Miłość na odległość?

Niebezpieczeństwo takich związków polega na tym, że na odległość kocha się przeważnie nie realną osobę a własne wyobrażenia o niej. Tak, bo widząc się raz na kilka tygodni lub miesięcy jesteśmy oczarowani sobą, stęsknieni, szczęśliwi, że wreszcie się widzimy. Staramy się więc najpierw jak najlepiej do tego spotkania przygotować. Dziewczyny robią sobie fryzurę, piękny makijaż, chłopcy przychodzą pachnący, w wyprasowanych koszulach i nawet sprzątają na błysk w pokoju. Potem chcemy sobie jak najwięcej opowiedzieć, jak najwięcej pokazać, jak najbardziej okazać tej drugiej osobie jak jest dla nas ważna. A ponieważ jest tak ważna no to naturalnie traktujemy ją jak gościa honorowego, który nic nie musi robić, no bo wszystko zostało przygotowane wcześniej. Nie ma więc z reguły wspólnego przygotowania posiłku, nie ma zmywania, nie zapędzamy też chłopaka do przykręcania obluzowanej śruby w szafce. Są za to spacery, rozmowy, filmy. Co najwyżej razem wyprowadzicie psa. Jest uroczyście, jest wspaniały nastrój i radość. Po prostu jest święto. I pięknie, bo randki, zwłaszcza te pierwsze mają w sobie coś odświętnego. Nikt przecież nie zaczyna znajomości od wspólnego sprzątania, ale po jakimś czasie, kiedy poznajemy się coraz lepiej, kiedy przebywamy ze sobą coraz więcej zaczynamy bywać ze sobą nie tylko na kawie czy w kinie, ale też na zakupach. Gdy chłopak przychodzi do nas to nie tylko rozmawiamy przy herbacie słuchając ulubionej muzyki ale pomaga nam przestawić coś ciężkiego. A chłopak bez oporów prosi dziewczynę by mu przyszyła wypruty suwak. Zaczynamy wspólnie przygotowywać coś do jedzenia. I to jest najzupełniej normalne, bo przecież życie codzienne z takich rzeczy się składa. I w takich rzeczach możemy zobaczyć jak ktoś naprawdę się zachowuje, jakie ma zwyczaje, co jest dla niego ważne. Ale w związkach na odległość właśnie tej codzienności brakuje.

I jeszcze jeden ważny element. Gdy spotykamy się okazjonalnie jesteśmy wypoczęci, zadbani, mamy czas tylko dla siebie. I znów: nie widzimy się w zmęczeniu, pośpiechu, zdenerwowaniu, kiedy mamy kiepski humor, problem albo mamy wszystkiego dość, rozmawiać nam się nie chce i najchętniej poszlibyśmy spać. Dlatego potem jest tyle rozczarowań, tyle rozstań niby dobrze zapowiadających się relacji. Albo nawet szoku przeżytego po ślubie, bo przecież miało być inaczej. Bo nagle ci ludzie, dla których randki były zawsze świętem zaczynają widzieć siebie wracających z pracy i zamiast kwiatów przynoszących do domu żal na szefa i siatki z zakupami. Bo nagle ta zawsze pięknie wyglądająca dziewczyna wiąże włosy na gumkę i na dodatek przypala zupę. Bo ten zadbany chłopak nie zawsze się goli i na dodatek przez tydzień chodzi w tym samym swetrze, choć wcześniej miał wyprasowaną koszulę. A teraz wcale tej koszuli mu się nie chce uprasować. No właśnie, a może na randkę to wcale nie on ją prasował tylko np. mama?

Zdziwienie i rozczarowanie rośnie. Na domiar złego w domu prócz zapachu nastrojowych świec częściej czuć zapach gotowanej kapusty a biurko w pokoju, które przez randką było zawsze wysprzątane teraz zarasta papierami i innymi rupieciami. W dodatku on zbyt długo przesiaduje przy komputerze a ona nie może się doprosić by wyniósł śmieci czy pokroił warzywa na sałatkę. Rozmowy też nie są już tak ekscytujące i głębokie, często brakuje na nie czasu. Wychodzi na jaw, że on wcale nie lubi i pomidorówki i ruskich pierogów, choć wcześniej wszystko mu smakowało. Okazuje się, że ona nie przepada za muzyką, której on słucha, choć wcześniej pożyczała płyty jego zespołu. Oj?Co tu się stało? Ano?nic. To po prostu codzienność. Oczywiście to wcale nie jest tak, że jak jesteśmy ze sobą dłużej to już nie musimy się o siebie starać, nie musimy o siebie dbać i możemy wreszcie pokazać swoje prawdziwe "ja" - bez żadnych zahamowań. Nie, nie, o siebie to i w małżeństwie trzeba dbać i w domu trzeba sprzątać zawsze i tak naprawdę należy wzajemnie sobie pomagać i dążyć do tego, byśmy zawsze byli dla siebie atrakcyjni i na sobie nam zależało. Trzeba się o sobie nawzajem ciągle na nowo starać. Ale zmierzamy do tego, że związek nie składa się tylko z samych pięknych chwil. Więcej jest w nim tego czym naprawdę żyjemy na co dzień. I dlatego właśnie od tej strony, od tych naszych zwykłych stron i zajęć trzeba się poznać.

Ale to nie wszystko, bo to o czym napisaliśmy choć ważne nie jest czynnikiem decydującym o byciu z daną osobą. Najważniejsze jest przecież poznanie poglądów drugiej osoby, jej wartości. I znów: nie tylko poprzez rozmowę, ale poprzez konkretne czyny. Jeśli deklarujemy się jako wierzący to chodźmy razem w niedzielę do kościoła, razem przyjmujmy Komunię św., módlmy się wspólnie. Jeśli mówimy o czystości przedmałżeńskiej to też dajmy tego świadectwo naszym zachowaniem. Jeśli opowiadamy jak ważna jest dla nas rodzina to zobaczmy jak chłopak czy dziewczyna odnosi się do swojej matki, ojca, rodzeństwa, jak im pomaga. Jeśli ktoś twierdzi, że interesuje się sztuką to pójdźmy razem na wystawę, do teatru - zobaczmy ja to wygląda w praktyce, żeby się nie okazało, że to było tylko takie gadanie żeby zrobić dobre wrażenie, a tak naprawdę malarstwa nie znoszę a w teatrze ziewam, bo mnie to nudzi, zaś najbardziej lubię filmy akcji. I uwaga: my wcale nie mówimy, że to źle, ze ktoś słucha muzyki pop czy lubi komedie - chcemy tylko podkreślić, że rzeczywiście trzeba poznać kogoś od tej strony, żeby potem nie było rozczarowań czy nawet posądzenia o kłamstwo czy "granie". Bo nie można "grać" przed ukochaną osobą kogoś kim się nie jest. To zwykłe oszustwo a poza tym prędzej czy później wyjdzie na jaw i uderzy w nas. Dlatego bądźmy szczerzy i pokazujmy swoje prawdziwe "ja". Nie musisz znać się na literaturze współczesnej, nie musisz lubić owoców morza. Tylko szczerze o tym powiedz i daj się poznać naprawdę. Naprawdę - czyli w działaniu, w "realu".

No to wracamy do tej odległości. Jak widzimy poznać się na odległość nie da. Później, gdy ludzie już się dobrze znają to oczywiście będzie im siebie bardzo brakowało ale łatwiej zniosą czasową rozłąkę, zwłaszcza jeśli w perspektywie będzie inna wizja np. będziecie mogli studiować lub pracować w jednym mieście albo przynajmniej w takiej odległości by możliwe było spotykanie się np. w weekend. Chodzi też o potrzeby emocjonalne. Czasem po prostu potrzebujemy zobaczyć się kiedy mamy problem, kiedy ktoś nam zrobił przykrość lub wręcz odwrotnie - odniesiemy jakiś sukces, coś nas mile zaskoczy i chcemy podzielić się radością. No i zwyczajnie: im związek bardziej się rozwija tym bardziej siebie nawzajem potrzebujemy, tym bardziej pragniemy wyrazić swoją miłość. Nie mówiąc już o tym, że kiedy para jest już narzeczeństwem to nawet w kontekście przygotowań do ślubu konieczne jest by widzieli się jak najczęściej. Nie da się przecież wszystkiego pozałatwiać przez telefon a i nauki przedślubne musicie odbyć wspólnie.

Dlatego mi Drodzy nie odradzając nikomu "miłości na odległość" zachęcamy do jak najczęstszego spotykania się, tak byście i mieli poczucie, że jesteście z kimś faktycznie. Bo sama odległość to nie powód by miłość umarła. Jeśli uczucie jest prawdziwe, jeśli Wam na sobie zależy to macie tylko większe pole do popisu. Odczuwacie swój brak, tęsknicie - to Wam bardziej uświadamia jak jesteście dla siebie ważni. Trudniej Wam bo np. kiedy potrzebujecie nagłej obecności drugiego to nie zawsze jest to możliwe. Ale to dla Was czas na umocnienie miłości, taka mała próba. Czasem ludzie są od siebie oddaleni tysiące kilometrów ale to nie jest przeszkodą i decydują się na ślub. To zatem jest możliwe.

A na koniec ciekawostka. Czasem dostajemy listy od zakochanych, którzy pytają o sens miłości na odległość, a tymczasem okazuje się, że dzieli ich... 15-30 kilometrów. No, taka odległość to nie odległość. W Warszawie czasem o obrębie miasta są większe odległości. Myślę, że w takiej sytuacji rower rozwiązałby sprawę, no w zimie autobus. Jeśli jeszcze chodzicie do szkoły - nie musicie się przecież spotykać codziennie, od tego są weekendy, w tygodniu i tak będziecie mieli sporo obowiązków. Dlatego jeśli ktoś deklaruje uczucia a pyta o taką odległość to zawsze mamy wątpliwości czy naprawdę chce by z tą osobą. Bo jeśli kocha się naprawdę jest się w stanie zakasać rękawy, sprężyć się w tygodniu, żeby mieć wolny weekend i spotkać się. To byłoby zbyt okrutne, żeby z powodu marnych 30 (lub nawet więcej) kilometrów rozstać się z kimś kogo się kocha. Ten czas to próba dla Was. Jeśli wyjdziecie z niej zwycięsko, jeśli tak ułożycie swoje zajęcia, żeby znaleźć czas dla siebie to macie dużą szanse na szczęśliwy związek. Ale trzeba tego chcieć i starać się pokonać przeszkody.

Kasia i Tomek

Redakcja portalu

Wasze komentarze:

Kasia K.: 07.04.2010, 23:11  skoro mowa o miłości na odległośc to mogę Wam opowiedzieć moją historię. Około 2 lat temu poznałam chłopaka, w sumie dzięki koledze. Widziałam się z nim zaledwie 3 razy w ciagu tych 2 lat, ale przez caly ten czas utrzymujemy ze sobą kontakt, niestety tylko telefoniczny. Co śmieszne dzieli nas zaledwie 40km, ale widocznie az o 40km za duzo... od roku nie udalo mi sie jakos go zmobilizowac do tego zeby mnie odwiedzil. zaproszenie juz czeka i czeka kope czasu na zrealizowanie. A kiedy jakas okazja sie nadarzyla zeby sie spotkac, to zawsze cos nam na przeszkodzie stanelo. Nie wiem czy to los przeciwko mnie, czy moze z tego nie ma nic byc. Mimo to rozmawiamy, albo raczej rozmawialismy godzinami. (rozmawialismy bo wczoraj do niemiec pojechal). Przyznam się szczerze, że jakąś pustkę odczuwam. W ciagu tych 2 lat wiele się zmienilo, chodzi mi tu glownie o sposob rozmowy. Dawniej wiele zartowalismy o zakochaniu, o tym co by bylo gdyby, teraz rozmowy sa zupelnie oderwane od sfery uczuciowej. Zdazylismy sie juz wielokrotnie pokłocic i pogodzic. Dobrze sie nam rozmawia. Bylo i tak, ze konczylo sie milczeniem z nie wiem sama jakiego powodu. Do dzis sie tego nie dowiedziałam. Mam jednak wrażenie, że za każdym razem kiedy dochodzilo do milczenia przez okolo miesiac, Bog jednak ingerowal. Nie wiem na ile to bylo działanie Boga, na ile mój glupi charakter. Tak trudno mi bylo zrozumiec, ze nagle przestaje sie do mnie odzywac bez podania powodu, wiec uparcie nie dawalam mu spokoju. Kiedy jednak juz sama sie uspokoilam, nagle dochodzilo do jakiegos przelomu. Musialo sie cos wydarzyc, co znowu sprawilo ze sie pogodzilismy. Kolezanka sie smieje, ze my to jak w jakims starym malzenstwie klocimy sie i godzimy. Inna znowu, ze tak bedziemy ze soba do emerytury rozmawiac przez telefon. Nie powiem, strasznie mnie przybija fakt, ze nie chce sie ze mna spotkac. Ja osobiscie lecialabym pewno jak na skrzydłach na spotkanie z nim. I przyznaje, cos do niego czuje. Jeszcze nie udało mi się określić, co to takiego. Wracając jednak do tych chwil milczenia. W zeszly listopad, nagle cos sie stalo i chlopak zamilknal. Znowu odezwala sie we mnie upartosc, a moze raczej glupota naciskania zeby powiedzial co jest. Tego od niego nie wyciagnelam, za to dostalam po twarzy zlymi slowami a przede wszystkim tym, zebym sie od niego, delikatnie mowiac, odczepila. Ciezko mi bylo, okropnie. Tego okreslic nie moge. Ale modlilam sie do Boga, zeby cos sprawil. Zeby albo pozwolil sie nam pogodzic, albo zapomniec. I cos sie jednak stalo. Na swieta wyslalam mu zyczenia, odpowiedzial. Zapytal czy sie gniewam za te niemile slowa ktore powiedzial miesiac wczesniej. Taka bylam szczesliwa ze wszystko to poszlo w zapomnienie. Zreszta nie czulam do niego gniewu. Od tego czasu zmienil sie. Odnioslam wrazenie ze mu zalezy w jakis tam sposob na mnie. Tylko jedno mnie meczy, ze on nigdy na mnie inaczej nie spojrzy jak tylko po przyjacielsku. Mam wrazenie ze jestem dla niego pocieszycielka, powiernica. Nie wiem jak to nazwac. Zwierza sie ze wszystkiego. Ciesze sie z tego jego zaufania, ale ja mam jeszcze inne oczekiwania. Czekam cierpliwie, co dalej sie stanie i modle sie do Boga zeby i tutaj pomogl. Tylko jak moze sie cokolwiek zmienic kiedy sie z nim nie widze? Jak w ogole ja moge cos do niego czuc, kiedy sie nie widzimy? Jak on moze cokolwiek poczuc, kiedy sie nie widzimy? Ciezko mi z tym. Ciezko ze wyjechal. Majac za soba wczesniejsze doswiadczenia z wyjazdem ktoregos z nas wiem ze kontakt oslabnie. Moze to i dobrze, czasem jakies przerwy wychodza na dobre. Tylko ciagle mnie martwi, ze ja patrze na niego inaczej niz on na mnie.... chyba zyje ciagle nadzieja ze cos sie zmieni, skoro w tych relacjach uparcie tkwie. ale czlowieka nie zmusisz do milosci....  brokenharted girl: 11.02.2010, 20:15  nie wiem czy miłość na odległość ma sens, wg mnie odległość potrafi zabić nawet bardzo głębokie uczucie...;( ja zakochałam się w chłopaku, który mieszka ponad 200 km ode mnie. poznaliśmy się w wakacje kilka lat temu i od tamtej pory nie mogę o nim zapomnieć. przez jakiś czas spotykaliśmy się tylko w wakacje, później on przyjeżdżał do mnie, ja do niego.... itd. choć nie trwało to bardzo długo ja wciąż go kocham. teraz on ma kogoś u siebie w mieście i nie kontaktowaliśmy się od pół roku.. miejsca w których byliśmy przypominają mi go i nie potrafię związać się z nikim na miejscu. to mnie przerasta. ostatnio coraz częściej przez niego płaczę. ja nadal sądzę że łączyło nas coś wyjątkowego i mam nadzieję że nasz los się odmieni. nie wiem tylko co on czuje i nie mogę go o to zapytać ze względu na jego obecną dziewczynę....  Marta: 01.02.2010, 03:52  Ja jak miałam 12lat byłam jedną z dojrzalszych dzieci , zaczełam chodzić z Kondziem byliśmy razem 2 lata 5 miesiecy lecz on musiał wyjechac do Warszawy na stałe , byliśmy nadal przez odległość ,lecz sie pokłóciliśmy i rozstaliśmy . Miałam przez ten czas innych chłopaków, żeby o nim zapomnieć ,lecz nie pomogło. Bo Nadal Go Kochałam ...Cały czas czekałam na Niego po 2 latach czekania. Nadal Go Kocham i chcę do Niego wrócić.Jadę 6lutego do Niego żeby się spotkać i powiedzieć że GO Kocham i chce do Niego wrócić. "Dawna Miłość nie rdzewieje..." z dnia na dzień gdy data zbliża się 6 serce mi bije szybciej i czuje się zakłopotana...Czy On będzie chciał do Mnie wrócić. Ale przecież z Białegostoku do Warszawy nie daleko około 3 godz pociągiem. Mam nadzieje że się uda. Związek na odległość ma sens tylko dwie strony muszą w to wierzyć. Najgorsze jest to że na ten temat nie mam z kim pogadać :( bo nikt mnie nie rozumie... Jakby ktoś miał ochote pogadać gg9477427.  Natalia: 29.01.2010, 21:57  Mam 16 lat. Wiem co myślicie,że jestem za młoda na miłość,otóż nie. Ona 'dopada' nas w różnym okresie życia. Ale nie o tym chciałam powiedzieć. Kasiu,Tomku pomóżcie mi. Zatem mam 16 lat,on 19. Dzielą nas kilometry dokładnie ok. 350. Nie jest nam łatwo,ale wcześniej było pięknie. Aż tu nagle zobaczyłam jego wiadomość na gg,że jak on twierdzi,nie wie co do mnie czuje.. ;( Czy to jest możliwe,żeby najpierw kochać na zabój a potem nagle powiedzieć coś takiego? Ponadto krytykuje wszystko co robię,co mówię,moje ulubione książki czy filmy. Jak mu powiem,że mnie to rani,to on odpowiada,że 'chyba chcesz wiedzieć prawdę,więc ją masz'. Nie wiem co robić.. Czuję się beznadziejnie,kocham go ale on.. doprowadza mnie do skraju wytrzymałości. Rozmawiamy w większości przez komunikatory internetowe,czy pisząc sms'y. Już nawet do mnie nie dzwoni. Kiedy mu powiedziałam,że chciałabym usłyszeć jego głos,puścił tą uwagę mimo uszu.. Nie wiem co począć,proszę pomóżcie. Jakbyście mogli odpisze na mój email natalka9410@wp.pl bądź natalcia1502@amorki.pl najlepiej byłoby właśnie za pomocą gg (1776372). Proszę..  Kwiatkowa: 09.01.2010, 00:29  2000 km... Mamy po 26 lat oboje... Spadło jak grom z jasnego nieba... I wiecie... Miewałam już partnerów i do żadnego nie czułam tego, co czuję teraz, do mojego obecnego. Dla tych uczuć, tego oczekiwania, tej radości, warto żyć i trwać w takim związku... A w końcu kiedyś odległość się zmniejszy ;)... Więcej wiary w siebie i cierpliwości :)...  Paweł : 06.01.2010, 19:12  Witam ! :) My z Mają jesteśmy ze sobą już 10 lat i 5 dni . (1 stycznia 2000). Ja mieszkam w Polsce, lecz ona w Stanach Zjednoczonych , musiała wyjechać 3 lata temu , bo jej dziadek tam umarł , a później dostała świetną ofertę pracy i tam pracuje , chciała wrócić , ale nie miała już za co , więc zaczęła pracować , a teraz , gdy chciała się zwolnić , by wrócić do Warszawy , do mnie to jej szef nie pozwolił . Teraz dopiero pod koniec stycznia polecę tam do niej i ją stamtąd zabiorę :). Bardzo ją kocham i za nią tęsknię . !!!  Kasia. : 05.01.2010, 00:32  My przez 3 lata chodzilismy do tej samej klasy do LO, potem Pawel musial wyprowadzic sie do Bieszczad. To 360 km od mojego domu. Wytrwalismy! Codziennie godzine rozmawiamy przez telefon, mowimy sobie o wszystkim, opowiadamy o sytuacjach jakie nas spotkały. Widzimy sie co okolo miesiac, oboje studiujemy zaocznie, niestety ja w Katowichach, on w Rzeszowie. Na szczescie kiedy sie odwiedzamy, to u siebie w domu, mamy okazje sie obserwowac, poznawac. Nie tylko chodzic na wycieczki po Poloninach, nie tylko ogladac filmy, ale pomagac sobie, wspolnie sprzatac, gotowac, pomagac rodzicom. Z czasem Pawel stał sie moja druga polowka, jest mi bliski nie tylko jako osoba, staram patrzec sie w jego dusze i nie wyobrazam sobie zycia z kim innym. To nie mozliwe. :)  kuba: 29.12.2009, 15:40  Witam, nas dzieli 1500km jestem w londynie ona w polsce.. Zaczelismy byc razem 13czerwca (piatek) 2008, na poczatku jak kazdy wie ciezko pozniej juz sie ulozylo, ale ona znalazla sobie kogos lepszego w grudniu 2008 bylem jeszcze w polsce powiedziala mi o tym powiedzialem ze wybaczylem , ale nie umialem... chcialem sie odegrac i niestety tak zrobilem zaczelem jakby krecic z jej przyjaciolka. dowiedzial sie o tym po swietach zerwalismy. nie odzywalismy sie do siebie. kwiecien 2009 przyjechalem do PL i bylismy jak kolezanstwo. nie moglem bez niej zyc, ciagle pytalem sie znajomych czy moze kogos ma.. zmieniala ich, jak i ja.. nie potrafilismy o sobie zapomiec.oboje mowilismy drugiej osobie ze nic do siebie nie czujemy. sierpien 2009 powiedzialem co czuje , ze nie moge bez niej zyc nawet na odleglosc, ona powiedziala mi to samo, ze kocha i nie chce tak zyc. Wiec Stalo sie zaczelismy byc Razem :) wyjechalem na poczatku wrzesnia. na poczatku swietnie bylem pod koniec pazdziernika do poczatku listopada wszystko wspaniale :) pozniej zaczelo bywac ciezko, czesto sa klutnie nie domowienia, klutnie praktycznie wychodza z niczego, nowy kolega ktorego nie znasz, zabawa wspolna ze znajomymi itp. najwazniejsze w tym wszystkim jest zaufanie do drugiej osoby, ja strasznie jej ufam, chociaz ona uwaza inaczej, a to dzieje sie przez to ze bardzo brakuje mi jej i czasem nie potrafie tego okazac tylko glupim "wyzygiwaniem" Na prawde strasznie mi na niej zalezy, jej na mnie tez , ale widac jakby powoli przestawalo.. wszystko wyjasni sie pod koniec stycznia gdy bede juz w polsce. mam nadzieje ze wszystko sie ulozy i bedzie dobrze.. Bo Nie Wyobrazam Sobie Zycia Bez Niej.. "Gdy Zaczynasz Budowac Domek Z Kart Nie Koncz Przed Finalem" Kazdemu Zycze Zeby Sie Ulozylo Bo Uczucie Na Prawde Jest Wielkie, Po Rozlace Gdy Juz Oboje Bedziecie Mieszkac W Jednym Miescie Szczescie Bedzie Wielkie.. Ja Jeszcze Sie O Tym NIe Przekonalem Bo Musze Tu Siedziec Jeszcze Niestety Rok :( Jak Ktos Chce Popisac GG: 1363805 Moze Komus Uda Mi Sie Pomoc :) Szczescia Ludzie !  Sylwia: 17.12.2009, 17:22  dziękuję. ja wiem, że jestem na taki związek gotowa i gotowa do poświęceń. nie wiem, czy on jest.. wiem, że chciałby być ze mną, ale nie chce planować aż tak odległej przyszłości. proszę o modlitwę za nas :) jestem pełna wiary, nadziei i miłości :)  Mariola: 27.11.2009, 16:33  Mnie za swoim ukochanym dzieli 1300 km.On jest w Korei Pld. Czasami jest w domu gosciem,ale czekam na niego i wiem ,ze kazdy dzien zbliza mnie do Jego powrotu.Nie mam zadnych watpliwosci,ze to WIELKA MILOSC.Planujemy slub,dzieci.Nie wyobrazam sobie zycia bez Niego. Jest moim najlepszym przyjacielemi miloscia mojego zycia!!!  olcia: 22.10.2009, 15:10  Ja mieszkam w Granadzie (Hiszpania) a człowiek, którego kocham w Rzymie...  :): 23.05.2009, 17:38  witam wszystkich, za 3 tygodnie wybieram sie do mojego ukohcnaego do anglii, nie widzialam go od stycznia, nawet nie wiecie jak sie ciesze na to spotkanie a z drugiej strony boje mam ogromna hustawke nastrojow, obojgu nam na sobie zalezy ale ostatnio chyba sie troche oddalilismy od siebie rzadziej dzwonimy do siebie, rzadziej piszemy, nie wiem moze przesadzam z tym pomyslem ze oddalilismy sie od siebie za bardzo wszystko analizuje jak to kobieta hahahha za 3 tygodnie bede na nowo poznawala mojego ukochanego, a potem za 1,5 miesiaca nasze wspolne dwutygodniowe pierwsze wakacje boje sie tej milosci bo ....jak sie spotka mezyczyna po przejsciach i kobieta z przeszloscia dluga sie mecza z ta miloscia ..........  Dominika: 20.05.2009, 18:56  zgaqdzam się z wami  Kinga: 02.04.2009, 20:04  miłość... dużo wiemy na jej temat z Biblii... uważam, że gdy znajdujemy swoją połówkę odległość nie ma znaczenia... 1028 km... <><  anetka : 23.03.2009, 17:02  Ja z moim chłopakiem jesteśmy już ze sobą 3 lata a dzieli nas 250km i nie wyobrażam sobie dalej życia bez niego:) pozdrawiam wszystkie pary na odległość  Anna: 23.02.2009, 20:47  Dziękuję za ten artykuł, bardzo mi pomógł.  Zuzia: 14.02.2009, 19:17  Poznalam kiedys chlopaka z innego miasta mielismy po 13 lat, potem on przeprowadzil sie do mojego miasta, a ja wtedy wyjechalam za granice... Spotkalismy sie gdy odwiedzialam siostre w Polsce i zaiskrzylo, bylismy razem, ale gdy wrocilam do Anglii zerwalam bo mialam wtedy 16 lat i jeszcze nie umialam sie poswiacac i tak kochac. Po 2 latach spotkalismy sie w wakacje i od tamtej pory postanowilismy sprobowac. Przez rok przylatywalam do Polski co 3 miesice by sie z nim zobaczyc, pisalismy maile, rozmawialismy na skype. Duzo sie dowiedzielismy o swojej przeszlosci i co oboje lubimy. Po roku on podjal decyzje ze tez wyjedzie zeby byc ze mna. Jest inaczej, poznajemy sie w codziennosci i trudnosciach ale mamy siebie blisko i to owocuje! Teraz jestesmy juz prawie rok ze soba na codzien! Trwajcie w Jezusie <><  Dorka: 13.02.2009, 18:11  A nas dzieli 1000 km i widzimy sie mniej wiecej co 1,5 miesiaca...ale trwamy i kochamy się...tylko jedyna i prawdziwa miłość przetrwa wszystko...zawsze jak wyjeżdza mówi mi : "czekaj na mnie"..Czekam, bo kocham.To mi daje siłę,nam....Nasz początek? Wspaniały. Teraz? Jeszcze lepiej, bo każdy zgrzyt nas umacnia i wyciągamy wnioski, by ich nie powtórzyć więcej..chociaż obaj dobrze wiemy że życie nie jest kolorowe i musimy byś silni...  m-a: 13.02.2009, 17:45  Początek miłości to czas udawania,że wszystko co ludzkie jest nam obce :))  ......: 13.02.2009, 17:22  Do :D .Skoro takie bzdury piszesz to musisz byc jeszcze dzieckiem, napewno jeszcze nie wiesz co to jest miłośc, bo gdybyś wiedział to nawet kilometry nie zdołały by Cię powstrzymac od bycia z ukochaną osoba.Pozdrawiam i zyczę przemyslanych opii....

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] (8) [9]

Autor Treść

Nowości Modlitwa do św. Jana Bosko Do piekła i z powrotem - wizje św. Jana Bosko Drogi św Jana Bosko i ks Bronisława Markiewicza oraz niezwykły szary pies Modlitwa do św. Franciszka Bianchi Święty który zatrzymał lawę. Niezwykła historia Franciszka Bianchiego Modlitwa do bł. Ludwiki Albertoni

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna