Rozważanie Tajemnic Chwalebnych z Janem Pawłem II

Spis treści

• Tajemnica pierwsza: Zmartwychwstanie
• Tajemnica druga: Wniebowstąpienie
• Tajemnica trzecia: Zesłanie Ducha Świętego
• Tajemnica czwarta: Wniebowzięcie
• Tajemnica piąta: Ukoronowanie

Tajemnica pierwsza: Zmartwychwstanie

Jest to zarazem ów dzień, w którym "Bóg uczynił Panem" (Dz 2, 36) swego wielkiego Sługę (por. Dz 3, 13). Zapowiedzianym przez Izajasza Sługą Pana Boga (por. Iz 42, 1; 49, 3.6; 50, 10; 52, 13) stał się Jezus z Nazaretu, na Nim bowiem wypełniły się wszystkie proroctwa (por. Łk 24, 26 - 27; 1 Kor 15, 3 - 4), a zwłaszcza proroctwo uniżenia, męki i śmierci (por. Dz 3, 18). "Wszyscyśmy pobłądzili jak owce, każdy z nas się obrócił ku własnej drodze, a Jahwe zwalił na Niego winy nas wszystkich" (Iz 53, 6). Gdy Jezus z Nazaretu mówił o świątyni: ,,Zburzcie tę świątynię, a ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo", słuchacze nie wiedzieli, że mówił "o świątyni swego ciała" (J 2, 1 9 - 21). On to pouczył ludzi i okazał sobą samym, że człowiek jest "świątynią Boga, a Duch Boży mieszka" w nim (1 Kor 3, 16; 6, 19). Pozwolił więc Wielki Sługa Jahwe, aby zburzono świątynię ciała Jego (J 2, 21), aby Go wyniszczono aż do śmierci (por. Flp 2, 7.9), bo nosił w sobie Dzień Pański, ów dzień, w którym Ojciec mocą Ducha odbuduje "świątynię ciała Jego" (J 2, 21), a przez to objawi, że On sam, Chrystus, jest Panem życia i śmierci (por. Rz 14, 9), Panem dziejów człowieka, w które wtargnęła śmierć (por. Mdr 2, 24) - Panem stworzenia.

"Popatrzcie... Dotknijcie się mnie i przekonajcie: duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że ja mam" (Łk 24, 39) - mówił zdumionym i przerażonym uczniom po zmartwychwstaniu. Wchodził znowu do wieczernika, "tam gdzie przebywali z obawy przed Żydami (J 20, 19), wchodził przez drzwi zamknięte (por. J 20, 19). "Podnieś rękę i włóż ją do mego boku" (J 20, 27) - rzekł do Tomasza, który zaklinał się: "Jeśli... nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę" (J 20, 25). "I nie bądź niedowiarkiem, ale wierzącym" (J 20, 27) - kończył Zmartwychwstały Pan. A Tomasz dał wyraz swojej wiary: "Pan mój i Bóg mój" (J 20, 28).

"Oto dzień, który uczynił Pan" (por. Ps 1 18, 1 17, 24).
Cor meum et caro mea exu/taverunt in Deum vivum (Ps 84, 83, 3).

Tajemnica druga: Wniebowstąpienie

Tak powiedział Pan Jezus w Wieczerniku, gdy Apostołowie mieli przed sobą jeszcze perspektywę widzenia Go - naprzód tak straszliwie poniżonym , wyniszczonym, ukrzyżowanym (por. Flp 2, 7 - 8), a potem - zmartwychwstałym, uwielbionym już tu na ziemi w swoim stworzonym ciele. Widzieli Go właśnie, aż do tego dnia, czterdziestego po zmartwychwstaniu (por. Dz 1, 3), aż do chwili, kiedy "uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu" (Dz 1, 9). W tej chwili jakby zamknęło się to widzenie, bo zniknął z ich oczu - ale równocześnie widzenie to pozostało i trwa (por. Mt 28, 20). Kto widzi Jezusa Chrystusa, widzi i Ojca; ludzkość, rodzina ludzka, świat, gdy widzi Jezusa Chrystusa, widzi i Ojca (por. J 14, 9). Kościół żyje tym widzeniem, które Jezus Chrystus mu pozostawił. Widzenie to wyraża się w Ewangelii, w modlitwie i ofierze, przenika całą świadomość Kościoła, jest jego misją, jego radością wśród trudów, jego wiarą, nadzieją i miłością.

Niebo. Powiedział Pan Jezus w tym spotkaniu i pożegnaniu z Apostołami w Wieczerniku: "W domu Ojca mego jest mieszkań wiele... A gdy odejdę, przygotuję wam miejsce" (J 14, 2.3). A św. Paweł napisze: "Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jakie wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują" (1 Kor 2, 9; por. Iz 64, 3: Jr 3, 16).

Tajemnica trzecia: Zesłanie Ducha Świętego

I oto w dniu Pięćdziesiątnicy owo modlitewne skupienie Apostołów, zgromadzonych wspólnie z Maryją, Matką Chrystusa, zostaje uwieńczone Wielkim Wydarzeniem, w którym się spełnia Obietnica Zmartwychwstałego Pana (por. Dz 1, 4). Zewnętrzny wymiar tego Wydarzenia ustępuje przed jego wymiarem wewnętrznym. Chociaż wiele mówiący był nagły szum wiatru i języki ogniste, jakie się ukazały ponad głowami zebranych (por Dz 2, 2 - 3) i nieoczekiwana u tych prostych synów Izraela zdolność mówienia różnymi językami (por. Dz 2, 4 - 6), to jednak wstępujący do Wieczernika duch Jezusa Chrystusa, Duch Ojca i Syna, trafia przede wszystkim do ducha ludzkiego, do ludzkich serc. Narodziny Kościoła utożsamiają się z definitywnym przeobrażeniem serc apostolskich. Dopiero w tym momencie wybrani przez Pana Jezusa apostołowie stają się Jego świadkami (por. Dz 1,8) - i zaczynają dawać Mu świadectwo wobec Izraela i tych wszystkich, którzy się zgromadzili na Święto (por. Dz 2, 14). Świadectwo to jest autentyczne, wyposażone "mocą z wysokości" (por. Dz 1, 8; J 19, 11), jest skuteczne, wydaje owoce w duszach słuchaczy. W ten sposób rodzi się Kościół Chrystusa: Lud Boży Nowego Przymierza (por. Jr 31, 31-34; Hbr 8, 8-10; 2 Kor 3, 6).

Kościół ten nigdy nie przestaje się wpatrywać w Chrystusa, w Nim "widzi Ojca" (J 14, 9). I nigdy nie przestaje wołać do Ducha Świętego: veni Pater pauperum, veni Dator munerum, veni Lumen cordium.

Tajemnica czwarta: Wniebowzięcie

Serce Ludu Bożego jest w tej tajemnicy przy Bogarodzicy, jest przy Niej zwłaszcza w tych dniach, w których liturgia co roku wspomina Wniebowzięcie. Chociaż święto to zostało w Polsce cywilnie zredukowane do rangi zwyczajnego dnia pracy, to jednak w niektórych zwłaszcza okolicach naszej Ojczyzny czuje się klimat wielkiej Maryjnej uroczystości. Z wielkim wzruszeniem przeżywa Lud Boży Archidiecezji Krakowskiej odejście Maryi z tej ziemi, czule żegna się z Nią w sanktuarium Kalwarii Zebrzydowskiej podczas tzw. Pogrzebu Matki Bożej, który nawiązuje do tradycji Zaśnięcia (Dormitio BMV).

Po tym Zaśnięciu, które skupia pielgrzymów przy tzw. Grobku Matki Bożej, w późnych godzinach wieczornych, w samym dniu Wniebowzięcia rusza poranna uroczysta procesja do głównego kościoła Sanktuarium. Wszyscy z radością słuchają słów liturgii: Assumpta est Maria in coelum i dziękują uwielbionemu Synowi za to, że przyjął dla Nieba Tę, która Go przyjęła dla Ziemi. Kościół cały wpatruje się w Nią jako szczególny Znak Nadziei: "Wielki znak ukazał się na niebie: "Niewiasta w słońce obleczona i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu" (Ap 12, 1).

Tajemnica piąta: Ukoronowanie

Takimi słowami przeplatają czciciele Matki Bożej recytację różańca. Słowa te wielbią Maryję jako świątynię Boga żywego, jako przybytek, w którym mieszka Bóg. Przypominają się tu słowa św. Pawła, który pyta Koryntian: "Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest przybytkiem Ducha Świętego, który w was jest?" (1 Kor 3, 16; 6, 19), bardziej jeszcze przychodzą na pamięć słowa samego Jezusa: "Jeśli mnie kto miłuje ... Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i będziemy w nim przebywać" (J 14, 23). Ojciec przyszedł do Maryi nie tylko jako do Tej, która najbardziej umiłowała Jego Syna. Przyszedł i uczynił w Niej mieszkanie już w chwili Niepokalanego Poczęcia, a potem w pełniejszej jeszcze mierze w chwili Zwiastowania i Bożego Narodzenia, a potem jeszcze pełniej w chwili Kalwarii i znów w chwili Wieczernika Zielonych Świąt, i wreszcie w chwili Wniebowzięcia. Zawsze była "łaski pełna" (Łk 1, 28), i równocześnie pełnia ta wciąż wzrastała. I coraz pełniej mieszkał w Niej Bóg, coraz pełniej była "przybytkiem Ducha Świętego" (1 Kor 3, 19; 6, 19).

W chwili przejścia z tego świata (por. J 13, 1) świątynia ta zamknęła się niejako w wymiarach ziemi, świata widzialnego - aby się otworzyć w wymiarach wieczności, świata niewidzialnego i całkowicie Bożego. To otwarcie było naprzód Widzeniem, oglądem Boga (por. J 17, 3). Równocześnie zaś stało się ono Uczestniczeniem w chwale. Skoro tu na ziemi, "po części... tylko poznajemy" (1 Kor 13, 9) Boga, poznajemy "w zwierciadle" stworzeń (1 Kor 13, 12), to tam zobaczymy Go "twarzą w twarz". "Wtedy będę poznawał tak, jak i zostałem poznany" takim, Jaki Jest (1 Kor 13, 12). A to Widzenie potwierdzi naszą miłość i równocześnie wyzwoli tę Miłość w nieporównanej mierze. Widzenie i Miłość dopełni całej drogi, którą idziemy przez Wiarę. W wiecznym Widzeniu odsłania się też do końca tajemnica Człowieka włączona w tajemnicę Słowa Wcielonego. W wiecznym widzeniu odsłania się do końca tajemnica Niewiasty (por. J 19, 26; Ap 12, 1; oraz Łk 11, 27), którą wybrał na Matkę Swego Syna. Jej udział w chwale Boga jest nieporównywalny z udziałem jakiegokolwiek stworzenia (por. J 17, 22, 24). Ten więc udział Maryi w chwale Boga mamy na myśli, gdy rozważamy Jej ukoronowanie w niebie.