To w domowej atmosferze kształtuje się pobożność dzieci i młodzieży, dając im niejednokrotnie oręż modlitwy na całe życie. Zatem od rodziców i wychowawców zależy, w jaki sposób ich dzieci będą przyjmować różne doświadczenia życiowe, zarówno radosne, jak i te, które wymagają postawy pokory, ufności i męstwa. Matka, która swoje dziecko zawierzyła Maryi, może być spokojna, że łaska opieki Bożej będzie mu towarzyszyć na wszystkich drogach. Ojciec, który dał córce czy synowi różaniec, wie, że jest to jedna z najskuteczniejszych broni w walce z każdym złem. Ale nie powinno się zapominać, że modlitwy najlepiej uczyć własnym przykładem. Jednak obowiązki zawodowe i rodzinne, a czasem nawet zwykłe zmęczenie, wielu wydają się przeszkodą we wspólnej modlitwie. A przecież każda próba wspólnego odmówienia chociaż jednej dziesiątki Różańca jest źródłem łaski, która daje siłę. Jest wiele świadectw rodzin, które dzięki wspólnej modlitwie różańcowej przetrwały najtrudniejsze życiowe burze.

Oprawa i forma modlitwy różańcowej są oczywiście dowolne, zależą od czasu i zaangażowania rodziców. W jednym z domów będzie się ona sprowadzać do uklęknięcia przed krzyżem i odmówienia Różańca. W innym będzie to domowa uroczystość, w której każdy ma swój udział. Rodzice mogą wyznaczyć zadania - każdy z domowników będzie za cos odpowiedzialny (np. za porządek przy figurce Matki Bożej, dekorację, rozdanie różańców). Tato zapali przygotowaną ności Chrystusa, a mama zaintonuje pieśń. W ten lub inny sposób można rozpocząć modlitwę różańcową. Każdy członek rodziny kolejną dziesiątkę może ofiarować w wybranej intencji.

Taka różańcowa pedagogika z pewnością przyniesie upragnione owoce wychowawcze i umocni więzi rodzinne. Wzajemna miłość i szacunek małżonków, rodziców i dzieci będą wyrazem żywej wiary.

A jak wygląda modlitwa różańcowa w twojej rodzinie?