Jest różaniec modlitwą o Maryi zjednoczonej z Chrystusem w Jego zbawczym posłannictwie. Jest równocześnie modlitwą do Maryi naszej najlepszej pośredniczki u Syna. Jest wreszcie modlitwą, którą w jakiś szczególny sposób odmawiamy z Maryją, tak jak modlili się wspólnie z Nią Apostołowie w Wieczerniku, przygotowując się na przyjęcie Ducha Świętego.

Bądźcie lojalni wobec samych siebie, gorliwie troszczcie się o wasze dziedzictwo wiary, otrzymane od przodków z błogosławieństwem Najświętszej Matki i w Jej blasku; jest to dziedzictwo bogate i dobre. Chcecie, ażebym was nauczył "sekretu" jego przechowywania? To proste i już sekretem nie jest: "Módlcie się, módlcie się wiele; każdego dnia odmawiajcie cząstkę różańca".

Dzisiaj, w ostatnią niedzielę października, pragnę bardzo zwrócić waszą uwagę w stronę różańca. Październik jest bowiem tym miesiącem, w ciągu którego cały Kościół szczególnie modli się na różańcu.

Jest to modlitwa, którą bardzo ukochałem. Przedziwna modlitwa1 Przedziwna iv swej prostocie i głębi zarazem. Powtarzamy w niej wielokrotnie te słowa, które Maryja usłyszała z ust Archanioła i z ust swej krewnej.

Elżbiety. Do tych słów dołącza się cały Kościół. Można powiedzieć, że różaniec staje* się jakby modlitewnym komentarzem do ostatniego rozdziału Konstytucji Vaticanum II "Lumen gentium", mówiącego o przedziwnej obecności Bogarodzicy w tajemnicy Chrystusa i Kościoła. Oto bowiem na kanwie słów Pozdrowienia Anielskiego ("Ave Maria") przesuwają się przed oczyma naszej duszy główne momenty z życia Jezusa Chrystusa. Układają się one w całokształt tajemnic radosnych, bolesnych i chwalebnych. Jakbyśmy obcowali z Panem Jezusem poprzez można by powiedzieć serce Jego Matki.

Równocześnie zaś w te same dziesiątki różańca serce nasze może wprowadzić wszystkie sprawy, które składają się na życie człowieka, rodziny, narodu, Kościoła, ludzkości. Sprawy osobiste, sprawy naszych bliźnich, zwłaszcza tych, którzy nam są najbliżsi, tych, o których najbardziej się troszczymy. W ten sposób ta prosta modlitwa różańcowa pulsuje niejako życiem ludzkim.

W ciągu ostatnich tygodni wypadło mi spotkać wielu ludzi, którzy reprezentowali różne narody, państwa, środowiska, różne Kościoły i wspólnoty chrześcijańskie. Pragnę wszystkich zapewnić, że kontakty, jakie miałem szczęście z nimi nawiązać, zostały również przeniesione na paciorki różańca, aby mogły się odnaleźć w samym sercu modlitwy, która wszystkiemu nadaje pełny wymiar.

Wiele też doznałem - wraz ze Stolicą Apostolską w ciągu tych ostatnich tygodni życzliwości od ludzi z całego świata. Tę wdzięczność również pragnę prze nieść na dziesiątki różańca, ażeby prócz innych form ludzkiego wyrazu wypowiedzieć ją również w modlitwie W tej najprostszej, a tak bardzo bogatej. Wszystkich do niej serdecznie zachęcam.