonka boli i jest ciężko , wtedy czujemy taką wewnętrzna puste , czujemy że nam kogoś tak bardzo mocno brakuje. Ale jak kogoś mocno kochamy tak mocno że nie potrafimy żyć bez tej osoby to wiem że warto czekać nawet wieczność. Mam 18 lat a kiedy byłam malutka kolegowałam się z pewnych chłopcem 2 lata starszym ode mnie jak to dzieci bawiliśmy się droczyliśmy, kiedy miałam 14 lat zaczął mi się podobać aż w końcu zakochałam się w nim . Inni pomyślą ze to zauroczenie ze byłam młoda i nie wiedziałam co to jest miłość . Najgorsze w tym wszystkim było to że on przyjeżdżał tylko na wakacje i wracał do Włoch na cały rok . Wspaniałe wakacje kończyły się dla mnie płaczem w dniu jego wyjazdu czułam się strasznie rozbita wewnętrznie ciągle myślałam i przypominałam sobie piękne chwile z nim i to one dawały mi siłę aby przetrwać cały rok. Teraz ja mam 18 lat a on 20 byliśmy na każdych wakacjach razem każda chwile pamiętam bo każda była wyjątkowa , czekam już 4 lata na niego aż wróci do Polski na stałe i wiem że tej chwili się doczekam choćbym miała czekać drugie tyle . Teraz do życia podchodzimy poważniej , mamy wielkie plany na przyszłość i żadna głupia odległość nie zniszczy tego co tak długo budowaliśmy . Bo udany związek nie zależy od odległości tylko od ludzi , bo to od nich zależy czy prawdziwie kochają czy wiedza ze to osoba na całe życie jak tak to żadna odległość nie zniszczy prawdziwej miłości lecz sprawi ze związek będzie jeszcze bardziej udany niż gdybyśmy ta osobę widzieli co dziennie . Pozdrawiam serdecznie ;)  Marinee: 30.07.2012, 22:37  Niedawno wróciłam z wakacji, z Włoch poznałam tam cudownego chłopaka (włocha) świetnie mi się z nim gadało, spędzało czas.. niestety musiałam wrócić do Polski.. kilka dni temu odezwał się do mnie, że za mną tęskni, pytał co u mnie. Chciałabym, żeby z tego coś wyszło, ale jak .?! Wiele dziewczyn za nim szaleje, każda by chciała z nim być boje się, że on poleci do pierwszej lepszej.. chciałabym z nim jakoś pogadać, spotkać się, żeby przyjechał do Polski.. co dalej zrobić .???  lekcja-milosci.blogspot.com: 23.06.2012, 21:42  Piszę bloga o miłości na odległość - zainteresowanych zapraszam na http://lekcja-milosci.blogspot.com/  Amanda: 13.06.2012, 10:07  Opowiem Wam moją historię...Odkąd poznałam pewnego chłopaka wyjeżdżał za granicę. W domu bywał miesiąc i jechał z powrotem, bywało, że nie bylo go dłużej. Podczas jego nieobecności rozmawiał ze mną przez telefon 2 razy w tygodniu ok 1h. O mnie nigdy się nie pytał, nie czułam miłości, nie czułam niczego tylko złość. Taka sytuacja trwała prawie 3 lata. Może powinnam wczesniej zareagować, może ale tak bylo mi wygodniej. W Polsce miałam studia na dwoch kierunkach i kupę zmartwień, gdy przyjeżdzał to nigdy nie doceniał tego ze starałam sie znaleźć dla niego jak najwiecej czasu. Ostatnio cos we mnie pękło, wykrzyczałam mu wszystko przez telefon, wszystko co czułam. Wiem, ze dłużej nie mogę akceptować takiej sytuacji. bo tak naprawdę, to ja o nim nic nie wiem, rozmowy telefoniczne, spotkania to nie to samo, gdy ktos jest przy kimś cały czas. miłość, może kiedyś była- dziś jest samotność, rozgoryczenie i żal.  Paulaaa: 10.06.2012, 17:48  Pokochałam chłopaka, którego nigdy w życiu nie spotkałam. On mówi, że mnie także bardzo kocha. Jest z Niemiec. Ja mam 18 lat, a on 17. Za rok kiedy będzie już miał 18 chce przyjechać do Polski, by się ze mną spotkać. Piszemy i widzimy się codziennie na skype od prawie 8 miesięcy. Codziennie marzę by choć dotknąć jego ręki, by się spotkać i móc go uściskać. Kiedyś było by to dla mnie zabawne tzn. pokochać kogoś kogo się nigdy nie spotkało, ale teraz wiem, że jest to możliwe. Czas pokaże jak się potoczą moje i jego losy, ale mam nadzieję, że pewnego dnia na prawdę dojdzie do naszego spotkania i uważam, że jeśli mołość jest prawdziwa i szczera przezwycięży każdy problem,kryzys...  Xepel: 18.05.2012, 00:41  Witam. Czy to ma sens ? Kocham dziewczyne ktora mieszka w warszawie , a ja w innym kraju. :/  misia: 24.04.2012, 22:40  Miłość na odległość jest bardzo ciężka...Ja trwam w niej drugi rok...Bywało różnie...Były momenty,że to już koniec...Płakałam dużo...mówił,że kochał,ale ja tego nie odczuwałam...Prawie zerwaliśmy...i wtedy wyjechałam jeszcze dalej...postanowiłam czekać i kochać...Napisałam list,napisałam kartke...mój mężczyzna zmienił pracę,przyjechał mnie odwiedzić...Potem spotkanie za dwa tygodnie...sylwester... i pokochał mnie na nowo,ale lepszą miłościa;)postanowił powiedzieć mi prawde o swoim życiu.Dowiedziałam się,że kiedy był ze mną umówił się z jedną dziewczyną...oraz,że nie był tego pewien...a teraz jest...Wróciłam...a on przyjeżdza co 2 tygodnie i pokonuje to 750 km w jedną stronę... teraz nie jest to dla niego problemem;)i już snujemy plany o gromadce dzieciaczków:)pozdrawiam  Migotka101999: 14.04.2012, 20:19  Ja nie moge wytrzymać kiedy się zobacze ze swoim chłopakiem to jest denerwujace jak widzę pare zakochanych idących po chodniku, ja w tym roku koncze podstawówke i nie jestem pewna czy ja wogóle go zoabcze......  mrm: 05.04.2012, 17:34  JA POZNAŁEM DZIEWCZYNE KTÓRAMIESZKA PONAD 600 KM ODE MNIE... CAŁY CAS O NIEJ MYŚLE ONA O MNIE TO SAMO ZOBACZYMY SIĘ W WAKACJE ALE TO JESZZCZE DUŻO CZASU. P.S DLA WAS... JAK ONA MA SKYPE I KAAMERE TO JEST JUZ DOBRZE MOZNA POROZMAWIAC ALE NIE MA TO JA UCZUCIE ZE DRUGA POŁÓWKA SIEDZI OBOK CB. ;/  ania: 31.03.2012, 18:57  To jest trudny i bolesny temat: miłość na odległość. Ja poznałam kogoś ponad pół roku temu, widzieliśmy się dwa razy. Dzieli nas ponad 400 km, w tym roku kończę liceum. Wydawało mi się, że jeszcze troszeczkę, a będzie lepiej, będziemy się częściej widzieli. Oczywiście zobaczymy się w wakacje, ale ja już nie mogę wytrzymać. Piszemy ze sobą regularnie, tęsknimy... Jak długo to będzie trwało? Najgorsza jest ta tęsknota i widoki zakochanych par idących po chodniku... Może też kiedyś będę taka szczęśliwa - z Nim. Powodzenia wszystkim!!  Stokrotka: 04.03.2012, 18:23  Paulina - jak wytrwałaś ten czas, kiedy się nie widzieliście?jesteś dla mnie w pewnym sensie autorytetem w tej kwestii - my widujemy się co miesiąc lub co dwa na tydzień, czasem krócej. Jak udało Ci się wytrwać widząc się 4 razy do roku?Po jakim czasie zaczęliście już rozmawiać jako wy a nie ja? Tzn czy już na poczatku znajomości ustaliliście sobie jakiś termin w przyszłosci, kiedy będziecie mogli być razem? Ja tak naprawdę nie wiem do końca jak to jest, nic sobie narazie nie deklarujemy, jest zaufanie i jakaś więź, ale boję się jak będzie kiedyś i czy w ogóle będzie i czy on wróci. I żyję trochę w zawieszeniu i niewiedzy i nie wiem czy warto tak trwać, czy to ma sens, bo męczę się w tej sytuacji psychicznie, a z drugiej strony czuję, że bardzo mi na nim zależy....

[1] [2] [3] [4] (5) [6] [7] [8] [9]

Autor Treść

Nowości Modlitwa do św. Jana Bosko Do piekła i z powrotem - wizje św. Jana Bosko Drogi św Jana Bosko i ks Bronisława Markiewicza oraz niezwykły szary pies Modlitwa do św. Franciszka Bianchi Święty który zatrzymał lawę. Niezwykła historia Franciszka Bianchiego Modlitwa do bł. Ludwiki Albertoni

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna