Samotność - dramat czy powołanie? - Samotność

A jak to wygląda naprawdę? Czy faktycznie jest takie powołanie? Czy Bóg dla tak wielu osób przewidział właśnie taką drogę do zbawienia? A może to tylko ucieczka przed odpowiedzialnością, modne wytłumaczenie dlaczego nie mam rodziny? A może za etykietką "singiel z wyboru" kryje się dramat współczesnego człowieka, któremu coraz ciężej znaleźć bratnią duszę? Może to wcale nie jest wolny wybór ani powołanie?

Co do zasady nie ma takiego powołania, by człowiek był sam. Słyszeliście kiedyś o takim? Bo my nie. Jest kapłaństwo, małżeństwo, zakon. Sam Bóg stwarzając człowieka stwierdził, iż nie jest dobrze by pozostał on samotny. Oczywiście, nie oznacza to, że każdy musi się żenić czy iść do zakonu. Rzeczywiście, są ludzie, którzy nie widzą się w żadnej z tych sytuacji. Całkiem dobrowolnie postanawiają pozostać bezżennymi. I to jest OK - pod jednym warunkiem: że poświęcą się czemuś konkretnemu, jakiejś wielkiej sprawie, idei, której wykonywanie nie dałoby się pogodzić z pełnieniem roli męża czy żony. Tylko my to rozumiemy tak: najpierw następuje zaangażowanie w jakąś działalność, najpierw zaczynamy coś robić dla innych.? Widzimy, że to nas pochłania całkowicie, że staje się to naszym zadaniem życiowym, nie wyobrażamy sobie siebie w innej roli i dochodzimy do wniosku, że ta działalność jest dla nas ważniejsza niż realizacja siebie w rodzinie czy zakonie. I wtedy dobrowolnie z tej rodziny rezygnujemy, bez żalu, z poczuciem, że to jest właśnie najwłaściwsza droga. Oczywiście jest to wymodlone, rozpoznane, skonsultowane z kierownikiem duchowym, spowiednikiem itp. I daje nam to taką radość i poczucie spełnienia, że chcemy to robić całe życie. To jest właściwa kolejność. A nie taka: chłopak czy dziewczyna zastanawia się na powołaniem i dochodzi od wniosku, że jest powołany/a do samotności. I dopiero potem zaczyna się zastanawiać co by tu w życiu robić. No bo skoro nie rodzina czy zakon to coś "na usprawiedliwienie" bycia samemu wypada mieć. Zaczyna trochę działać w Caritasie, trochę w jakiejś wspólnocie, troszkę tego skubnie, trochę tego. W niczym dłużej miejsca nie zagrzewa. I co się dzieje? Nie jest spełniony/a, nie jest do końca szczęśliwy/a. Bo brak jest tej głębi, tego ducha ożywczego, kierującego ich zapałem. Lata lecą, czasem ktoś się koło nich zakręci, ale - według nich - "to nie to", bo oni mają przecież inne powołanie. Każdy dzień wygląda tak samo: praca, dom, jakiś obiad, zakupy dla jednej osoby, weekendy u rodziców. Natarczywe pytanie ze strony rodziny co dalej, na które nie bardzo wiadomo co odpowiedzieć. Przyjaciół coraz mniej, bo każdy zajęty swoimi sprawami. Nic za bardzo nie daje satysfakcji, bo dla kogo ubierać choinkę, dla kogo piec ciasto? W końcu naprawdę zostają sami i zastanawiają się co tu dalej robić, czym się zająć. Pojawia się myśl: a może trzeba było wyjść za mąż? A może trzeba było pójść do zakonu? Przystają do jakiejś grupy przy kościele, coś robią, ale nadal brak tego "ducha". I tak rodzą się stare panny i starzy kawalerowie.

Nie chcemy broń Boże nikogo urazić! Nie kpimy ze starych panien (ja sama nią byłam, bo wyszłam za mąż jak miałam 30 lat). Chcemy tylko powiedzieć, że jest ZASADNICZA RÓŻNICA między byciem samemu z wyboru (dla idei) a domniemanym powołaniem do samotności (z braku pomysłu na życie). I znów: wiemy, że nie wszyscy założą rodzinę. I nie z ich winy tak będzie. Po prostu - nie znajdą kandydata na męża czy żonę. I my tego absolutnie nie krytykujemy, doskonale rozumiemy ich ból, bo w pewnym momencie życia wydawało nam się, że będzie to też naszym udziałem. Należy takim osobom współczuć bólu niespełnionego powołania i na ile to możliwe starać się im pomóc - tak bardzo konkretnie: przez poznawanie ze swoimi znajomymi, którzy także jeszcze są sami, przez zachęcanie do szukania tej drugiej osoby przez internet czy choćby biuro matrymonialne. Natomiast zmierzamy do tego, że nie ma POWOŁANIA DO SAMOTNOŚCI. Bo nikt nie może żyć dla siebie. A zatem albo wybiera poświęcenie życia czemuś i z tego powodu rodziny nie zakłada, bo nie pogodziłby obowiązków albo nie z własnego wyboru pozostaje sam, choć chciałby mieć rodzinę. I wtedy realizuje się inaczej. Natomiast nie może to być wybór z wygody, lenistwa, nierealnych oczekiwań co do kandydata na małżonka, lęku przez zobowiązaniem się. Wiecie kto to jest tak bardzo ostatnio lansowany singiel? Ktoś komu się wydaje, że "ma powołanie do samotności". Ktoś kto boi się wejść w formalny związek. Ktoś kto zostawia sobie furtki. Ktoś kto podejmuje wybory wygodne a nie słuszne. Trudno nam sobie nawet wyobrazić, by dobrowolnie zrezygnować z miłości: do małżonka lub w służbie bliźnich. Bo "powołanie do samotności" jest rezygnacją z miłości do innych na rzecz miłości tylko do siebie. I przeciwko takiemu powołaniu protestujemy. NIE WOLNO zatem robić założenia, że "może takie jest moje powołanie".

Zdarza się też, że ktoś owo powołanie do samotności tłumaczy np. koniecznością pozostania z rodzicami. Zawsze w tym przypadku mamy mieszane uczucia. No bo faktycznie: rodzicom zawdzięczamy życie i wychowanie, a zatem sumienie nawet nakazuje nam zająć się nimi na starość. No i oczywiście rodzicom zawsze należy się pomoc. Ale pomoc nie może być rezygnacją z własnego życia. Bo co się stanie jak rodzice umrą?

Gdy dostajemy listy z pytaniem czy nie powinno się poświęcić rodzicom zawsze przychodzi mi na myśl moja kuzynka, której wydawało się że takie właśnie jest jej zadanie życiowe. Po śmierci rodziców, która nastąpiła wcześniej niż się komukolwiek wydawało zawalił się jej świat. Dosłownie. Skończyło się dla niej wszystko czym żyła. Nagle straciła cały sens życia, bo to co do tej pory robiła, czyli życie z rodzicami przestało istnieć. Została sama. Nagle spostrzegła, że jej rówieśnicy dawno już pozakładali rodziny, rodzeństwo ma dzieci i swoje małżeńskie sprawy i problemy i w zasadzie nawet nie bardzo ma o czym rozmawiać z koleżankami ze szkoły. Wcześniej nie bardzo jej to przeszkadzało, bo zawsze mogła wrócić do domu i porozmawiać z rodzicami. Zbliżała się do czterdziestki ale była ładną, zadbaną kobietą i z pewnością mogła się jeszcze podobać. Jednak zamiast próbować wyjść do innych ona była już tak zgorzkniała, że nie wierzyła w swoje siły, w to, że ktoś chciałby się z nią spotykać i stwierdziła... że jej powołaniem jest samotność, nic już w jej życiu się nie zmieni i widocznie zawsze już będzie nieszczęśliwa. Czy musiało tak być?

Dlatego moja Droga i mój Drogi: jeśli wydaje Wam się, że musicie pozostać całe życie przy rodzicach pomyślcie co Wy zrobilibyście w takiej sytuacji. Bo ona może stać się też Waszym udziałem. Czy naprawdę pragniecie być całe życie sami? A Wami nawet Wasze dzieci się wtedy nie zajmą bo...nie będziecie ich mieli. Ani zatem dzieci nie powinny czuć "takiego obowiązku" ani też rodzicom nie wolno tego od dzieci wymagać. A jeśli tak się dzieje to znaczy, że po którejś stronie jest duży problem. Waszym obowiązkiem jest zrealizować swoje powołanie. Jeśli czujesz się powołana do małżeństwa to znaczy, że masz wyjść za mąż i mieć rodzinę. Opiekować się rodzicami, ale nie być ich wiecznym dzieckiem. Tego Ci robić nie wolno, bo zmarnujesz życie. A co robić w sytuacji gdy rodzice na to nalegają? Delikatnie tłumaczyć i pokazywać jaka jesteś szczęśliwa z kimś. A jak nie akceptują - robić swoje. I nie bać się, że rodziców zasmucisz, zdenerwujesz. Może tak będzie, ale to nie będzie Twoja wina. Powtórzymy jeszcze raz: należy rodzicom pomagać, należy ich odwiedzać i za nimi tęsknić, należy nawet na starość wziąć ich do swojego domu. Ale nie wolno koniecznością pomocy rodzicom tłumaczyć sobie "powołania do samotności". Bo ani rodzicom nie dogodzicie ani Wy nie będziecie szczęśliwi.

Jeszcze innym argumentem jaki zdarza nam się słyszeć to taki, że "nikt mnie nie pokocha" lub "nie nadaję się do związku". Jeśli tak twierdzisz to zapytamy przewrotnie: skąd wiesz? Skąd wiesz, że jak do tej pory nikt Cię nie pokochał to już nigdy się to nie zdarzy? Nie wiesz co Cię spotka za tydzień, pół roku, rok. Nie wiesz i nie możesz wiedzieć więc się nie zarzekaj. Dlaczego ktoś miałby Cię pokochać? A dlaczego nie? Zrób listę za i przeciw, tylko bądź obiektywny. Wpisz na nią konkretne argumenty dlaczego nie i dlaczego tak. I co? Taki najgorszy nie jesteś, prawda? Jasne, nie jesteś najpiękniejsza i nie jesteś najmądrzejszy, ale jest takie ludowe przysłowie: "Każda potwora znajdzie swego amatora". Nawet Shrek znalazł żonę. A Ty przecież trochę od Shreka jesteś przystojniejszy, prawda? No właśnie. A zatem nie wiesz czy ktoś nie szuka właśnie kogoś takiego jak Ty. Ja też myślałam, że takiej jak ja nie szuka i mój mąż też tak myślał. A teraz jesteśmy małżeństwem.

Jeśli nie byłeś w związku, to nie wiesz czy się nadajesz czy nie. Bardzo rzadko się zdarza, że ktoś nie dojrzał do bycia w związku, ale to raczej kwestia osobowości jako takiej a nie "nieumiejętności". Nie możesz powiedzieć, że nie lubisz szpinaku jeśli nigdy go nie jadłeś. Jeśli zatem nie kochałeś to jak możesz twierdzić, że się do tego nie nadajesz?

I wiecie co kochani? Ile razy dostajemy takie listy z twierdzeniem, że ktoś chce żyć bez miłości, że ktoś się nie nadaje itp. to jednego możemy być pewni: że to pisze ktoś kto myśli dokładnie na odwrót. Ktoś, kto bardzo chce kochać i być kochanym. Jak ktoś pisze, że chce nauczyć się żyć bez miłości to mamy 100 % gwarancji, że miłości właśnie najbardziej w życiu pragnie. A wiecie skąd to wiemy? Z autopsji. Kiedy człowiek czegoś w życiu bardzo pragnie a tego nie otrzymuje, kiedy bardzo się stara i robi wszystko by to osiągnąć a mimo wszystko to "coś" od niego nie zależy to przychodzi taki moment, że ma już dosyć. Taka chwila, kiedy nie ma już siły wołać, błagać, szukać. Kiedy jest już tak psychicznie zmęczony, że chce już tylko przestać pragnąć. Myślę, że być może w takim stanie był Jezus w Ogrójcu kiedy wołał: "Ojcze, oddal ode mnie ten kielich.". Nic nie pomagało na oporność ludu: ani nauczanie ani cuda, nic. Wiedział, że ostatecznym środkiem jest Jego Męka i Śmierć. I już nie mogąc udźwignąć tego ciężaru modlił się o ulgę. I dlatego takie listy są wołaniem o miłość. Bo wydaje nam się, że stosując technikę: "kwaśne winogrona", czyli wmawiając sobie, że to co jest obiektywnie dobre to dla mnie będzie niedobre odczuwamy ulgę. Nie jest tak, prawda? Albo jest na chwilę a w najmniej spodziewanym momencie zmora wychodzi i dusi za gardło. Dlatego nie wypierajmy się miłości. Nie wypierajmy się jej pragnienia. Bo to tak jakbyśmy chcieli zrezygnować z jakiegoś wymiaru swojego człowieczeństwa. Nie da się. I nie potrzeba.

Doszliśmy zatem do wniosku, że życie w pojedynkę może być wyborem (ktoś decyduje się poświęcić pracy charytatywnej, nauce itp.) lub stanem, w którym znaleźliśmy się wbrew woli. No właśnie i co wtedy? Jeśli czujemy powołanie do małżeństwa powinniśmy szukać nadal. No, ale są ludzi którzy chcą założyć rodzinę, szukają i nie znajdują, znamy przecież takie osoby z naszego środowiska. Co z nimi? Najpierw należy się zastanowić czy mają one realne wymagania co do drugiej osoby, bo czasem różnie z tym bywa. Jeśli tak to czy nie boją się pokochać, czy nieświadomie nie odrzucają innych poprzez swoje zachowanie np. głębokie poranienia, z którymi sobie nie poradzili czy jakieś cechy, które utrudniają wspólne życie (np. jakąś niezaradność życiowa, niezdecydowanie itp.). Jeśli nie - módlmy się i szukajmy dalej. My zawsze zachęcamy, by nie pozostawać biernymi. Powiedzenie: "Siedź w kącie, znajdą Cię" może było dobre w początkach naszego wieku gdzie się wszyscy na wsi znali i chłopak wiedział w którym domu jakiej dziewczyny się spodziewać ale nie bardzo ma zastosowanie w dzisiejszym zwariowanym świecie. Dlatego my zachęcamy, nie tylko chłopaków ale i dziewczyny, by zawierzając Bogu kwestię małżonka sami także byli aktywni. By "dali Bogu szansę". By nie izolowali się od ludzi, by nie unikali spotkań towarzyskich. Aby nie odmawiali np. pójścia na wesele jako osoba towarzysząca. A może właśnie na tym weselu okaże się, że ten kolega z osiedla to całkiem fajny, dobrze wychowany chłopak? A może na jakichś imieninach okaże się, że brat koleżanki jest całkiem interesującym facetem, który ma swoją pasję? A może ta szara myszka, na którą nie zwracałeś uwagi to wspaniała dziewczyna, która wiele robi dla innych i piecze pyszne ciasta przy okazji?

Nie wstydźmy się poznawać kogoś przez biuro matrymonialne. Najbardziej "sztandarowym" przykładem małżonków z takiego biura są oczywiście rodzice obecnego papieża ale też wiele bardzo zgodnych, dobrych małżeństw, które nie wiadomo dlaczego wstydzą się przyznać, że w ten sposób się poznali. A przecież tam się jasno określa swoje oczekiwania i preferencje i przychodzą tam poważni ludzie - właśnie w tym celu, więc jaki tu powód do wstydu? Jak to jest, że współczesny świat nie wstydzi się grzechu, wręcz chlubi się z powodu jawnego łamania przykazań a "biuro matrymonialne" budzi zażenowanie. Przyznacie, że to dziwne, prawda? Ostatnio bardzo wiele osób poznaje się też przez internet. Na naszej stronie za pośrednictwem działu "Źródełko" poznało się około 20 małżeństw. Jest też wiele innych, wartościowych, chrześcijańskich portali gdzie szanse trafienia na "swego" człowieka - w sensie wartości i poglądów są ogromne! Oczywiście, internet jest większym ryzykiem niż biuro i dlatego zachęcamy do korzystania ze stron sprawdzonych i takich, o których wiadomo, że mają coś wspólnego z wiarą. Nie bójmy się: nic nie tracimy a możemy zyskać wiele.

A może jakaś wspólnota? Wcale nie jest tak, że to dobre tylko dla studentów czy licealistów. Są też wspólnoty tworzone przez młodzież pracującą, duszpasterstwa postakademickie. Może warto? My sami poznaliśmy się w maleńkiej wspólnocie, gdzie na 10 osób utworzyły się ...cztery małżeństwa! To niezwykłe a dla nas dowód na to, że dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych a "Duch wieje kędy chce...". A nawet jak małżonka we wspólnocie nie poznamy to wzbogacimy życie duchowe. A może któraś z koleżanek ze wspólnoty ma brata, którego poznamy odwiedzając ją w domu? Nigdy nic nie wiadomo.

Kochani - i jeszcze jedno. Dawajmy sobie nawzajem szanse. Nie można stwierdzić, że "to nie ten człowiek" po pierwszym spotkaniu (pomijamy przypadki ewidentnego chamstwa, cwaniactwa i sytuacje gdzie ktoś jest wulgarny albo otwarcie manifestuje swoje nienajciekawsze poglądy). Spotkajmy się minimum 2-3 razy. Rozmawiajmy ze sobą. Trzeba się bowiem poznać, by podjąć decyzję i nie jest tak, że od pierwszego razu "się wie". No, ale to już temat na osobny artykuł.

A jeśli już wyeliminujemy wszystkie powody braku małżonka, wypróbujemy wszystkie sposoby i nie znajdujemy odpowiedzi na swoją samotność to pozostaje tylko się modlić by Bóg to zmienił.

W jednym z psalmów czytamy: "Bóg spełni pragnienia twego serca". W pierwszym odruchu chciałoby się odczytać te słowa dokładnie tak jak one brzmią. Że Bóg spełni nasze pragnienia założenia rodziny, że da nam poznać tą właściwą osobę. To normalne odczucia, bo to są właśnie pragnienia naszego serca. Jednakże wiemy, że mimo wszystko nie zawsze tak będzie. Jak wtedy odczytywać słowa psalmu? Czy pragnienie serca człowieka może być sprzeczne z pragnieniem Boga np. odnośnie założenia rodziny? A jeżeli tak to chyba jest to jakiś niesamowity dramat, na który Bóg nas skazuje. Czy naprawdę zaspokojenie pragnienia naszego serca w miłości może być nierealne?

Nie. Nie, bo gdyby tak było Bóg nie byłby Ojcem miłosiernym. Bóg natomiast - jak już wielokrotnie mówiliśmy wcześniej - nie jest złośliwy. On nie bawi się naszymi uczuciami i nie skazuje nas na bezsensowne cierpienie - choć pewnie w chwilach rozpaczy każdemu z nas zdarzało się tak myśleć. Ale tak nie jest, bo gdyby tak było całe dzieło stworzenia byłoby bez sensu. Może być naturalnie tak, że Bóg, chcąc dla nas zawsze dobra inaczej postrzega to dobro niż my w danej chwili. A zatem obietnicę zaspokojenia pragnienia naszego serca należy rozumieć szerzej. Należy ją rozumieć jako zaspokojenie pragnienia serca w ogóle, nie tylko w tej chwili. Bo na każdym etapie życia mamy jakieś pragnienia i wyrywkowe przeczytanie jakiegoś fragmentu Pisma św. daje nam natychmiastową obietnicę ich spełnienia. Natomiast w tym przypadku chodzi o największe pragnienie serca człowieka, czyli pragnienie Boga. Bóg dając nam zbawienie daje nam obietnicę zaspokojenia właśnie tego największego głodu człowieka - znalezienia się w obecności Boga na wieczność, zbawienia i "przygarnięcia" przez Boga. Bo to jedno, jedyne pragnienie ludzkiego serca jest najbardziej ponadczasowe i niezmienne pośród wszystkich etapów życia i okoliczności, bo do tego przecież sprowadza się cel naszego życia. I dlatego należy modlić się, żeby Bóg zaspokoił to konkretne pragnienie naszego serca i przemienił tą tęsknotę za drugim człowiekiem w tęsknotę za Bogiem i działanie dla innych. Ale takie, by nie był to środek zastępczy, wypełniacz czasu, coś na zapomnienie czy metoda klina tylko autentyczne zaspokojenie serca przynoszące ukojenie i szczęście. Dopiero wtedy nie będzie dramatu gdy Bóg to uczyni, gdy będziemy tego zaspokojenia pragnąć i godzić się na to.

Nie wypierajmy się zatem pragnienia miłości: prośmy o nią Boga a On da nam ukojenie. I wtedy nawet "samotność" nie będzie dramatem.

Kasia i Tomek Redakcja portalu Wasze komentarze: samotna: 31.03.2010, 14:22 z okazji nadchodzących Świąt Wielkiejnocy wszytkim samotnym życzę radości z narodzenia Pana, wytrwałości, pokoju i zaufania do Chrystusa. Oraz znaleznienia tej "drugiej połówki" Magda: 23.03.2010, 11:00 Droga Ewo! No właśnie nikt nie wie, co będzie ;) Mam podobne problemy, też brakuje mi bliśkości drugiej osoby, także fizycznej, tego, żeby poprostu po ludzku do kogoś się przytulić.... Myślę, że klucz do sukcesu do zmiana sposobu myślenia. Bóg nas kocha i jest naszym przyjacielem, dlatego stoorzył dla nas wspaniały świat, a także najlepsze dla nas warunki do rozwoju i osiągnięcia świętości, ale z tej Miłości obdarzył nas także zaufaniem i dał WOLNĄ WOLĘ, czyli nasze szczęście zależe od nas. Weź się w garść i sama, własnymi siłami postaraj się wyjść z samotności. To nie takie łatwe, ale jak najbardziej możliwe! Spotykaj się z innymi samotnymi, umawiaj się na randki, może nic z tego nie wyjdzie, a może... I ufaj Bogu Pozdrawiam i otaczam modlitwą E.: 21.03.2010, 20:33 Te strone polecila mi moja kolezanka ze studiow, ktora jest siostra zakonna. Dzieki niej powracam do Boga, odkrywam wiare na nowo. Podzielilam sie z nia pragnieniem zalozenia rodziny, mam 35 lat i od 7 lat jestem sama, nie samotna, bo mam prawdziwych przyjaciol, ale sama... Praca, praca, praca... Wrocilam wlasnie z mszy, na ktorej kazanie wyglosil ks Pawlukiewicz. Przytoczyl dzisiaj badanie, wg, ktorego klamiemy srednio 18 razy w ciagu dnia. ... Tak, oklamuje wszystkich, ze dobrze mi jest tak jak jest, nie chcac niczyjej litosci, uzalania sie nade mna... Usmiecham sie i mowie, ze wszystko jest ok... Mowil tez, ze my kobiety, samotne, spragnione milosci, przytulenia, rzucamy sie w ramiona mezczyzn... A Jezus nas kocha... Niestety nie wierze w tej chwili na tyle mocno, by poczuc sie bezpieczenie z moja wiara... Po prostu marze o tym, by przytulic sie do kogos i uslyszec, ze sie ulozy... W tym wypadku zazdroszcze mojej kolezance-siostrze zakonnej, ze ona nie ma takich dylematow... Jak uwierzyc? Skad wziac sile, aby zaufac i cieszyc sie z tego, co mamy? Czasem, gdy wracam od mojej mlodszej siostry, ktorej synek - a moj chrzesniak powie: Ewa, kocham Cie - placze przez pol nocy w poduszke, ze to nie moje dziecko tak do mnie mowi. Nie potrafie sobie wyobrazic, iz nie bede miala rodziny, wlasnej rodziny... Ale przeciez nie wiem co bedzie... mg42: 20.03.2010, 22:52 Z mojej obserwacji (i waszej zapewne też) chyba można wywnioskować, że wiele osób (zwłaszcza kobiet) zaangażowanych i żyjących "po Bożemu" czeka smutny los starej panny lub kawalera. Tak niestety jest. Życie zgodnie z zasadami, dobre serce, skromność, powoduje przypięcie łatki "cnotki-niewydymki" przez tzw. kolegów. Nie raz się dziwiłem, jak osoby niewierne, nieodpowiedzialne, lecące na kasę, puszczalskie- nie martwią się o brak partnera, aczkolwiek z jakością tych związków różnie bywa. Przykro jednak patrzeć na samotność niezasłużoną. Adam: 18.03.2010, 18:15 Masz dosyc samotnosci??? to dobrze bo ja też,jestem Adam szukam zony mam 38 lat ,niepełnosprawny,potrzebuje czulosci ,zeby odwzajemnic,niesmialy bardzo, piszcie z okolic Lublina i kto chce ,kobiety piszcząc z samotnosci ,nie podaja danych kontaktowych ,to bład bigggggg,uczciwy,szczery,tolerancyjny,moje gg;15961142. adam-komenda@wp.pl .Świdnik/Lublin odpowiem na kazdy list. marzena: 14.03.2010, 01:08 SWIETY JOZEFIE POMUSZ MI ZNALESC MĘZA marzena: 14.03.2010, 01:03 Jestem samotna Jozefie antoni pomoz mi znalezc męza marzena: 14.03.2010, 01:00 Jestem samotna viki: 09.03.2010, 22:06 Witam wieczorową porą :) Przypadkiem natknęłam się na tę stronę. Może są chętni, mający czas, jak ja :) by wybrać się na coś z cyklu "Gorzkie żale. Festiwal, który uwiera" http://www.gorzkiezale.com/ - to moja wcześniejsza wiadomość. Szkoda, że nikt nie zgłosił się. Wydawało mi się, że to "w temacie". Wszyscy "żony" i "męża" wypatrują :) pozdrawiam ciepło Grzegorz: 09.03.2010, 16:22 Tomiileo! Czy jesteś katolikiem- tak jak inni tu. Czy po "krótkim małżeństwie" zostałeś wdowcem? Przypuszczam,że nie, więc zapytam, czy braliście ślub kościelny? Jeśli tak, i Ona żyje to przy Twojej samotności powinieneś szukać nie osoby, ale drogi zejścia się z żoną na nowo. Życzę powodzenia ! (zaczyna się od modlitwy). Mówię to co myślę- nie zawsze to łatwe... Kto mi da radę? Gratuluję, że piszesz o sobie, i że nie zdradzałeś żony! tomiileo: 08.03.2010, 00:33 Może i ja coś powiem skoro już tu się znalazłem. Jestem jak wielu innych wciąż samotny. I też zaczynam mieć wrażenie że tak już zostanie. Normalny facet pracujący spokojny uczciwy wesoły i smutny zarazem gdzieś tam w sercu. Samochodziarz motocyklista, romantyk, rysownik, fotograf, złota rączka a jednak... Po krótkim małżeństwie od 10 lat samotny. I też jak "TY" zakochujący się nie we właściwych osobach. Poznawanie, spotkania, knajpy internet ile tego już masz za sobą? Ja też, ja też. Może przeżyłeś/aś , że już wydawało się na dobrej drodze, w końcu jest ... i nagle... Znów ktoś mówi że nic z tego nie będzie a jutro jest z inną osobą. I zastanawiasz się co ze mną nie tak? Uwierzcie mi i tym którzy tu piszą że można przeżyć 10 lat w samotności wśród tylu ludzi w okół, z kobietami blisko i bez sexu, i nie jestem chory! Z pragnieniem miłości wzajemnej i wciąż tlącą się nadzieją że skoro ja potrafię kochać i zakochać się to miłość musi istnieć. I jednocześnie z tą myślą, że chyba tak jest mi pisane choć wewnętrznie nie potrafisz się z tym pogodzić. I w końcu nieco ukryty przed światem pod płaszczem normalności bo przecież wstyd że od tylu lat i nic. Więc nie jesteście sami wy co piszecie ze złamanym sercem, z przyjaciółką samotnością która wciska klawisze komputera. Takich jak my jest więcej i nikt nie wie co jutro się zdarzy. Tak więc dziewczyny, pozwólcie powoli odkrywać wasze dziewczęce i matczyne "ja". Bądźcie cierpliwe a nie w gorącej wodzie kąpane. A spoglądajcie w serce faceta a nie na mowę czy ubiór. A my faceci bądźmy szlachetni i romantyczni ale nie bójmy się ryzykować jeśli motyle w brzuchu i tak się zalęgły. Powodzenia wam wszystkim i sobie życzę. Paolo: 07.03.2010, 22:49 Sandra nie ma sie co poddawac cza walczyc po prostu jesli nie zawalczysz to napewno nie wygrasz.... Viki: 04.03.2010, 21:45 Witam wieczorową porą :) Przypadkiem natknęłam się na tę stronę. Może są chętni, mający czas, jak ja :) by wybrać się na coś z cyklu "Gorzkie żale. Festiwal, który uwiera" http://www.gorzkiezale.com/ Grzegorz: 03.03.2010, 20:37 Preczytałem najświeższą stronę. Krzysztof. Z masturbacji można wyjśc, choc czasem to zabiera dużo lat- by dojść do celu. Sama chęć poprawy daje efekt oa razu-kierujemy się w dobrym kierunku, choć czasem robimy w nim tylko krok. Po upadku warto szybko przygotować sie do spowiedzi. Anonimowi erotomani -grupa- teź mogą pomóc. Może by Ci pomogła książka Karola Wojtyły "Osoba i czyn"- na wszystko. Dla mnie był ajak światło, choć dla innych nie do czytania. Dziękuję facetowi za adres strony z filmem podnoszacym na duchu. Jak widac nie poprawiam, i nie sprawdzam imienia "faceta" -wyjątkowo dla mnie. Ojcze łap mnie na dole tego dymu/ dymiku ! (z w/w filmu) boję się...3,2,1 Małgosia: 26.02.2010, 22:54 Dziękuję. Magda: 14.02.2010, 14:37 Do Sandra: Wez sie w garsc!!! Mądry i dojrzaly chlopak pokocha tylko mądrą i dojrzałą kobietę; a nie taką co tylko uzala się nad sobą! Nikt nie lubi zgorznialych ludzi. Kazdy ucieka przed maruderami; smutne, ale prawdziwe. Wez sie w garsc, bo prawdziwa milosc warta jest Twojego zachodu!!! Sandra: 12.02.2010, 23:36 Ehh ja też mam problem z samotnością, mam depresje też powszechnie jestem uznawana za bardzo ładną dziewczynę i wszyscy myślą że takim jest łatwo a tak naprawdę to nic nie zmienia zawsze jeśli się zakochuje to nieszczęśliwie . Dzisiaj po raz kolejny uświadomiłam sobie że on mnie nie kocha , że jednak nie jestem nikim szczególnym w jego życiu tylko koleżnaką - jest to jest nie ma to nie ma... taką obojętną. Strasznie mnie to boli i żałuję że nie doceniłam go wtedy kiedy on doceniał mnie i chciał być ze mną . Żałuje tego bardzo i nie mogę nic zrobić. Mam już dość samotności strasznie dość, życie bez miłości nie jest życiem, gdyby nie wzgląd na wiarę to nie wiem.. po co się męczyć. To nie pierwszy już mój zawód taki, mam wrażenie że ktoś ze mnie kpi wyciąga na tacy najpiękniejszą rzecz losu a potem dodaje - 'piękne? ALE NIE DLA CIEBIE' mj: 09.02.2010, 20:49 od samotności gorsza jest tylko tęsknota gosia: 07.02.2010, 15:16 Samotnośc to jest straszne doświadczenie. Madzia: 04.02.2010, 15:13 Pawle jestem bardzo ciekawa Twojej historii nawrócenia. Napisz prosze. [1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] (12) [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] Autor Treść Nowości Modlitwa do bł. ks. Bronisława Markiewicza Litania do bł. ks. Bronisława Markiewicza Modlitwa do św. Hiacynty Mariscotti Modlitwa do bł. ks. Zygmunta Pisarskiego Modlitwa do św. Teofila Modlitwa do św. Martyny Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 [ Powrót ] Następna