Miłość na odległość?

Niebezpieczeństwo takich związków polega na tym, że na odległość kocha się przeważnie nie realną osobę a własne wyobrażenia o niej. Tak, bo widząc się raz na kilka tygodni lub miesięcy jesteśmy oczarowani sobą, stęsknieni, szczęśliwi, że wreszcie się widzimy. Staramy się więc najpierw jak najlepiej do tego spotkania przygotować. Dziewczyny robią sobie fryzurę, piękny makijaż, chłopcy przychodzą pachnący, w wyprasowanych koszulach i nawet sprzątają na błysk w pokoju. Potem chcemy sobie jak najwięcej opowiedzieć, jak najwięcej pokazać, jak najbardziej okazać tej drugiej osobie jak jest dla nas ważna. A ponieważ jest tak ważna no to naturalnie traktujemy ją jak gościa honorowego, który nic nie musi robić, no bo wszystko zostało przygotowane wcześniej. Nie ma więc z reguły wspólnego przygotowania posiłku, nie ma zmywania, nie zapędzamy też chłopaka do przykręcania obluzowanej śruby w szafce. Są za to spacery, rozmowy, filmy. Co najwyżej razem wyprowadzicie psa. Jest uroczyście, jest wspaniały nastrój i radość. Po prostu jest święto. I pięknie, bo randki, zwłaszcza te pierwsze mają w sobie coś odświętnego. Nikt przecież nie zaczyna znajomości od wspólnego sprzątania, ale po jakimś czasie, kiedy poznajemy się coraz lepiej, kiedy przebywamy ze sobą coraz więcej zaczynamy bywać ze sobą nie tylko na kawie czy w kinie, ale też na zakupach. Gdy chłopak przychodzi do nas to nie tylko rozmawiamy przy herbacie słuchając ulubionej muzyki ale pomaga nam przestawić coś ciężkiego. A chłopak bez oporów prosi dziewczynę by mu przyszyła wypruty suwak. Zaczynamy wspólnie przygotowywać coś do jedzenia. I to jest najzupełniej normalne, bo przecież życie codzienne z takich rzeczy się składa. I w takich rzeczach możemy zobaczyć jak ktoś naprawdę się zachowuje, jakie ma zwyczaje, co jest dla niego ważne. Ale w związkach na odległość właśnie tej codzienności brakuje.

I jeszcze jeden ważny element. Gdy spotykamy się okazjonalnie jesteśmy wypoczęci, zadbani, mamy czas tylko dla siebie. I znów: nie widzimy się w zmęczeniu, pośpiechu, zdenerwowaniu, kiedy mamy kiepski humor, problem albo mamy wszystkiego dość, rozmawiać nam się nie chce i najchętniej poszlibyśmy spać. Dlatego potem jest tyle rozczarowań, tyle rozstań niby dobrze zapowiadających się relacji. Albo nawet szoku przeżytego po ślubie, bo przecież miało być inaczej. Bo nagle ci ludzie, dla których randki były zawsze świętem zaczynają widzieć siebie wracających z pracy i zamiast kwiatów przynoszących do domu żal na szefa i siatki z zakupami. Bo nagle ta zawsze pięknie wyglądająca dziewczyna wiąże włosy na gumkę i na dodatek przypala zupę. Bo ten zadbany chłopak nie zawsze się goli i na dodatek przez tydzień chodzi w tym samym swetrze, choć wcześniej miał wyprasowaną koszulę. A teraz wcale tej koszuli mu się nie chce uprasować. No właśnie, a może na randkę to wcale nie on ją prasował tylko np. mama?

Zdziwienie i rozczarowanie rośnie. Na domiar złego w domu prócz zapachu nastrojowych świec częściej czuć zapach gotowanej kapusty a biurko w pokoju, które przez randką było zawsze wysprzątane teraz zarasta papierami i innymi rupieciami. W dodatku on zbyt długo przesiaduje przy komputerze a ona nie może się doprosić by wyniósł śmieci czy pokroił warzywa na sałatkę. Rozmowy też nie są już tak ekscytujące i głębokie, często brakuje na nie czasu. Wychodzi na jaw, że on wcale nie lubi i pomidorówki i ruskich pierogów, choć wcześniej wszystko mu smakowało. Okazuje się, że ona nie przepada za muzyką, której on słucha, choć wcześniej pożyczała płyty jego zespołu. Oj?Co tu się stało? Ano?nic. To po prostu codzienność. Oczywiście to wcale nie jest tak, że jak jesteśmy ze sobą dłużej to już nie musimy się o siebie starać, nie musimy o siebie dbać i możemy wreszcie pokazać swoje prawdziwe "ja" - bez żadnych zahamowań. Nie, nie, o siebie to i w małżeństwie trzeba dbać i w domu trzeba sprzątać zawsze i tak naprawdę należy wzajemnie sobie pomagać i dążyć do tego, byśmy zawsze byli dla siebie atrakcyjni i na sobie nam zależało. Trzeba się o sobie nawzajem ciągle na nowo starać. Ale zmierzamy do tego, że związek nie składa się tylko z samych pięknych chwil. Więcej jest w nim tego czym naprawdę żyjemy na co dzień. I dlatego właśnie od tej strony, od tych naszych zwykłych stron i zajęć trzeba się poznać.

Ale to nie wszystko, bo to o czym napisaliśmy choć ważne nie jest czynnikiem decydującym o byciu z daną osobą. Najważniejsze jest przecież poznanie poglądów drugiej osoby, jej wartości. I znów: nie tylko poprzez rozmowę, ale poprzez konkretne czyny. Jeśli deklarujemy się jako wierzący to chodźmy razem w niedzielę do kościoła, razem przyjmujmy Komunię św., módlmy się wspólnie. Jeśli mówimy o czystości przedmałżeńskiej to też dajmy tego świadectwo naszym zachowaniem. Jeśli opowiadamy jak ważna jest dla nas rodzina to zobaczmy jak chłopak czy dziewczyna odnosi się do swojej matki, ojca, rodzeństwa, jak im pomaga. Jeśli ktoś twierdzi, że interesuje się sztuką to pójdźmy razem na wystawę, do teatru - zobaczmy ja to wygląda w praktyce, żeby się nie okazało, że to było tylko takie gadanie żeby zrobić dobre wrażenie, a tak naprawdę malarstwa nie znoszę a w teatrze ziewam, bo mnie to nudzi, zaś najbardziej lubię filmy akcji. I uwaga: my wcale nie mówimy, że to źle, ze ktoś słucha muzyki pop czy lubi komedie - chcemy tylko podkreślić, że rzeczywiście trzeba poznać kogoś od tej strony, żeby potem nie było rozczarowań czy nawet posądzenia o kłamstwo czy "granie". Bo nie można "grać" przed ukochaną osobą kogoś kim się nie jest. To zwykłe oszustwo a poza tym prędzej czy później wyjdzie na jaw i uderzy w nas. Dlatego bądźmy szczerzy i pokazujmy swoje prawdziwe "ja". Nie musisz znać się na literaturze współczesnej, nie musisz lubić owoców morza. Tylko szczerze o tym powiedz i daj się poznać naprawdę. Naprawdę - czyli w działaniu, w "realu".

No to wracamy do tej odległości. Jak widzimy poznać się na odległość nie da. Później, gdy ludzie już się dobrze znają to oczywiście będzie im siebie bardzo brakowało ale łatwiej zniosą czasową rozłąkę, zwłaszcza jeśli w perspektywie będzie inna wizja np. będziecie mogli studiować lub pracować w jednym mieście albo przynajmniej w takiej odległości by możliwe było spotykanie się np. w weekend. Chodzi też o potrzeby emocjonalne. Czasem po prostu potrzebujemy zobaczyć się kiedy mamy problem, kiedy ktoś nam zrobił przykrość lub wręcz odwrotnie - odniesiemy jakiś sukces, coś nas mile zaskoczy i chcemy podzielić się radością. No i zwyczajnie: im związek bardziej się rozwija tym bardziej siebie nawzajem potrzebujemy, tym bardziej pragniemy wyrazić swoją miłość. Nie mówiąc już o tym, że kiedy para jest już narzeczeństwem to nawet w kontekście przygotowań do ślubu konieczne jest by widzieli się jak najczęściej. Nie da się przecież wszystkiego pozałatwiać przez telefon a i nauki przedślubne musicie odbyć wspólnie.

Dlatego mi Drodzy nie odradzając nikomu "miłości na odległość" zachęcamy do jak najczęstszego spotykania się, tak byście i mieli poczucie, że jesteście z kimś faktycznie. Bo sama odległość to nie powód by miłość umarła. Jeśli uczucie jest prawdziwe, jeśli Wam na sobie zależy to macie tylko większe pole do popisu. Odczuwacie swój brak, tęsknicie - to Wam bardziej uświadamia jak jesteście dla siebie ważni. Trudniej Wam bo np. kiedy potrzebujecie nagłej obecności drugiego to nie zawsze jest to możliwe. Ale to dla Was czas na umocnienie miłości, taka mała próba. Czasem ludzie są od siebie oddaleni tysiące kilometrów ale to nie jest przeszkodą i decydują się na ślub. To zatem jest możliwe.

A na koniec ciekawostka. Czasem dostajemy listy od zakochanych, którzy pytają o sens miłości na odległość, a tymczasem okazuje się, że dzieli ich... 15-30 kilometrów. No, taka odległość to nie odległość. W Warszawie czasem o obrębie miasta są większe odległości. Myślę, że w takiej sytuacji rower rozwiązałby sprawę, no w zimie autobus. Jeśli jeszcze chodzicie do szkoły - nie musicie się przecież spotykać codziennie, od tego są weekendy, w tygodniu i tak będziecie mieli sporo obowiązków. Dlatego jeśli ktoś deklaruje uczucia a pyta o taką odległość to zawsze mamy wątpliwości czy naprawdę chce by z tą osobą. Bo jeśli kocha się naprawdę jest się w stanie zakasać rękawy, sprężyć się w tygodniu, żeby mieć wolny weekend i spotkać się. To byłoby zbyt okrutne, żeby z powodu marnych 30 (lub nawet więcej) kilometrów rozstać się z kimś kogo się kocha. Ten czas to próba dla Was. Jeśli wyjdziecie z niej zwycięsko, jeśli tak ułożycie swoje zajęcia, żeby znaleźć czas dla siebie to macie dużą szanse na szczęśliwy związek. Ale trzeba tego chcieć i starać się pokonać przeszkody.

Kasia i Tomek

Redakcja portalu

Wasze komentarze:

abc: 17.05.2014, 15:01  Bzdury. To oczywiste, że autor nie miał nawet najmniejszej styczności z tym tematem, cały artykuł sprowadza się do formy naiwnego, scholastycznego wywodu przepompowanego stereotypami. Tekst powinien zostać opracowany przez osoby żyjące w takim związku, lub przygotowany w oparciu o suche fakty a nie o oderwane od rzeczywistości wyobrażenia ludzi niemających bladego pojęcia o istocie sprawy. Jak zresztą większość zawartego tu materiału. Do rzeczy. Przeprowadzono szeregi badań statystycznych, których wyniki jasno wskazują, że związki na odległość częściej zdają egzamin od tych "na miejscu". Dlaczego? Już na samym początku na zawarcie takiego związku decydują się tylko osoby, którym naprawdę zależy - reszta rezygnuje już na starcie. Sam fakt zmierzenia się z odległością, rozłąką i płynącą z nich niepewnością stanowi swego rodzaju próbę, której klasycznym związkom może brakować przez wiele pierwszych miesięcy. Redaktorzy mówią o niemożliwości poznania drugiej osoby w takiej relacji - zakładacie zatem, że poza wyczekiwanym spotkaniem raz na dwa, trzy miesiące zakochani nie będą mieli ze sobą żadnego kontaktu? W dobie internetu, telefonii, skype'a i gadu-gadu? Taki związek opiera się przede wszystkim na rozmowie. A to właśnie przez rozmowę poznajemy drugiego czlowieka, jego poglądy i przekonania. Łatwo odbębnić z kimś dwie godziny w kinie czy teatrze na dumaniu o niebieskich migdałach, by po wyjściu o wszystkim zapomnieć i wspólnie zająć się czymś innym. A wyczerpująca internetowa debata na dany temat o wiele skuteczniej pozwala zdefiniować wspólne zainteresowania. Bo jeśli na czymś się nie znam, nie interesuję, to nie potrafię o tym rozmawiać, prawda? I odwrotnie, poprzez ożywione rozmowy wzajemnie utwierdzamy się we wspólnych pasjach. Tak samo w przypadku relacji rodzinnych i problemów - jeśli dyskutujemy o swoich problemach, prosimy o rady, pomagamy znaleźć rozwiązania - jak inaczej to nazwać, jeśli nie zaangażowaniem? Nie obejdzie się bez kłótni, których nie sposób pominąć a które trzeba w rozmowach rozstrzygnąć. Dalej. Brak "codzienności". Absurd. Jeśli już zapracujemy na wspólny wyjazd, albo zwyczajnie jedna strona odłoży dość pieniędzy na bilety lotnicze i ubłaga wolne w pracy czy na uczelni (o zgrozo przekona się także jak wymagająca potrafi być miłość), to tę właśnie codzienność dostajemy. Wyczerpani po podróży i harówce spędzamy parę dni czy tygodni razem, w nudny i przyjemny sposób, nadrabiamy zaległości z drobnostek. Poprzez wysiłek włożony w spotkania potrafimy docenić siebie nawzajem. Podjęcie się relacji na odległość wciąż jest postrzegane jako naiwne, nieprzemyślane i nieodpowiedzialne. Tymczasem jest jedynie bardziej wymagające, zmusza do głębszych refleksji, częstych rozmów (czego brakuje w wielu związkach), deklaracji wzajemnego szacunku i zaufania, stanowi serię solidnych lekcji i sprawdzianów na temat miłości.  kingaxxx: 05.05.2014, 23:25  co to jest 100, 1000, czy 2000 km... mnie z moim mężczyzną dzieli 4000 km., lot samolotu z Polski w okresie letnim jest tam raz w miesiącu, a zimą tylko lot świąteczny. Gdyby nie rozwój cywilizacji już pewnie umarłabym czekając z niecierpliwością na list od Niego, na szczęście jest skype, facebook..i telefon. A już za 2 miesiące się zobaczymy. Poznamy na nowo, jak na początku.  Natka: 01.05.2014, 00:12  :*  Natalia Ż: 01.05.2014, 00:11  Jak dla mnie to nie liczy się odległość. Jestem już z moim chlopakiem przez 2-3 miesiące. Mieszka odemnie kilka set kilometrów. Jak dla mnie to jak się kocha to na zawsze. Dla mnie nie liczy sie jaki on jest ważne, że jest sobą i to mi wystarczy. Więc ludzie doceniajcie to co macie bo jak stracicie to bedziecie żałować. Ten daleko bardziej kocha niż ten blisko nas. No tak przyznaje, nie raz się kłóciliśmy ale jakoś jesteśmy dalej razem i oboje się kochamy i nie widzimy świata bez siebie. Po prostu go kocham ! . Pozdrawiam Natalka Ż....... ♡  Natka: 30.04.2014, 23:58  :*  ruda19: 26.04.2014, 11:55  Witam :) ja(19lat) jestem z chłopakiem(24lata) od 6 miesięcy dzieli nas 1000 km ja w Niemczech a on w Polsce widujemy się co 6 tyg na 6 tyg i jak na razie nie ma większych kłótni rozumiemy się ja pracuje Tu on pracuje w Polsce. Twierdzimy ze prawdziwa miłość przetrwa wszystko :)  olunia: 22.04.2014, 20:24  Czesć mam na imie Ola,mam 16 lat,z jakiś miesiąc temu poznałam fajnego chłopaka,okazalo sie że on jest z Chełma a ja z Legnicy,nasza znajomość zaczełą sie tak:poznalismy sie przez moją koleżanke ona mi podała jego fb i tak dalej,następnego dnia zaczełam z nim pisać,napoczątku hej co tam,potem zaczęliśmy sie bliżej poznawać,poczekałam 2 miesiące,zaczełam mu mówic miłe rzeczy,prawiłam mu komplementy,potem po paru dniach oznajmiłam mu że chce zeby został moim przyjacielem i on sie zgodził na propozycje, i jak juz wspominałam zaczely sie miłe słówka,pisałam też że strasznie mi na nim zależy,że nie chce zeby nasza przyjazń nigdy sie nie skończyła,on praktycznie pisał to samo,i pewnego dnia zapytałam go czy da mi szanse,bo on wiedział że on mi sie podoba,potem on zaczał gadać że znajde sobie lepszego chłopaka,z którym będę szczęśliwa a najgorsze jest to że jest między nami spora odległośc i to bardzo duża,oboje chcemy sie spotkać na żywo ale własnie ta odległośc nie pozwala,wiem że nie można pisac z nieznajomymi chłopakami,już raztak miałam i nie chce jeszcze raz przez to przechodzić,ja go kocham ale on o tym nie wie,pisałam do niego że bardzo go szanuje że jest mi jak brat i co by sie nie działo zawsze bede z nim,oboje sie lubimy,nie wiem co robić ja mysle o nim cały czas on o tym wie że ja go kocham że myśle o nim ale jak mu wczoraj o tym napisałam to wsciekł sie żeby sobie nie robiła z niego żartów i jeszcze powiedział że on nie chce związku na odległośc,bo już miał kilka dziewczyn na odległóśc i może dlatego boi sie że ze mną bedzie to samo więc dlatego prosze o szybko rade i pomoc bardzo mi na nim zalezy i nie chce go stracic  Prymulka: 19.03.2014, 15:39  Ja jestem ze swoim chłopakiem dość krótko...okolo 6 miesiecy...nasza historia jest dość skomplikowana. Jak sie poznaliśmy rozwodził się z żoną, ma dziecko...żona jest mozna powiedziec moja koleżanką (tak jak mówie to dość skomplikowane) i niby sie cieszy ze jestesmy razem ale dla mnie to jest głupia sytuacja. Dzieli nas ponad 1000 km. Codziennie do mnie dzwoni, piszemy setki sms-ów, rozmawiamy na portalach społecznosciowych gdzie się tylko da. Kocham go ponad wszystko. Bardzo mi go brakuje, nie nawidze go za to że jest tak daleko...a jednocześnie kocham za to że stara sie mimo wszystko zebysmy mieli ze sobą cały czas kontakt.Jednak bardzo mnie urazil tym jak zapytałam czy ma zamiar wrócić do polski...powiedział że NIE... :( nie wiem jak dalej potoczą sie nasze losy, bo nie wyobrażam sobie żyć na odległość na dłuższa mete... w moim przypadku jest to nie realne po prostu...  wiki :(: 12.03.2014, 19:17  jestem z katowic moj chlopak z reszta tez , dzieli nas od siebie 380km . podjol sie pracy w delegacji i mial plany ze tylko bedzie tak przez miesiac ale juz po paru dniach nie jest przekonany ze chce tam byc tak krotko mowi ze sie wspolnie zastanowimy , proponowalam mu prace u mojego wujka, bedziemy sie widywac tylko w weekendy :/ . Ufam mu i mam nadzieje ze nie zrobi tam nic co moglo by sie przyczynic do naszego rozpadu . Kocham Go Bardzo  kinia : 27.02.2014, 00:01  mnie z moim chlopakie dzieli prawie 1000 km to jest straszne ucucie brak jego przy mnie to najgorsze co moglo mnie spotkac , naszczescie to mest przejsciowe , niedlugo wprowadzi sie do mmie;) ale jak narazie sidzimy sie srednio co 2 miesiace ;(  kinia : 27.02.2014, 00:01  mnie z moim chlopakie dzieli prawie 1000 km to jest straszne ucucie brak jego przy mnie to najgorsze co moglo mnie spotkac , naszczescie to mest przejsciowe , niedlugo wprowadzi sie do mmie;) ale jak narazie sidzimy sie srednio co 2 miesiace ;(  Królik a raczej króliczka :): 15.02.2014, 22:54  Mnie od chłopaka nie dość , że odległość dzieli ( ja jestem z Polski on z Anglii) to na dodatek jest bariera językowa. Nie będę całej historii opisywać, bo za długi tekst by powstał i nikt by tego nie chciał czytać. Powiem tylko jedno ...w naszym przypadku największy problem to nie odległość czy nawet mój brak znajomości języka (mój poziom ang oceniam na A2 czyli cośtam rozumiem :) ) . Problem stanowią różnice w hierarchii wartości ( to co dla mnie ważne dla niego niekoniecznie ...) :( Nie wiem jak zakończy się moja szalona znajomość, ale nauczyłam się czegoś. Nie ważne jest pochodzenie tej osoby ( narodowość) czy odległość ( choć odległość na pewno utrudnia bardzo). Liczy się hierarchia wartości, o której wspomniałam. Oczywiście niemożliwe jest odnalezienie osoby, która w 100 procentach będzie miała takie samo zdanie we wszystkich dziedzinach życia. Ważne jest jednak to, żeby zgadzać się w ważnych dla nas kwestiach (dla mnie są to: religia, planowanie dzieci, podejście do pieniędzy, pracy, zdrowia.. ) Pozdrawiam wszystkich będących w związku na odległość. Emi  Kapcer: 29.01.2014, 23:05  2 800 km, nie jest łatwo, ale dajemy rade, widujemy sie co 2-3 miesiace, sa plany sa marzenia...  xyz: 26.01.2014, 23:23  Hej, mam 18 lat i mieszkam w Bydgoszczy. Mój chłopak ma 21 i studiujej we Wrocławiu. Widzimy sie 2 średnio 1/2 x na miesciąc, a jesteśmy razem od 13 miesięcy. Na początku nasz związek był pełen fejerwerków i ekscytacji. Potem zaczęło sie normalne życie i wszelkie problemy z tym związane, (poprostu rutyna). Nie wiem jak to sie dzieje, ale pomimo to z kazdym dniem kochamy sie coraz bardziej. Co chwile widze znajomych którzy mają swoich partnerów blisko siebie, a ich związki i tak sie rozpadają. To chyba nie ma znaczenia czy sie jest bliko kogoś czy tez daleko. Nie ma na to złotego środka. Miłość jest albo na dobre i na złe, razem czy na odległość albo nie ma jej wcale.  paula mat: 15.01.2014, 00:22  witam was kochani mnie z moim chlopakiem dziela 120 km i to jest strasznie bo brakuje mi go tesknie za nim bardzo On z reszta za mna tez nie umiemy zyc bez siebie ale jakos dajemy rade bo sie bardzo kochamy ale jest jest czasami naprawde ciezko zwlaszcza jak sie trzeba przytulic masakra  gocha: 29.12.2013, 23:10  Cześć wszystkim!!! ja właśnie przeżywam rozstanie z chłopakiem. Nas dzieliło ponad 2000 km na początku było jak zwykle super. Pierwsza nasza rozłąka po 2 miesięcznym byciu razem trwała 3 miesiące. Teraz trwała ona pół roku. Przyjechał do Polski słowem się nie odezwał. Wystraszył mnie tą ciszą strasznie. W końcu nie wytrzymałam pojechałam do jego domu i usłyszałam że to nie ma sensu bo i tak jest ciągle sam. Ciężkie tematy strasznie, tym bardziej jak człowiek wie że da się radę i tak jak w moim przypadku zostało mi pół roku studiów bo tylko one uniemożliwiały mi wyjazd z nim. Także tym co się udało chcę pogratulować a tym co się nie udało głowa do góry!!!!  gocha: 29.12.2013, 23:08  Cześć wszystkim!!! ja właśnie przeżywam rozstanie z chłopakiem. Nas dzieliło ponad 2000 km na początku było jak zwykle super. Pierwsza nasza rozłąka po 2 miesięcznym byciu razem trwała 3 miesiące. Teraz trwała ona pół roku. Przyjechał do Polski słowem się nie odezwał. Wystraszył mnie tą ciszą strasznie. W końcu nie wytrzymałam pojechałam do jego domu i usłyszałam że to nie ma sensu bo i tak jest ciągle sam. Ciężkie tematy strasznie, tym bardziej jak człowiek wie że da się radę i tak jak w moim przypadku zostało mi pół roku studiów bo tylko one uniemożliwiały mi wyjazd z nim. Także tym co się udało chcę pogratulować a tym co się nie udało głowa do góry!!!!  anonim: 30.11.2013, 15:33  Pomóż mi Boże w mojej miłości ...  Ania: 05.11.2013, 18:26  Witam podziele się z wami swoją historia. Ja poznałam swojego chłopaka na imprezie, zaczęło się zwyczajnie nigdy bym nie pomyślała że ta znajomość zajdzie gdzieś dalej. Spotkaliśmy się na kolacji rozmawialiśmy cały wieczór, potem zwyczajnie się pożegnaliśmy i został kontakt telefoniczny. Powiedział mi że pracuje za granicą, szczeże nawet mnie to nie zedziwilo bo u nas w plosce ciężko z praca i też tak mu powiedziałam. Wyjechał i myślałam fajny chłopak ale cóż. Ku mojemu zdziwieniu nawet z niemiec się odzywał i dzwonił, po dwóch tygodniach jak wrócił przyjechał prosto do mnie do domu i tak już przyjeżdża dwa lata, niewyobrażamy sobie życia bez siebie mamy wspólne plany, marzenia jeszcze troche i wróci. Miałam chwilę zwątpienia ale uczucie pomogło mi przetrwać trudne chwilę. Nie rezygnujcie jeśli naprawdę kochacie. Pozdrawiam:)  MALINKA: 26.10.2013, 21:04  Zazdroszcze tym którzy piszą ze IM sie udało...ja poznałam kogos oddalonego o prawie 300km,widzielismy sie tylko raz bo zawsze jak on miał przyjechac do mnie to zawsze coS sie złego działo....ostatnim razem poddał sie i powiedział zebym szukała sobie kogos na miejscu... A miało byc całkiem inaczej...i mimo tego żę minęło juz dwa miesiace i zycie toczy sie dalej to ja mam wrazenie ze nie spotkam już kogoś tak wyjątkowego jak ON. Mamy nadal kontakt ale to już nie jest takie samo...wiem ze nie moe sie narzucać ale boje sie ze Go trace...nie wiem co robic bo on unika kontaktu ze mna...

[1] [2] (3) [4] [5] [6] [7] [8] [9]

Autor Treść

Nowości Modlitwa do św. Jana Bosko Do piekła i z powrotem - wizje św. Jana Bosko Drogi św Jana Bosko i ks Bronisława Markiewicza oraz niezwykły szary pies Modlitwa do św. Franciszka Bianchi Święty który zatrzymał lawę. Niezwykła historia Franciszka Bianchiego Modlitwa do bł. Ludwiki Albertoni

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna