Nic św. Dominikowi bardziej nie leżało na sercu, jak wysławianie Matki Bożej, głoszenie Jej wielkości, zachęcanie wszystkich do czczenia Jej różańcem. Ze swej strony potężna Królowa nieba nieustannie zlewała na tego świętego obfite błogosławieństwa, uwieńczyła jego trudy tysiącami cudów; za każdym razem, kiedy on prosił o coś Pana, uprosiła mu to swoim wstawiennictwem; dzięki wielkiej łasce pokonał herezje albigensów i został ojcem i patriarchą wielkiego zakonu. (...)

Lecz Najświętsza Dziewica darzy przychylnością nie tylko głosicieli różańca: Ona hojnie wynagradza także tych, co własnym przykładem pociągają innych do tego nabożeństwa. (...)

Wraz z bł. Alanem pozwolę ci powiedzieć, że różaniec jest źródłem i skarbnicą wszelkich dóbr:

1. Grzesznicy otrzymują przebaczenie win;
2. Spragnieni doskonałości wzrastają w łasce;
3. Ci, którzy tkwią w różnego rodzaju niewoli, widzą, jak kruszą się ich kajdany;
4. Płaczący, odzyskują radość;
5. Napastowani pokusami zostają od nich uwolnieni;
6. Potrzebujący otrzymują pomoc i pociechę;
7. Zakonnicy powracają do życia bardziej doskonałego;
8. Nieumiejętni zostają pouczeni;
9. Żyjący wyzwalają się z próżności;
10. A zmarli otrzymują oczekiwane miłosierdzie.