Tajemnica różańcowa WNIEBOWSTĄPIENIE PANA JEZUSA

Po zmartwychwstaniu nastąpiło wejście Jezusa w nową rzeczywistość - rzeczywistość chwały. Pismo Święte ukazuje jednak Jego konkretną 40-dniową obecność w świecie, zwłaszcza w kontakcie z uczniami, by utwierdzić ich wiarę w zmartwychwstanie, czyli w ten podstawowy fakt mający określać całą egzystencję chrześcijan. Równocześnie księgi Nowego Testamentu podają, że po 40 dniach od powstania z martwych Jezus wstąpił do nieba. Dokonawszy dzieła odkupienia, wszedł do chwały Ojca: zasiadł po Jego prawicy. Wyraźne ukazanie tego wydarzenia mówi o wielkości Jezusa jako Syna Bożego, Pana Wszechświata i Zbawiciela (por. Ef 1,20-23), i o wyniesieniu natury ludzkiej.

Zmartwychwstanie Jezusa jako wydarzenie, przez które dokonało się zwycięstwo nad szatanem, grzechem i śmiercią, oraz wniebowstąpienie otwierają przed nami wprost niesamowite możliwości i perspektywy duchowe, które wytrącają nasz los człowieczy z ziemskiej beznadziejności, a wprowadzają nas w świat "wielkiej nadziei", to jest w rzeczywistość nieba. Przy pożegnaniu w Wieczerniku Pan Jezus powiedział: "W domu Ojca mego jest mieszkań wiele... A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem" (J 14,2-3). Będziemy mogli uczestniczyć w szczęściu nieskończonego Boga, który jest naszym Ojcem.

Jest jednocześnie godne zauważenia przyrzeczenie Jezusa przed odejściem z tej ziemi: "A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata" (Mt 28,20). Przez to zwrócił On uwagę na dalszą obecność w świecie, mimo swego odejścia do Ojca. Stwierdzenie Jezusa o swoim pozostaniu wśród świata jest bardzo istotne. Prawda ta jest ważna dla każdego wierzącego, by będąc na świecie nie czuł się opuszczony, ale miał świadomość bliskości Jezusa i Jego łask. Chrześcijanie bowiem nieraz tracą z pola widzenia bliskość Syna Bożego, a w konsekwencji słabnie ich wrażliwość na słuchanie Jego Słowa oraz obniża się zaangażowanie, by kształtować swoje życie w oparciu o wiarę i starać się również o jej przekazywanie światu.

Przed wniebowstąpieniem Chrystus powiedział także, iż po otrzymaniu mocy Ducha Świętego uczniowie będą Jego świadkami w Jerozolimie, Judei i Samarii oraz w całym świecie (por. Dz 1,8). Być świadkiem Jezusa wobec świata to wielka, odpowiedzialna i piękna przygoda. Uczeń Jezusa nie zachowuje się biernie, ale jest czynny, według Jego słów wypowiedzianych także przed wstąpieniem do nieba: "Idźcie na cały świat i nauczajcie wszystkie narody... Uczcie je zachowywać, co wam przykazałem" (Mt 28,19-20).

Słowa Jezusa, skierowane do Apostołów i uczniów, odnoszą się do każdego z nas. Najpierw wskazują na pracę nad sobą podejmowaną w łączności z Bogiem i Kościołem. Następnie wołają o to, by być rzeczywiście zaangażowanym chrześcijaninem, który zatroskany jest o zbawienie wszystkich ludzi i odznacza się prawdziwie nastawieniem misyjnym. Tę drogę obrał św. Maksymilian. Był on głęboko włączony w tajemnicę Chrystusa Zbawiciela, także w tajemnicę Kościoła i jego posłannictwa w świecie. Na tej drodze towarzyszyła mu Niepokalana, miażdżąca głowę szatana, pomagająca mu skutecznie realizować wskazania Jezusa i stawać się coraz bardziej misjonarzem całego świata.