Miłość na odległość?

Niebezpieczeństwo takich związków polega na tym, że na odległość kocha się przeważnie nie realną osobę a własne wyobrażenia o niej. Tak, bo widząc się raz na kilka tygodni lub miesięcy jesteśmy oczarowani sobą, stęsknieni, szczęśliwi, że wreszcie się widzimy. Staramy się więc najpierw jak najlepiej do tego spotkania przygotować. Dziewczyny robią sobie fryzurę, piękny makijaż, chłopcy przychodzą pachnący, w wyprasowanych koszulach i nawet sprzątają na błysk w pokoju. Potem chcemy sobie jak najwięcej opowiedzieć, jak najwięcej pokazać, jak najbardziej okazać tej drugiej osobie jak jest dla nas ważna. A ponieważ jest tak ważna no to naturalnie traktujemy ją jak gościa honorowego, który nic nie musi robić, no bo wszystko zostało przygotowane wcześniej. Nie ma więc z reguły wspólnego przygotowania posiłku, nie ma zmywania, nie zapędzamy też chłopaka do przykręcania obluzowanej śruby w szafce. Są za to spacery, rozmowy, filmy. Co najwyżej razem wyprowadzicie psa. Jest uroczyście, jest wspaniały nastrój i radość. Po prostu jest święto. I pięknie, bo randki, zwłaszcza te pierwsze mają w sobie coś odświętnego. Nikt przecież nie zaczyna znajomości od wspólnego sprzątania, ale po jakimś czasie, kiedy poznajemy się coraz lepiej, kiedy przebywamy ze sobą coraz więcej zaczynamy bywać ze sobą nie tylko na kawie czy w kinie, ale też na zakupach. Gdy chłopak przychodzi do nas to nie tylko rozmawiamy przy herbacie słuchając ulubionej muzyki ale pomaga nam przestawić coś ciężkiego. A chłopak bez oporów prosi dziewczynę by mu przyszyła wypruty suwak. Zaczynamy wspólnie przygotowywać coś do jedzenia. I to jest najzupełniej normalne, bo przecież życie codzienne z takich rzeczy się składa. I w takich rzeczach możemy zobaczyć jak ktoś naprawdę się zachowuje, jakie ma zwyczaje, co jest dla niego ważne. Ale w związkach na odległość właśnie tej codzienności brakuje.

I jeszcze jeden ważny element. Gdy spotykamy się okazjonalnie jesteśmy wypoczęci, zadbani, mamy czas tylko dla siebie. I znów: nie widzimy się w zmęczeniu, pośpiechu, zdenerwowaniu, kiedy mamy kiepski humor, problem albo mamy wszystkiego dość, rozmawiać nam się nie chce i najchętniej poszlibyśmy spać. Dlatego potem jest tyle rozczarowań, tyle rozstań niby dobrze zapowiadających się relacji. Albo nawet szoku przeżytego po ślubie, bo przecież miało być inaczej. Bo nagle ci ludzie, dla których randki były zawsze świętem zaczynają widzieć siebie wracających z pracy i zamiast kwiatów przynoszących do domu żal na szefa i siatki z zakupami. Bo nagle ta zawsze pięknie wyglądająca dziewczyna wiąże włosy na gumkę i na dodatek przypala zupę. Bo ten zadbany chłopak nie zawsze się goli i na dodatek przez tydzień chodzi w tym samym swetrze, choć wcześniej miał wyprasowaną koszulę. A teraz wcale tej koszuli mu się nie chce uprasować. No właśnie, a może na randkę to wcale nie on ją prasował tylko np. mama?

Zdziwienie i rozczarowanie rośnie. Na domiar złego w domu prócz zapachu nastrojowych świec częściej czuć zapach gotowanej kapusty a biurko w pokoju, które przez randką było zawsze wysprzątane teraz zarasta papierami i innymi rupieciami. W dodatku on zbyt długo przesiaduje przy komputerze a ona nie może się doprosić by wyniósł śmieci czy pokroił warzywa na sałatkę. Rozmowy też nie są już tak ekscytujące i głębokie, często brakuje na nie czasu. Wychodzi na jaw, że on wcale nie lubi i pomidorówki i ruskich pierogów, choć wcześniej wszystko mu smakowało. Okazuje się, że ona nie przepada za muzyką, której on słucha, choć wcześniej pożyczała płyty jego zespołu. Oj?Co tu się stało? Ano?nic. To po prostu codzienność. Oczywiście to wcale nie jest tak, że jak jesteśmy ze sobą dłużej to już nie musimy się o siebie starać, nie musimy o siebie dbać i możemy wreszcie pokazać swoje prawdziwe "ja" - bez żadnych zahamowań. Nie, nie, o siebie to i w małżeństwie trzeba dbać i w domu trzeba sprzątać zawsze i tak naprawdę należy wzajemnie sobie pomagać i dążyć do tego, byśmy zawsze byli dla siebie atrakcyjni i na sobie nam zależało. Trzeba się o sobie nawzajem ciągle na nowo starać. Ale zmierzamy do tego, że związek nie składa się tylko z samych pięknych chwil. Więcej jest w nim tego czym naprawdę żyjemy na co dzień. I dlatego właśnie od tej strony, od tych naszych zwykłych stron i zajęć trzeba się poznać.

Ale to nie wszystko, bo to o czym napisaliśmy choć ważne nie jest czynnikiem decydującym o byciu z daną osobą. Najważniejsze jest przecież poznanie poglądów drugiej osoby, jej wartości. I znów: nie tylko poprzez rozmowę, ale poprzez konkretne czyny. Jeśli deklarujemy się jako wierzący to chodźmy razem w niedzielę do kościoła, razem przyjmujmy Komunię św., módlmy się wspólnie. Jeśli mówimy o czystości przedmałżeńskiej to też dajmy tego świadectwo naszym zachowaniem. Jeśli opowiadamy jak ważna jest dla nas rodzina to zobaczmy jak chłopak czy dziewczyna odnosi się do swojej matki, ojca, rodzeństwa, jak im pomaga. Jeśli ktoś twierdzi, że interesuje się sztuką to pójdźmy razem na wystawę, do teatru - zobaczmy ja to wygląda w praktyce, żeby się nie okazało, że to było tylko takie gadanie żeby zrobić dobre wrażenie, a tak naprawdę malarstwa nie znoszę a w teatrze ziewam, bo mnie to nudzi, zaś najbardziej lubię filmy akcji. I uwaga: my wcale nie mówimy, że to źle, ze ktoś słucha muzyki pop czy lubi komedie - chcemy tylko podkreślić, że rzeczywiście trzeba poznać kogoś od tej strony, żeby potem nie było rozczarowań czy nawet posądzenia o kłamstwo czy "granie". Bo nie można "grać" przed ukochaną osobą kogoś kim się nie jest. To zwykłe oszustwo a poza tym prędzej czy później wyjdzie na jaw i uderzy w nas. Dlatego bądźmy szczerzy i pokazujmy swoje prawdziwe "ja". Nie musisz znać się na literaturze współczesnej, nie musisz lubić owoców morza. Tylko szczerze o tym powiedz i daj się poznać naprawdę. Naprawdę - czyli w działaniu, w "realu".

No to wracamy do tej odległości. Jak widzimy poznać się na odległość nie da. Później, gdy ludzie już się dobrze znają to oczywiście będzie im siebie bardzo brakowało ale łatwiej zniosą czasową rozłąkę, zwłaszcza jeśli w perspektywie będzie inna wizja np. będziecie mogli studiować lub pracować w jednym mieście albo przynajmniej w takiej odległości by możliwe było spotykanie się np. w weekend. Chodzi też o potrzeby emocjonalne. Czasem po prostu potrzebujemy zobaczyć się kiedy mamy problem, kiedy ktoś nam zrobił przykrość lub wręcz odwrotnie - odniesiemy jakiś sukces, coś nas mile zaskoczy i chcemy podzielić się radością. No i zwyczajnie: im związek bardziej się rozwija tym bardziej siebie nawzajem potrzebujemy, tym bardziej pragniemy wyrazić swoją miłość. Nie mówiąc już o tym, że kiedy para jest już narzeczeństwem to nawet w kontekście przygotowań do ślubu konieczne jest by widzieli się jak najczęściej. Nie da się przecież wszystkiego pozałatwiać przez telefon a i nauki przedślubne musicie odbyć wspólnie.

Dlatego mi Drodzy nie odradzając nikomu "miłości na odległość" zachęcamy do jak najczęstszego spotykania się, tak byście i mieli poczucie, że jesteście z kimś faktycznie. Bo sama odległość to nie powód by miłość umarła. Jeśli uczucie jest prawdziwe, jeśli Wam na sobie zależy to macie tylko większe pole do popisu. Odczuwacie swój brak, tęsknicie - to Wam bardziej uświadamia jak jesteście dla siebie ważni. Trudniej Wam bo np. kiedy potrzebujecie nagłej obecności drugiego to nie zawsze jest to możliwe. Ale to dla Was czas na umocnienie miłości, taka mała próba. Czasem ludzie są od siebie oddaleni tysiące kilometrów ale to nie jest przeszkodą i decydują się na ślub. To zatem jest możliwe.

A na koniec ciekawostka. Czasem dostajemy listy od zakochanych, którzy pytają o sens miłości na odległość, a tymczasem okazuje się, że dzieli ich... 15-30 kilometrów. No, taka odległość to nie odległość. W Warszawie czasem o obrębie miasta są większe odległości. Myślę, że w takiej sytuacji rower rozwiązałby sprawę, no w zimie autobus. Jeśli jeszcze chodzicie do szkoły - nie musicie się przecież spotykać codziennie, od tego są weekendy, w tygodniu i tak będziecie mieli sporo obowiązków. Dlatego jeśli ktoś deklaruje uczucia a pyta o taką odległość to zawsze mamy wątpliwości czy naprawdę chce by z tą osobą. Bo jeśli kocha się naprawdę jest się w stanie zakasać rękawy, sprężyć się w tygodniu, żeby mieć wolny weekend i spotkać się. To byłoby zbyt okrutne, żeby z powodu marnych 30 (lub nawet więcej) kilometrów rozstać się z kimś kogo się kocha. Ten czas to próba dla Was. Jeśli wyjdziecie z niej zwycięsko, jeśli tak ułożycie swoje zajęcia, żeby znaleźć czas dla siebie to macie dużą szanse na szczęśliwy związek. Ale trzeba tego chcieć i starać się pokonać przeszkody.

Kasia i Tomek

Redakcja portalu

Wasze komentarze:

Paulina: 06.02.2012, 23:03   Warto probowac wytrwac w zwiazku na odleglosc.My wytrwalismy i po 3 latach znajomosci wzielismy slub i nareszcie mozemy byc razem.Wczesniej widywalismy sie ok.4 razy w roku.Zwiazek na odleglosc bardzo hartuje uczucia i staja sie one glebsze.Teraz mniej przejmujemy sie drobnostkami,jestesmy dla siebie bardziej czuli,bo wiemy,ze przeszlismy wiele trudnosci,byly chwile kryzysu,ale wszystko to przetrwalismy dzieki glebokiej milosci i wzajemnym oddaniu.Zycze powodzenia wszystkim ktorzy sa w zwiazkach na odleglosc.  Dzasta: 25.01.2012, 12:45  poznaliśmy się przez internet prawie 2 lata temu. pokochaliśmy się.. długie rozmowy przez telefon, smsowanie prawie do rana. mówi że mnie kocha.. ale jeszcze nigdy się nie widzieliśmy w realu ale to planujemy.. nie wiem czy on mnie zaakceptuje.. co o tym sądzicie? ... Ja myślę że miłość na odległość ma jak najbardziej sens;*  Sz: 14.01.2012, 00:36  Ja swoja milosc poznalem ponad rok temu. Dzieli nas 200km raz sie spotkalismy i do konca zycia bede to pamietal. Bardzo ja kocham ale kilka miesiecy temu z nia zerwalem, myslalem ze tak bedzie lepiej;-( to byla moja najgorsza decyzja. Bardzo za nia tesknie, brakuje mi jej. Wiem ze to ta jedyna, musze o nia walczyc i nie wiem jak skonczy sie ta walka, czy jeszcze mnie kocha... Nie robcie takiego glupstwa jak ja, odległosc nie jest wazna, najwazniejsza jest milosc i uczucia, jesli one sa to te kilometry tylko scalaja zwiazek.  Ania: 13.01.2012, 09:03  Milosc na odleglosc ma sens gdy sie widzi konkretna granice - za rok, za dwa... beda ukonczone studia i juz bedziemy razem. Da sie przetrwac i widze w tym sporo plusow. Oczywiscie bywaja momenty, kiedy sie patrzy na zakochanych z boku "dlaczego ja tak nie moge... a musze czekac", ale bywaja i te momenty, kiedy sa spotkania i wtedy one bywaja owiele glebsze, niz dla tych, ktorzy maja to na codzien. Ja jestem w takim zwiazku i bede jeszcze 2 lata. Dzieli nas 650km. Czyli recepta to - Milosc, zaufanie i wspolny cel, no i chyba zrozumienie... gdy wiesz,ze jak bedziesz siegala dno, to zadzwonisz a on przyjedzie :)  Izzy: 16.11.2011, 20:29  Wlasnie sie rozstalam z narzeczonym, dziela nas tysiace kilometrow, bylismy razem ponad dwa lata, niestety odleglosc nie wytrzymala proby czasu (mieszkalismy razem pol roku, potem on musial wrocic do swojego kraju)...  Stokrotka: 02.10.2011, 14:56  Co z kontaktem w takim związku? Ja jestem już 10 m-cy w związku na odległość, nasze spotkania są średnio raz na 2 miesiące po kilka dni. Rozmawiamy z sobą 2, 3 razy w tygodniu, czasami jest jakiś mail lub sms. Wiem o tym ,że powinnam być cierpliwa, ale macie rację, że są chwilę, które zabijają. Boli dusza i serce. Czasami poznaję nowych ludzi i myślę, że może spróbować z kimś innym, myślę, że pewnie u niego są podobne odczucia, jednak prawda jest taka, że nie chcę nikogo innego, ale wiem, że czasami wielu rzeczy nie mozna przewidzieć. Pozostaje mieć wiarę, że będzie dobrze. Choć wiem jakie to jest czasami trudne. On w maju kończy staż w Szwajcarii - pytanie co później??On mówi, że nie wiem co będzie, że nie wie czy zostanie czy powróci, że jeszcze jest sporo czasu i myśli tylko o tym jak jest teraz. Potrzebuję jakiegoś punktu zawieszenia żeby wiedzieć, że nie czekam na darmo. Choć on nie prosi o czekanie...Czuje się rozdarta i naprawdę nie wiem co robić - czy czekać cierpliwie skoro mi zależy, bo z drugiej strony jest możliwość, że to niczego nie przyniesie............Czuję smutek i tęsknotę...  mała mi: 29.09.2011, 23:29  Witam wszystkich! Rowniez bylam w podobnym zwiazku, mowie bylam bo sie zakonczyl. Praca mojego chlopaka wymagala wiele rozlak i to dlugich. Z poczatku bylam wyrozumiala, staralam sie jak moglam bo z mi straszliwie zalezalo. I im bardziej mi zalezalo tym wieksza byla tesknota za nim az w koncu pojawila sie frustracja ze po raz ktorys musimy sie na tak dlugo rozstawac a jak juz byl to zmeczenie dawalo we znaki wiec odczuwalam coraz wiecej zlych emocji- smutek, frustracja ze nie mozemy spedzac normalnie czasu brakowalo mi tego i cos peklo. I dawalam delikatnie do zrozumienia ze mi zle jemu tez bylo zle ze tak jest i po prostu sie skonczylo. Nie pisze tego by odbierac nadzieje tylko raczej podzielic sie ze wiem jak to jest ciezko, jak bardzo boli teskonota za kims ukochanym, jak wiele potrzeba cierpliwosci i wewnetrznej sily by to przetrwac. Nie jestesmy juz razem ale wiele mnie ten zwiazek nauczyl dlatego wypowiedzialam sie na ten temat. A teraz juz zmykam i zycze powodzenia! Pozdrawiam  cierpliwa: 11.09.2011, 01:27  Jestem ze swoim chłopakiem w związku od 2,5 roku i jest to związek na odległość i choć czasem jest mi potwornie ciężko, że nie ma go blisko mnie to nie wyobrażam sobie naszego rozstania tylko i wyłącznie z powodu odległości. Nie zgadzam się także z faktem, że będąc w związku na odległość nie da się poznać tej drugiej osoby gdyż ja swojego partnera znam bardzo dobrze czasami mam wrażenie że lepiej niż on sam siebie. Poza tym odległość pozwala nam docenić siebie nawzajem, daje nam czas na przemyślenia a przeciwności losu jeszcze bardziej cementują nasz związek i choć dzieli nas aktualnie kilkaset kilometrów bo on aktualni pracuje w Niemczech nie wyobrażam sobie życia bez niego, bez codziennej rozmowy z nim i wiem, że to tylko 2,5 roku rozłąki a przed nami jeszcze całe wspólne życie które spędzę u jego boku. Więc nie poddawajcie się bo dla tej prawdziwej miłości warto poświęcić wiele:) Pozdrawiam  Chris: 05.09.2011, 14:33  Tekst jest ciekawy i pouczający, ale niestety udziela troszkę niedzisiejszych wskazówek. Nie mogę zgodzić się z założeniem Autora, że związek na odległość przynosi rozczarowanie, ponieważ ludzie nie mają okazji poznać się w sytuacjach codziennych. Znam wiele przykładów potwierdzających regułę, że pary znające się teoretycznie dobrze i nawet mieszkające razem przed ślubem doświadczają poważnych konfliktów w poźniejszym okresie, co niekiedy kończy się nawet rozpadem małżeństwa. Dzieje się tak, ponieważ w związku nie ma właśnie oczekiwań poza szarą codziennością, pogłębia się pustka, a wzajemne oczekiwania wygasają. Kobieta i mężczyzna potrzebują rozstań, własnej indywidualnej przestrzeni-azylu, aby nie dzielić ze sobą zbyt wiele, gdyż wtedy wojna jest gwarantowana. W artykule pada stwierdzenie, że na odległość widzi się zwykle tylko wyobrażenie drugiej osoby. Najczęściej tak właśnie jest, ale nie dotyczy to jedynie takich związków, lecz prawie wszystkich. Czy jednak owe wyobrażenia nie zawierają w sobie koniecznych oczekiwań i marzeń, dzięki którym związek utrzymuje swoją żywotność i rozwija się? Czasami ludzie poznają się przez długie lata i nie wiedzą o sobie wszystkiego, zwłaszcza jeśli codziennie pracują, widują się wieczorami lub muszą często wyjeżdzać za pracą. Niestety należy przyznać, że tego rodzaju związków de facto na odległość jest i będzie coraz więcej choćby ze względu na warunki społeczne i materialne. W dzisiejszych czasach coraz mniej osób pozwolić sobie może na luksus codziennego widywania się i trzeba pogodzić się, że przynajmniej tymczasowe rozłąki będą normą, a nie wyjątkiem. Czy w związku z tym należałoby rezygnować z uczuć i kontaktów? Nigdy. Po prostu żyjemy w innej rzeczywistości, niż ta, do której odwołuje się artykuł. Jest on napisany szczerze i dobrze, ale nawiązuje do zachowań niewspółmiernych wobec wyzwań współczesnych stosunków społecznych. Cóż mogę poradzić w sytuacji, kiedy dziewczyna mieszka 150 km ode mnie i choćbym mógł przyjeżdżać do niej częsciej, niż co 2 tygodnie, to ona ze względu na swoją pracę (w tym niektóre weekendy) nie miałaby czasu ani siły widywać się ze mną codziennie. Nawet gdybym mieszkał w jej miejscowości. Po prostu wiem, że nam obojgu zależy na sobie i że zrobimy wszystko, aby w przyszłości było nam łatwiej. Nie ma więc reguły. Wszystko zależy od ludzi, a ludzie zależni są od swoich warunków życia i potrzeb.  devines: 30.08.2011, 17:05  powiedz mi jak ci ufać mam? skoro ja tutaj a ty tam.... powiedź mi co to zaufanie? bo przez twoje słowa na mojej duszy rana na ranie... powiedz mi jak długo to będzie trwać? bo już zaczynam włosy z głowy rwać... powiedz mi czy tęsknisz za mną? czy zainteresowałeś się tam już inną panną... powiedz mi czy naprawdę kochasz? czy tak jak ja po nocy szlochasz...? no powiedz, bo sama już nie wiem czy warto tak czekać na ciebie... ja ci ciągle mówię miłe słowa, a ty ,że od tego cię boli głowa... powiedz mi co to miłość? bo nie wierze ,że przez tą odległość trzyma nas jeszcze jakaś zażyłość...  Anne: 28.08.2011, 21:20  Ja w związku na odległość już 10 miesiąc, z czego widujemy się średnio co 1 lub 2 miesiące. Czasami są ciężkie chwile, bywa, że zdaje mi się, że łączy nas coś magicznego, jest rewelacyjnie kiedy spędzamy razem czas. Staramy się aby chwile te były również normalnością, czyli spanie do późna, wspólne oglądanie filmów, czy gotowanie. Czasami zdarzają się chwile, że nie rozmawiamy, tylko po prostu jesteśmy obok. Ciężkie dla mnie jest to, że przez internet czasami kończą się tematy i wtedy ciężko jest milczeć. On pokazuje, że mu zależy, ale martwi mnie, że do tej pory nic nie powiedział. Nie wiem właściwie nic. On musi zostać za granicą na pewno jeszcze do kwietnia, później nie wiem jak będzie - mówi, że teraz jest dobrze i nie chce myśleć co będzie kiedyś. Problem w tym, że ja chciałabym chociaż jakąś oznakę tego, że np. uwzględnia mnie w swych planach, a jak narazie nic na ten temat nie wspomina...Nie wiem, może to ja przesadzam, może chciałabym za szybko...ale chcę mieć możliwość lepszego poznania się co jest teraz niemozliwe...Chciałabym poczuć, że jemu zależy na tym co jest między nami, a obawiam się czy nie tracę czasu. Powoduje to moje częste złe samopoczucie, również podczas rozmów z nim, boję się, że przez to go stracę, bo w końcu będzie miał mnie dość....nie potrafię już złapać dystansu, który miałam na początku, ale po prostu teraz zaczęło mi na tym związku i na nim zależeć, nie wiem już nic , mam w głowie mętlik myśli, piszę złe scenariusze. Chcę tylko odrobiny okazania mi, że on chce żebym czekała......  Maja: 11.08.2011, 00:01  Ja jestem w takim związku,tzw.na odległośc i dziwnym co dla niektórych,bowiem mój narzeczony jest w Nigerii,ja w Polsce.Również mam okresy skrajnie różne i wątpliwości a za chwilę znów świeci przysłowiowe słońce.I powiem wam,że taka miłośc ma sens,ponieważ ta odległośc sprawia,że stajemy się dojrzalsi uczuciowo,nie liczą się dla nas drobiazgi,przez które w związku tzw.normalnym niekiedy byśmy zrezygnowali,zerwali.A tu nie,to jest coś innego,głębszego duchowo,gdyż dzięki rozłące uczymy się cierpliwości,wybaczania,poprostu hartujemy się,czy gto nie jest piękne i budujące,co potem zaowocuje naprawdę szczęsliwym małżenstwem?Lecz,jak wszyscy zauważamy,muszą wytrzymac 2 osoby,a zdradą nie ma co się martwic,pięknie powiedziane jest bowiem przysłowie:,,Czego oczy nie widzą,tego sercu nie żal."I tu jest pies pogrzebany.Życzę wszystkim szczęśliwych zakończeń i nigdy już rozłąki :)  Miska: 23.07.2011, 15:40  Witam, Ja z moim chłopakiem jesteśmy z sobą od 7 miesięcy, ja w Polsce, on w Kanadzie. Odkąd jesteśmy razem był w Polsce 3 razy - raz widzieliśmy się 6 dni (wtedy właśnie się poznaliśmy), potem 2 tygodnie, i ostatnia jego wizyta - tydzień. Rozmawiamy z sobą na skypie niemal codziennie. Dzieli nas nie tylko tysiące kilometrów, ale również inna strefa czasowa. Przyznam nie jest łatwo, nie mogę o każdej porze się z nim skontatkotwać, choć nie raz bym chciała. Mimo tych trudności nie poddajemy się i wierzymy, że nam się uda. Wiemy, że został nam jeszcze tylko rok takiego związku a potem już będziemy razem. Uważam, że dla osób które się kochają nie ma przeszkód. Byłam wcześniej w innych związkach i z nikim mi nie było tak dobrze. Będę na Niego czekać, bo wiem, że warto. Kochamy się, ufamy sobie i dlatego nawet ta odległość nie jest w stanie zniszczyć tego co jest między nami. Owszem są czasem słabsze chwile, ale obiecaliśmy sobie, że będziemy sobie mówić o tych gorszych chwilach, żeby móc się wzajemnie wspierać i tak też jest. Uważam, że to nieprawda, że na odległość nie można się poznać... dla chcącego nic trudnego... Kiedy tylko jesteśmy w razem staramy się gdzieś wyjechać, by móc spędzić z sobą każdą chwilę. Nie udajemy kogoś "lepszego", jesteśmy na tyle dorośli, że oboje wiemy, że takie zachowanie nie miałoby sensu. Sama rozmowa na skypie też nam dużo daje. W wielu związkach problemem jest brak rozmowy, my nauczyliśmy się ze sobą rozmawiać na wszystkie tematy, bo nic nam innego nie zostaje jak rozmowa. Wiem, że ten czas nas umocni i dzięki tej odległości uczymy się cierpliwości, zaufania co na przyszłość na pewno przyniesie nam korzyści. Wszystkim tym, którzy są w związkach na odległość życzę dużo wiary, że się uda! I pamiętajcie prawdziwa miłość wszystko przetrwa!  Marika: 05.06.2011, 19:25  Ja Polska, on Włochy, znamy się od 7 miesięcy, na początku rozmawialiśmy codziennie przez neta, na żywo widzieliśmy się 4 razy po około tydzień - muszę wam powiedzieć, ze takie spotkania wiele dają, można poznać drugą osobę, w końcu przebywa się z nią 24h/dobę, więc nie sposób udawać i zachowywać się inaczej niż zwykle w codziennych sytuacjach. Czuję, że jest to coś innego niż związki, z którymi miałam do czynienia wcześniej. Cieszą te nawet rzadkie spotkania, czeka się na nie cały miesiąc. Minusy: chwile zwątpienia, które przychodzą - wbrew pozorom nie na początku znajomości, tylko później - im lepiej się znacie, tym cięższe są te rozstania. I dni, wtedy zastanawiam się czy jest sens w tym co robimy, w tym całym "związku" jak to określają inni, czasami z politowaniem. Są chwile, kiedy mam tego wszystkiego dosyć, kiedy mam ochotę po prostu przestać się odzywać i po prostu się odciąć od tego, od tego cierpienia i tęsknoty. Czasami tak robię, ale wtedy on dzwoni...I jest znowu dobrze, aż do czasu kiedy złe myśli znowu wejdą mi w głowę. Zdaję sobie sprawę z tego, że skoro w moim przypadku tak jest, on również ma takie myśli, jednak próbujemy nadal..Uważam, że podstawową rzeczą jest zaakceptowanie faktu, że każde z nas ma swoje życie i należy zaakceptować fakt, że nie zawsze będzie się w takim związku na każde zawołanie. Należy szanować życie drugiej osoby, jej plany. Wiem, że jest to ciężkie, sama tego doświadczam, bo chciałabym aby całe jego zainteresowanie skierowane było na moją osobę. Jednak każdy ma zły dzień, swoje problemy..Wiem, że bardzo chciałabym żeby nam sie udało, widzę, że jemu też zależy - szczególnie po czynach, zachowaniu - niestety nie mówi mi nic wprost, postanowiliśmy, że spróbujemy tak żyć. Oczywiście, że boję się czy to się uda, boję się tego, że nie będzie szansy dostatecznie się poznać. Chciałabym żeby on widział mnie w codziennym życiu, czasem są chwile, że bardzo mi go brakuje i chciałabym aby był obok, żeby się z nim czymś podzielić lub po prostu przytulić nic nie mówiąc. Czasem nic nie mówiliśmy, nie musieliśmy rozmawiać cały czas, dobrze było położyć się i oglądać razem telewizję. Wiem, że on ma swoje plany, wiem, że nie mam prawa zastanawiać się nawet czy w jakimś stopniu uwzględnia mnie w nich, bo to chyba jeszcze nie jest ten moment, to jeszcze za krótki czas...?Wiem również, że nie powiem mu tego jak bardzo chciałabym żeby był przy mnie, bo w żaden sposób nie chciałabym żeby później żałował, że czegoś nie zrobił...Miłość na odległość jest bardzo ciężka, nie potrafię powiedzieć czy przetrwa bo tak naprawdę żadne z nas tego nie wie. Najgorsze, że chciałaby się wiedzieć, a tutaj trzeba po prostu mieć dużo cierpliwości i siły na to, aby tak nauczyć się żyć. Choć są obawy, staram się mieć dobre myśli i wiarę, że będzie dobrze. To ciągłe życie w niepewności, ale z drugiej strony, nie zamieniłabym tego teraz na nic innego i nie traktuję tego jako asekuracji żeby być z kimś dopóki nie znajdzie się ktoś inny. Chciałabym tylko usłyszeć coś takiego od tej drugiej strony, żeby mieć w pewnym stopniu pewność, że to może się udać. Choć wiem, że ja również boje się powiedzieć za dużo słów......  Mariola: 26.05.2011, 20:13  Ja jestem ze wschodu Polski, mój narzeczony spod Gdańska, a poznaliśmy się w górach;). Dzieli nas 500 km, ale to nam nie przeszkadza w spotykaniu się ze sobą co 2, 3 tygodnie (częściej co 2). Jeździmy do siebie pociągami, busami, często nocą i zazwyczaj z przesiadką w Warszawie. Podróż trwa od 8 do nawet 11 godzin, ale to nic. Najważniejsze jest to, że się kochamy. Jesteśmy razem prawie 2 lata, a za rok bierzemy ślub i wtedy będziemy zawsze razem;). P.S. Kiedyś też nie wierzyłam w miłość na odległość. Teraz wiem, że ona istnieje.  Frewaye: 28.04.2011, 18:45  Jeśli Kocha się kogoś, to zawsze już będzie. Prawdziwa miłość przetrwa wszystko, nawet jeśli to związek na odległość. Ja ze swoją dziewczyną miałem momenty, że nie widziałem się po 2-3 tygodnie, później spędziliśmy 1 dzień razem i ponownie od tygodnia do 3 przerwy. Wiele par by się rozeszła w takim wypadku, ale my nie. To jest prawdziwa miłość. Zrobiłbym dla niej wszystko, a ona dla mnie. Codziennie po kilka razy do siebie dzwonimy, rozmawiamy o wszystkim i o niczym. Nie możemy doczekać się ponownego spotkania. Planujemy wspólną przyszłość. Dobrze wiem, że związki na odległość są trudnę, ale dla prawdziwej miłości można zrobić wiele. Jeśli ktoś rozstaje się dlatego, że ciężko mu bez seksu, wspólnych spacerów, kolacji itp. to znaczy, że to nie była prawdziwa miłość. Tylko zwykłe zauroczenie, sympatia, przywiązanie. Dla mnie życie ma sens tylko przy niej, tylko dla niej pragnę być na tym świecie, staram się w codziennym życiu, by w przyszłości żyło nam się dobrze, byśmy mogli niedługo wziąć ślub, byśmy mogli spędzić resztę życia razem. To ona dała mi w życiu to co ważne: miłość, radość, szczęście i cel, a przede wszystkim siebie. Nawet jakby nie widział jej przez dłuższy czas, może kilka miesięcy, może kilka lat, to i tak nie zrezygnowałbym z niej, bo wiem, że właśnie przy niej chcę się zestarzeć, to właśnie z nią chcę dzielić życie, to właśnie jej pragnę mówić "Kocham Cię".  kk: 26.04.2011, 12:00  ja mam 60 km do narzeczonej .nie posiadam auta Ona terz nie bo niemamy prawka ale jakoś dajemy rade.widzimy sie ras czasami 2 razy w tygodniu czasami ras na 2 tygodnie.jesli 2 osoby sie naprawde kochają to nawet odległość i inne trudności nie stanowią problemu.i co najwazniejsze jest zaufanie do drugiej osoby.  JJ: 18.04.2011, 21:22  Miałam różne problemy. Po roku od zerwania z byłym spotkałam swoją miłość. Trafiłam na 100% słuchowca. NIe skupia się prawie wcale na obrazach, za to życzy sobie żebym podczas rozmowa szeroko była uśmiechnięta bo potrafi to usłyszeć. Ale wrócę do rzeczy. Czujemy, że to ten i że to ta, ale jednak los wystawił nas na próbę bo mieszkamy 200 km od siebie i widzimy się raz na 2 tygodnie. Jest mi momentami tak ciężko bez niego, że ciężko mi cokolwiek robić czy myśleć:( Jemu też. Będąc tym słuchowcem nie ukrywa żadnych emocji, nie wstydzi się niczego powiedzieć, czego pragnie czy potrzebuje. Płaczemy gdy się żegnamy, widzę jak ukradkiem ociera łzy w połowie spotkania. Nasze rodziny mają ciągle coś do nas, coś nie pasuje a ja wyjeżdżam od wakacji na stałe za granicę. Ma do mnie dołączyć, ale to za dużo czasu. Zdecydowaliśmy że nieważne gdzie i jak będziemy żyć, byle być blisko siebie, więc zostanę z chłopakiem a raczej z narzeczonym i jakoś będziemy żyć. Wiem, że to ten. Jesteśmy ze sobą mistycznie połączeni. Gdy tęsknię za nim on pisze, śnimy nawet wspólnie, zawsze gdy sięgam po tel żeby napisać on w tym czasie pisze do mnie. Obudziłam się raz przedwcześnie a on napisał do mnie 2 minuty po obudzeniu, jak mu powiedziałam o tym, to powiedział "a coś mi mówiło żeby do ciebie napisać", a nigdy o tej porze nie napisał (po 6). Mimo że mam 18 lat, wiem czego chce... chce jego i będziemy walczyć żeby to zdobyć. Wam wszystkim też życzę zdrowia w dążeniu do celów i spełnienia miłości.  Michał: 14.04.2011, 15:54  Myślę że to nie ma sensu,może jak ktoś jest na 1000000% pewny i potrafi być cierpliwy,ja taki byłem już kilka krotnie ale niestety one nie..nawet miały dzieci które chciałem pokochać jak swoje i jednak odwróciły się odemnie z dnia na dzień.Zapewniała mnie jak mnie kocha a ja ją i w ogóle,kontaktowaliśmy się wyłącznie przez telefon i smsy.Ciągłe jej wątpliwości itd.,podkreślam że nigdy jej nie zdradziłem i nie oszukałem a mimo to..hmm.Podkreślam tutaj że ani razu od 5msc nie widzieliśmy się na żywo a dzieliło nas 600km!,nie było pieniędzy i czasu.Więc ostrzegam wszystkich nie mówcie że kochacie nie angażujcie się w to bo to zwykła lipa!to się jednej stronie znudzi i zrani was mocno.To moja przestroga i apel.Życzę powodzenia.  Fugi: 30.03.2011, 15:47  ja szukałem miłości wśród dziewczyn w tym samym mieście gdzie mieszkam i niedaleko niego około 40 km a teraz dzieli mnie aż 500 km i miłość swa odnalazłem właśnie w tej dziewczynie która mieszka 500 km ode mojego miasta :)

[1] [2] [3] [4] [5] (6) [7] [8] [9]

Autor Treść

Nowości Modlitwa do św. Jana Bosko Do piekła i z powrotem - wizje św. Jana Bosko Drogi św Jana Bosko i ks Bronisława Markiewicza oraz niezwykły szary pies Modlitwa do św. Franciszka Bianchi Święty który zatrzymał lawę. Niezwykła historia Franciszka Bianchiego Modlitwa do bł. Ludwiki Albertoni

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna